Chapter 250 ราคาที่สูงลิ่ว “คุณบอกว่าไม่เป็นไรตราบใดที่สัตว์เลี้ยงไม่ได้อยู่ในระดับที่หนึ่ง นี่ไงตัวระดับที่สาม ลองดูสิ!” ชายหนุ่มเปิดพื้นที่สัญญาและเรียกสุนัขหางเพลิงออกมา มันเป็นสัตว์เลี้ยงระดับที่สามที่พบเห็นได้ทั่วไป มีสายเลือดระดับที่สี่ ถือเป็นสปีชีส์ที่อ่อนแอในบรรดาสัตว์เลี้ยงระดับกลางทั้งหมด ข้อดีของสุนัขหางเพลิงคือพวกมันมีความดุร้ายและเชี่ยวชาญการต่อสู้มากกว่าสัตว์เลี้ยงระดับเดียวกัน พวกมันซื่อสัตย์ ฝึกให้เชื่องได้ง่าย และสามารถสร้างสายสัมพันธ์กับเจ้าของได้อย่างรวดเร็ว ความซื่อสัตย์ของสัตว์เลี้ยงเป็นเรื่องสำคัญ ในช่วงเวลาวิกฤต สัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ที่สุดจะยอมสละชีวิตเพื่อเจ้านายของมัน ในทางกลับกัน สัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์น้อยกว่าและมีนิสัยรุนแรงอาจทิ้งเจ้านายไปเมื่ออยู่ในสถานการณ์เสี่ยง ซูผิงเหลือบมองสุนัขหางเพลิงแล้วกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา หนึ่งล้านสำหรับค่าฝึกฝนระดับมืออาชีพ จ่ายเงินมาได้เลย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะขณะโอนเงินหนึ่งล้านให้ซูผิง ซูผิงได้ยินเสียงแจ้งเตือนเงินเข้า รู้ดีว่าเขาได้เก็บคะแนนพลังงานเข้ากระเป๋าไปแล้วหนึ่งหมื่นจุด เขาไม่คิดจะโต้เถียงกับชายหนุ่มคนนั้นต่อ ในเมื่อเขายังไม่ได้สร้างแบรนด์ให้เป็นที่รู้จัก เขาจึงเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเจอกับความสงสัยและคำถามมากมาย “ถังหรูเยียน มานี่แล้วพาสัตว์เลี้ยงเข้าไปข้างในที” ซูผิงตะโกนเรียกถังหรูเยียน “นี่มันที่กันดารอะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงไม่มีใครจำฉันได้เลย!?” ในระยะไกล ถังหรูเยียนกำลังจ้องมองผู้คนที่อยู่ในร้านด้วยความไม่พอใจ ไม่มีใครที่เดินเข้ามาในร้านเลยที่จำเธอได้ ส่วนใหญ่เมินเฉยเธอไปโดยสิ้นเชิงเพราะความสนใจทั้งหมดของพวกเขาไปอยู่ที่โจแอนนา ถังหรูเยียนรู้สึกว่าเธอพ่ายแพ้ให้กับโจแอนนาอย่างราบคาบในศึกแห่งรูปลักษณ์ภายนอก สมัยก่อน ถังหรูเยียนเป็นคนที่ข่มสาวคนอื่นได้ด้วยหน้าตาและบุคลิกของเธอ แต่คราวนี้สถานการณ์กลับตาลปัตร เธอโกรธจัด! เธอทำหน้าบึ้งตึง เมื่อซูผิงตะโกนเรียก เธอจึงกระทืบเท้าแล้วเดินเข้ามา “โจแอนนา ไปที่ห้องสัตว์เลี้ยงนะ” ซูผิงบอกให้โจแอนนาไปดูแลห้องสัตว์เลี้ยง ส่วนถังหรูเยียนให้มารับหน้าที่แทนเธอที่หน้าร้าน ถังหรูเยียนไม่ได้มีความเชื่อมโยงกับร้าน ดังนั้นเธอจึงเข้าไปในห้องสัตว์เลี้ยงไม่ได้ และไม่สามารถใช้งานฟังก์ชันในห้องสัตว์เลี้ยงได้เช่นกัน อีกอย่าง