บทที่ 623 - 229. ยันต์โบราณต้องห้าม, มาถึงวังกระบี่ ภายในเรือโบราณ บรรยากาศปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมกรรโชกจากการข้ามผ่านความว่างเปล่าที่ปะทะเข้ากับตัวเรือ ก่อให้เกิด “ความรู้สึกราวกับกำลังอยู่ท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยวกรากของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่” การจากไปของเครนสามในเก้าตัวทำให้การเดินทางครั้งนี้ขาดความมั่นคงไปไม่น้อย ท่ามกลางความปั่นป่วน ซ่งเยี่ยนจ้องมองไปยังตลาดแพดาวที่อยู่ห่างไกล ในหัวของเขาฉายภาพประตูผีที่เปิดออก พร้อมกับมือกระดูกสีขาวที่เอื้อมคว้าผู้คน และอสูรร้ายที่กลืนกินท้องฟ้าและเมืองทั้งเมือง ภาพแห่งความสยดสยองเหล่านั้นปรากฏขึ้นและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว มันมาไวและไปไวเสียจนเขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นเกิดขึ้นจริงได้อย่างไร ซ่งเยี่ยนมองออกไปนอกหน้าต่าง ตกอยู่ในห้วงความคิด ในระยะไกลออกไป เครนอมตะสีดำหกตัวกำลังตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด พวกมันพยายามบินหนีอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่โซ่ที่ถูกตัดขาดทั้งสามเส้นกำลังเต้นระบำอย่างรุนแรงไปตามกระแสลมข้ามความว่างเปล่า บางครั้งก็ฟาดเข้ากับผนังอันแข็งแกร่งของตัวเรือจนเกิดเสียงดัง “ปึ้ก... ปึ้ก...” เสียงนี้ยิ่งตอกย้ำความเงียบอันวังเวงและความน่าขนลุกภายในห้องโดยสาร ในสายตาของซ่งเยี่ยน ความมืดมิดที่อยู่ห่างไกลออกไปไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันกลับดูหนาแน่นและน่าสะพรึงกลัว การที่ไม่เห็นไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่จริง แต่อาจเป็นเพราะความสามารถของเขายังไม่เพียงพอ อ่อนแอเกินไปจนไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะรับรู้ถึงอันตรายนั้นได้ ปีศาจแห่งฟากฟ้าที่มองไม่เห็นตนนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ใน “ความไม่เห็น” นี้ มันมีตัวตนอยู่จริง! บางที... มันอาจจะอยู่ที่นั่นมาตลอด! มันสามารถปรากฏตัวขึ้นที่ไหน เมื่อไหร่ก็ได้! ด้วยความที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ซ่งเยี่ยนจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่ทุกส่วนในร่างกายของเขากลับตึงเครียด และจิตใจก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงหายนะที่ได้เห็นในตลาดเมื่อครู่ ทันใดนั้น เสียงของฮัวหลิงหลงก็ดังขึ้นข้างหูเขา “น่าเสียดายจริงๆ” ในสถานการณ์เช่นนี้ การได้ยินเสียงคนถือเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับซ่งเยี่ยน เขาจึงตอบกลับไปว่า “ยังคิดเรื่องแผ่นหินนั่นอยู่เหรอ?” “ใช่” ฮัวหลิงหลงตอบตามตรง ก่อนจะกล่าวต่อ “พี่ซ่ง การที่เราไม่รู้ภาษาจักรวาลทำให้เราเสียเปรียบจริงๆ อักขระเหล่านั้นต้องแฝงไปด้วยร่องรอยแห่งสวรรค์บางอย่างที่แปลกประหลาด ซึ่งจำเป็นต้องใช้ความเข้าใจในการตีความ เราเห็นอักขระเหล่านั้นแล้วแต่กลับไม่เข้าใจความหมาย จึงไม่อาจสัมผัสถึงร่องรอยแห่งสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ได้ เฮ้อ...” ซ่งเยี่ยนกล่าวว่า “รอให้เราไปถึงวังกระบี่แล้วค่อยหาทางเรียนรู้เถอะ” สิ้นคำพูดของเขา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องบนกะทันหัน “ศิษย์น้องยังไม่ได้เรียนภาษาจักรวาลกันหรอกหรือ?” ซ่งเยี่ยนรีบลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อมแล้วประสานมือคารวะ “ศิษย์พี่ พวกเราต่างมาจากโลกแถบชายขอบ ภาษาจักรวาลนี้พวกเรายังไม่ได้เรียน และไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลยขอรับ” หลังจากพูดจบ เขาก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก จึงตบหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วกล่าวว่า “อ้อ จริงสิ ศิษย์พี่ ก่อนหน้านี้พวกเราเห็นแผ่นหินสีดำพลิกคว่ำอยู่นอกหน้าต่างเรือ มีอักขระประหลาดสลักอยู่บนนั้น แต่น่าเสียดายที่มันผ่านไปไวมาก ฮ่าๆ พวกเราจึงรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่เข้าใจอักขระเหล่านั้น จนกลายเป็นหัวข้อสนทนาเรื่องภาษาจักรวาลนี่แหละขอรับ” “แผ่นหินสีดำงั้นรึ?” ฟึ่บ! ร่างเงาของหญิงสาวผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนลอยลงมา ปรากฏตัวข้างกายซ่งเยี่ยน “ศิษย์น้อง เจ้าจำอักขระบนแผ่นหินนั่นได้หรือไม่?” ซ่งเยี่ยนตอบว่า “จำได้แม่นยำขอรับ” ทันใดนั้น เขาก็เคลื่อนกระแสสัมผัสศักดิ์สิทธิ์อย่างแผ่วเบา รวบรวมลมปราณล้ำลึกภายในห้องโดยสารจนก่อตัวเป็นอักขระที่เห็นบนแผ่นหิน หนิงหยุนเหมี่ยวจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะอ่านออกเสียงเบาๆ “ประตูผีเปิดออก อย่าได้ดูเบา รอยแยกขยายใหญ่ มองเห็นแดนปรโลก มือกระดูกสีขาว เริงร่าในโชคชะตาของมนุษย์ ก่อนที่มือจะเอื้อมถึง วิญญาณจะแข็งทื่อเสียก่อน” หลังอ่านจบ หนิงหยุนเหมี่ยวมีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย เธอสะบัดมือเบาๆ จนอักขระที่ก่อตัวจากลมปราณล้ำลึกแตกสลายไปทันที “วิชาลวงใจ เป็นวิชานอกรีตจากสำนักชั่วร้าย! นึกว่าเป็นภัยพิบัติจากสวรรค์ ที่ไหนได้กลับเป็นความวิบัติที่มนุษย์ก่อขึ้น! เมื่อกลับไปถึงข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อสำนักให้ตรวจสอบโดยละเอียด!” ... ... ปึ้ก ปึ้ก... ปึ้ก ปึ้ก... แผ่นหินสีดำอันน่าขนลุกกลิ้งไปตามพื้นดินที่หนาแน่น น้ำหนักของมันในความว่างเปล่านี้แทบไม่ต่างจากกระดาษแผ่นหนึ่ง มันปลิวว่อนไปตามท้องถนนท่ามกลางกระแสลมอันเกรี้ยวกราด ผู้บำเพ็ญเพียรสายพิษในชุดเกราะสีเขียวที่ซ่อนตัวอยู่ภายในค่ายกลพรางตัวเงยหน้าขึ้นกะทันหัน จ้องมองแผ่นหินที่บินผ่านหัวไป ดวงตาของเขาเป็นประกายคมกริบ เขาเอื้อมมือจะคว้าแผ่นหินสีดำนั้นพร้อมกับพึมพำว่า “ดูมีลับลมคมใน ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากร้านที่พังทลาย ประตูผีเปิดออก อย่าได้ดูเบา รอยแยกขยายใหญ่ มองเห็นแดนปรโลก... หืม มีเคล็ดวิชาบ่มเพาะซ่อนอยู่ข้างในงั้นรึ?” หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาพบเพียงความลึกลับของอักขระเหล่านั้น แต่กลับไม่เข้าใจความหมายในทันที ทำให้เขาเผยรอยยิ้มอย่างยินดี “พื้นที่ประสบภัยย่อมมอบโอกาสให้เสมอ” ในขณะที่เขากำลังพูด เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาเหลือบมองลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว และพบว่าแกนค่ายกลใต้ที่นั่งของเขากลายเป็นห้วงเหวสีดำมืดมิดโดยไม่รู้ตัว เบื้องล่างนั้นมีแขนกระดูกสีขาวที่ดูคล้ายดอกรักเร่ที่กำลังผลิบานเป็นเกลียวลอยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มือเหล่านั้นบิดเบี้ยว ปีนป่าย สอดประสาน และซ้อนทับกันราวกับดอกไม้ที่น่าสยดสยอง ผู้บำเพ็ญเพียรชุดเกราะเขียวพยายามหนี แต่สายเกินไปเสียแล้ว มือเหล่านั้นคว้าขา เท้า ลำตัว แขน และลำคอของเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว พันธนาการร่างกายและปิดผนึกความคิดทางจิตวิญญาณของเขา... แขนเหล่านั้นเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ผู้บำเพ็ญเพียรสายพิษดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ต่อให้ใช้พลังที่สั่งสมมาทั้งหมด ก็ไม่อาจลดความเร็วของมือเหล่านั้นได้เลย ไม่นานนัก มือเหล่านั้นก็เข้าปกคลุมตัวเขาจนมิด มือกระดูกสีขาวที่แนบสนิทไปกับผิวหนังแต่ละข้างต่างยึดเกาะทุกส่วนของร่างกายเขาไว้แน่น ผู้บำเพ็ญเพียรสายพิษถูกโอบกอดตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยมือกระดูกเหล่านั้น การดิ้นรนของเขาค่อยๆ แผ่วลง จนในที่สุด... เหลือเพียงดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองออกไปเบื้องนอกอย่างสิ้นหวัง ทว่า ในวินาทีถัดมา ดวงตานั้นก็ถูกกลืนกินโดยมือสีขาวที่ถาโถมเข้ามาเพิ่มขึ้นอีก ปุ! ผู้บำเพ็ญเพียรสายพิษชุดเกราะเขียวถูกลากลงสู่ห้วงเหวสีดำไปในที่สุด ... ... “ประตูผีเปิดออก อย่าได้ดูเบา รอยแยกขยายใหญ่ มองเห็นแดนปรโลก มือกระดูกสีขาว เริงร่าในโชคชะตาของมนุษย์ ก่อนที่มือจะเอื้อมถึง วิญญาณจะแข็งทื่อเสียก่อน” ฮัวหลิงหลงพึมพำด้วยความเสียดาย “ช่างเป็นวิชานอกรีตแท้ๆ ไม่เข้าใจเสียได้ก็ดีแล้ว! โชคดีที่เราไม่รู้ภาษาจักรวาล ไม่อย่างนั้นคงทำให้ตาของพวกเราแปดเปื้อนเปล่าๆ!” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เธอก็ส่งกระแสจิตแอบคุยกับซ่งเยี่ยนด้วยความเสียดายว่า “พี่ซ่ง น่าเสียดายจริงๆ เคล็ดวิชานี้ดูแข็งแกร่งมาก ถ้าเรารู้ภาษาจักรวาล แล้วใช้เนื้อหานั้นทำความเข้าใจร่องรอยแห่งสวรรค์ภายใน จากนั้นแอบจำเคล็ดวิชานี้ไว้แล้วค่อยทิ้งไปภายหลังก็คงจะดีไม่น้อย เฮ้อ ตอนนี้เราพลาดโอกาสทองไปเสียแล้ว”