บทที่ 1094 พูดไม่ออก หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้ดูแลย้อนกลับมาที่ศูนย์จอดอากาศยานอีกครั้ง แต่สีหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ดูเหมือนจะหาสัญญาณของยานอวกาศที่เคยจอดอยู่ตรงนี้ไม่พบเลยแม้แต่น้อย 'แปลกจัง... พวกเขาไปแล้วงั้นเหรอ? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้...' ผู้ดูแลขมวดคิ้ว 'หรือว่าจะเป็นอาคมพรางตัว? ช่วงนี้อาคมแบบนั้นกำลังได้รับความนิยมเสียด้วย...' เมื่อตรวจสอบกระดานกระจกในมือ ผู้ดูแลเห็นว่ากลุ่มนี้มีสมาชิกสายเลือดรองของตระกูลลักซ์นิกซ์เป็นผู้นำ อันที่จริงหากตัดสินจากความเข้มข้นของสายเลือด พวกเขาก็น่าจะมีลำดับขั้นที่สูงมากในหมู่ตระกูลสาขา ดังนั้นเขาจึงเต็มใจอย่างยิ่งที่จะมองข้ามบางเรื่องไป นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้ผู้ดูแลรู้สึกประทับใจ 'พวกเขาพาคนมาด้วยมากกว่า 50 คน สาขาไหนที่มีกลุ่มคนเก่งหนาแน่นขนาดนี้ย่อมถูกจัดอยู่ในระดับสูงแน่นอน ดีที่สุดคือฉันควรเจียมตัวและไม่ไปยุ่งเรื่องของพวกเขามากเกินไป...' หลังจากพยักหน้าให้กับตัวเอง ผู้ดูแลก็เปิดแผงควบคุมลับที่อยู่ด้านข้างแล้วกดปุ่มสองสามครั้ง ไม่นานนัก หน้าจอของศูนย์จอดอากาศยานก็เริ่มเลื่อนลง เคลื่อนตัวช้าพอให้ผู้ดูแลปลีกตัวออกมาเพื่อไปจัดการกับกลุ่มถัดไปที่กำลังรออยู่ ** เหล่าผู้มีความสามารถจากโลกต่างใฝ่ฝันที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนดาวดวงใหม่นี้ และได้ออกสำรวจโลกมิติที่หกเป็นครั้งแรก แต่โชคร้ายที่ความจริงนั้นเปรียบเสมือนตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ "ให้ตายสิ! พวกเราจนชะมัด!" กิลเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด เขาทำได้เพียงมองดูสาวสวยผ่านกระจกบานใหญ่ โดยรู้ดีว่าตัวเองไม่มีเงินแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน พวกเขาทุกคนต่างเผชิญกับความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างโลกมิติที่ห้าและมิติที่หก ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร บูติก หรือแม้แต่โรงแรมที่ไม่มีร้านไหนไม่ใช้แร่เออร์บีมิติที่หกเป็นสกุลเงินหลัก อันที่จริง ดาวลักซ์นิกซ์นิยมใช้เหรียญสีม่วงที่เป็นที่ยอมรับของทั้งสามตระกูลใหญ่ คุณสามารถนำแร่เออร์บีมาแลกเป็นเหรียญเหล่านี้ได้ แต่ต้องใช้แร่เออร์บีมิติที่หกถึงสิบกิโลกรัมเพื่อแลกกับเหรียญสีม่วงเพียงเหรียญเดียว แร่เออร์บีมิติที่หกที่มีอยู่กับตัวเลโอเนลนั้นได้มาจากการปล้นชิงมาจากเบลิซ, อาวาโรน, เดลอริส และไซริส ซึ่งพวกเขาเป็นเพียงผู้มีอำนาจระดับกลางของมิติที่หกเท่านั้น ต่อให้รวมของทั้งสี่คนเข้าด้วยกัน เลโอเนลก็รวบรวมได้เพียง 50,000 กิโลกรัม ซึ่งแลกเป็นเหรียญสีม่วงได้แค่ 5,000 เหรียญเท่านั้น แม้แต่ราคาที่ถูกที่สุดที่เลโอเนลเห็นจากการกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างเหล่านั้น ก็ยังต้องใช้เหรียญสีม่วงหลายสิบเหรียญ เขาไม่มีทางสนับสนุนคนกว่า 50 คนให้มาใช้ชีวิตอย่างหรูหราบนดาวดวงนี้ได้แน่ ที่จริงแล้วหากสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ คืนนี้พวกเขาอาจจะต้องนอนกันกลางป่า โชคดีที่ก่อนที่เรื่องจะเลวร้ายไปกว่านั้น โนอาห์ก็เข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ "มันมีที่พักพิเศษสำหรับสมาชิกตระกูลสาขาลักซ์นิกซ์ที่เราพอจะไปพักได้ ผมไม่คิดว่าเราจะต้องรีบใช้มันเร็วขนาดนี้ แต่เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว..." โนอาห์หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาประเมินความมั่งคั่งของตัวเองพลาดไปเช่นกัน เลโอเนลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของโนอาห์ นานครั้งนักที่จะเห็นเขาหลุดจากมาดเย็นชาที่เป็นปกติ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะโอบไหล่อีกฝ่าย "ตาแก่คนนั้นขี้เหนียวเกินไปหน่อย" เลโอเนลถอนหายใจและส่ายหัว โนอาห์สำลักอากาศ ตาแก่เหรอ? หมายถึงคุณปู่เหรอ? นั่นมัน... โนอาห์ไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร เขาไม่เคยได้ยินใครพูดถึงคุณปู่ของเขาแบบนี้มาก่อน แต่อย่างว่า คุณปู่ของเขาก็คือคุณปู่ของเลโอเนลด้วย แล้วท่าทีแบบไหนถึงจะเหมาะสมสำหรับเรื่องนี้ล่ะ? ทันใดนั้นโนอาห์ก็พบว่าเขาไม่มีวิธีแก้ไขปัญหาทางการทูตสำหรับเรื่องนี้เลย แต่นั่นกลับทำให้เลโอเนลหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม "ไปกันเถอะ ในเมื่อเราจนขนาดนี้ เราก็ไปดูที่พักพวกนั้นกันหน่อยดีกว่า" เลโอเนลรู้สึกว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เขาไม่อยากพึ่งพาตระกูลลักซ์นิกซ์โดยไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไรนัก แต่ในทางเทคนิค ทั้งโนอาห์และเลโอเนลต่างก็เป็นสมาชิกของตระกูลหลัก ท้ายที่สุดแล้ว คุณย่าของเขาก็น่าจะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลัก ดังนั้นสายเลือดของท่านย่อมได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกัน ดังนั้นในทางเทคนิคแล้ว การที่เลโอเนลเลือกรับที่พักของตระกูลสาขาก็ถือว่าเป็นการลดตัวลงมาหลายระดับแล้ว อย่างไรก็ตาม... เลโอเนลไม่รู้เลยแม้แต่นิดว่าชื่อของเขาถูกลบออกจากทะเบียนตระกูลไปแล้ว หากเขารู้เรื่องนี้ ท่าทีของเขาคงไม่ผ่อนคลายขนาดนี้แน่ ... ที่พักสำหรับสมาชิกตระกูลสาขาของลักซ์นิกซ์นั้นถือว่าไม่เลวเลย แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กับคฤหาสน์หลักของตระกูลลักซ์นิกซ์ แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ มีเอกลักษณ์เท่าที่กลุ่มอาคารขนาดมหึมาจะมีได้ เพียงแค่มองแวบเดียว ก็บอกได้เลยว่าตระกูลลักซ์นิกซ์ได้จัดเตรียมโรงแรมหรูไว้สำหรับสมาชิกในเครือญาติ สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือความวุ่นวายที่ด้านหน้าทำให้ทุกอย่างดูน่าหงุดหงิดไปหมด "แกรู้วัามีใครกันน่ะหะ?! ฉันเป็นหัวหน้าคนรุ่นใหม่ของสาขานิปโซ! พวกเราอุทิศตัวให้กับตระ