ซูผิงไม่เคยคิดจะรับถังหรูเยียนเป็นพนักงานประจำตั้งแต่แรก เหตุผลง่ายมาก คือเธอยังไม่มีความสามารถมากพอ โจแอนนาคือมาตรฐานสำหรับพนักงานในอนาคต หากซูผิงจะจ้างคนอื่น คนๆ นั้นก็ไม่สามารถอ่อนแอเกินไปเมื่ออยู่ต่อหน้าโจแอนนา ดังนั้นถังหรูเยียนจึงรับได้เพียงหน้าที่ชั่วคราวและงานพื้นฐานเท่านั้น “ตกลง” โจแอนนาเดินไปที่ห้องสัตว์เลี้ยงด้วยความยินดีที่ในที่สุดก็สามารถหนีพ้นจากพวกผู้ชายที่พยายามเข้ามาเกาะแกะเธอได้เสียที หากไม่ใช่เพราะกฎของพนักงาน เธอคงขยี้พวกมนุษย์น่ารำคาญพวกนั้นจนแหลกละเอียดไปแล้ว ถังหรูเยียนกรอกตาใส่ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าต้องมาเดินจูงสุนัขหางเพลิงระดับที่สามตัวนี้ สมัยก่อนเธอคงไม่ชายตามองสัตว์เลี้ยงระดับต่ำขนาดนี้เป็นครั้งที่สองด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมาคอยดูแลมัน เฮ้อ! เพราะอำนาจเผด็จการของซูผิง เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาสุนัขหางเพลิงตัวนี้ไปที่ห้องสัตว์เลี้ยง แม้ชายหนุ่มจะสื่อสารกับสุนัขหางเพลิงมาบ้างแล้ว แต่มันก็ยังไม่ยอมจากไปง่ายๆ เมื่อถึงเวลา มันใช้เท้าตะกุยพื้นและไม่ยอมขยับไปไหนเลยแม้แต่นิดเดียว ถังหรูเยียนยังคงหงุดหงิดอยู่ก่อนหน้านี้ และอารมณ์ของเธอก็แย่ลงไปอีกเมื่อเจอเจ้าสุนัขตัวนี้มากวนประสาท ทันใดนั้นเธอจึงปลดปล่อยพลังดาราออกมา และพลังที่คู่ควรกับผู้ใช้สัตว์เลี้ยงต่อสู้ระดับที่เจ็ดก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอ ดวงตาของเธอเป็นประกายวาวโรจน์ เผยให้เห็นจิตสังหารอันรุนแรง โฮ่ง... สุนัขหางเพลิงตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและครางหงิงๆ ชายหนุ่มกำลังจะเข้าไปปลอบสัตว์เลี้ยงของเขาอีกครั้ง แต่เมื่อถังหรูเยียนแสดงพลังออกมา ก็ทำเอาเขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก ถึงตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มเริ่มสังเกตเห็นหญิงสาวที่แต่งกายเหมือนพนักงานเสิร์ฟคนนี้ ครู่หนึ่งเขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้ เขาไม่รู้มาก่อนว่า... แม้แต่พนักงานเสิร์ฟก็สามารถทรงพลังและสวยงามได้ขนาดนี้ อีกอย่าง ถังหรูเยียนดูเหมือนจะมีอายุเพียง 18 หรือ 19 ปีเท่านั้น เธอไม่น่าจะแก่ไปกว่าเขาเลย เธอทรงพลังขนาดนี้ เธอเป็นผู้ใช้สัตว์เลี้ยงต่อสู้ระดับสูงงั้นหรือ?! ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง แม้แต่พนักงานเสิร์ฟในร้านนี้ยังน่ากลัวขนาดนี้ เมื่อดูจากอายุของเธอแล้ว ถ้าเธอสามารถบรรลุถึงระดับนี้ได้ เธอก็ถือว่ามีพรสวรรค์สูงส่งเหลือเกิน! ในความคิดของเขา คนที่มีพรสวรรค์แบบนั้นควรจะรายล้อมไปด้วยกลุ่มผู้ชื่นชม พวกเขาคงไม่มีวันมาอยู่ที่ร้านแบบนี้ นับประสาอะไรกับการมาเป็นพนักงานเสิร์ฟ ภาพหลอนสินะ เขาต้องกำลังเห็นภาพหลอนแน่ๆ ชายหนุ่มส่ายหัวและขมวดคิ้ว เมื่อได้รับเงินแล้ว ซูผิงก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะโต้เถียงกับชายหนุ่มคนนั้นอีก “ต้องการอะไรอีกไหม? ถ้าไม่ ก็มารับสัตว์เลี้ยงของคุณในวันพรุ่งนี้” พูดอีกอย่างก็คือ คุณไปได้แล้ว ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “ก็ได้ ฉันจะรอ” เขากล่าวเหมือนเป็นการท้าทายก่อนจะเดินออกไป ไม่นานนัก ผู้คนที่เหลือก็แห่กันเข้ามาล้อมรอบซูผิงและเริ่มพูดคุยจ้อกแจ้อกเกี่ยวกับร้าน บางคนถึงกับถามถึงข่าวซุบซิบเกี่ยวกับมู่ซวงหว่าน วุ่นวายจริงๆ “ไปต่อแถว” ซูผิงตะคอก ถังหรูเยียนกลับมาจากหน้าที่พาสุนัขหางเพลิงไปส่งให้โจแอนนา เมื่อเห็นฝูงชนที่วุ่นวาย ซูผิงจึงพูดกับถังหรูเยียนว่า “ไปบอกให้พวกเขาเข้าแถว จัดระเบียบที่นี่ด้วย” ถังหรูเยียนถึงกับฟูมฟาย เธอคือว่าที่ผู้นำตระกูลถังในอนาคต แต่ซูผิงกลับปฏิบัติกับเธอเหมือนพนักงานเสิร์ฟจริงๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอต้องทนต่อความอัปยศนี้เพื่อทำภารกิจสำคัญให้สำเร็จ! เอาหน่อยน่า! เธอรอดชีวิตจากกองทัพเด็กของตระกูลถังมาได้ เธอผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน การเป็นพนักงานเสิร์ฟมันแค่เรื่องเล็กน้อย! สู้ตาย! อีกอย่าง ซูผิงมอบหมายให้โจแอนนาไปอยู่ในห้องสัตว์เลี้ยง ส่วนเธอรับผิดชอบหน้าร้าน นั่น... ช่วยเธอได้มากเลยทีเดียว! เธอทำหน้านิ่งสนิทเหมือนตอนที่เธอเดินออกจากคฤหาสน์ของครอบครัว แล้วก้าวออกมาข้างหน้า “ฟังนะ ต่อแถวและทำตัวให้ดี” เธอจงใจแสดงพลังของเธอขณะที่พูด ในอาณาจักรลึกลับ การเป็นผู้ใช้สัตว์เลี้ยงต่อสู้ระดับที่เจ็ดไม่มีอะไรน่าโอ้อวด แต่ที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรลึกลับ แต่นี่คือเมืองฐานลองเจียง เธอพอจะเดาออกว่าลูกค้าส่วนใหญ่เป็นเพียงผู้ใช้สัตว์เลี้ยงต่อสู้ระดับที่สี่หรือห้า บางคนเป็นระดับที่สองหรือสามที่แค่มาเดินดูเล่นเท่านั้น เธอสามารถขยี้ใครก็ได้ในนี้ เป็นไปตามคาด หลายคนตกตะลึงและเริ่มหันมาสนใจเธอหลังจากที่เธอปล่อยพลังงานออกมา พอมองดูชัดๆ หลายคนถึงกับทึ่ง นอกจากหญิงสาวผมทองที่มีเสน่ห์คนนั้นแล้ว ร้านนี้ยังมีผู้หญิงสวยอีกคน แม้พนักงานเสิร์ฟคนนี้จะดูดึงดูดน้อยกว่าสาวผมทอง แต่เธอก็ยังถือเป็นอาหารตาชั้นเลิศ “ดูนั่นสิ ดูเหมือนเธอจะทรงพลังเอาการเลยนะ” “เธอเป็นผู้ใช้สัตว์เลี้ยงต่อสู้ระดับที่หก