Chapter 2455 จุดหมายปลายทาง ‘หืม...’ ลีโอเนลไม่ได้คาดคิดถึงเรื่องนี้เลย ชายหนุ่มคนนั้นน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกับเขา บวกลบนิดหน่อย แต่ดูท่าทางยังสดใสและกระตือรือร้นไม่น้อย เขาเคลื่อนที่ได้รวดเร็วและดูเหมือนจะมีพลังฝีมืออยู่ในระดับมิติที่เจ็ดขั้นลึก แน่นอนว่านั่นเป็นมาตรฐานของโลกสมบูรณ์ (Complete Worlds) เหล่านี้ ดังนั้นน้ำหนักของคำเหล่านั้นจึงมีความหมายมากกว่าปกติหลายเท่า เขารีบเร่งฝีเท้าพุ่งผ่านป่าก่อนจะไปหยุดลงที่บริเวณพื้นที่ส่วนตัวของเขา เขาตรวจตราพื้นที่โดยรอบอย่างถี่ถ้วน จากนั้นก็ตรวจสอบซ้ำอีกครั้งว่ามีใครอื่นเข้ามาแตะต้องเขตแดนที่เขาทำไว้หรือไม่ เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ เขาก็พยักหน้ากับตัวเองแล้วมุดเข้าไปในที่สุด ลีโอเนลเคลื่อนกายตามไป เขาแทรกตัวเข้าไปในอุโมงค์แยกย่อยแห่งหนึ่งของเหมือง เขาคอยจับตาดูชายหนุ่มคนนั้นอยู่ แต่ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพรที่ห่างไกลจากความเจริญ จุดตั้งถิ่นฐานที่ใกล้ที่สุดน่าจะเป็นเมืองก็อดเลน แต่ก็ถือว่าอยู่ห่างออกไปไกลโข อย่างน้อยก็ไม่กี่พันกิโลเมตร การข้ามผ่านระยะทางขนาดนั้นโดยไม่มีสมบัติอย่าง Segmented Cube ถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะกับระดับพลังของชายหนุ่มผู้นี้ เพราะระหว่างทางเต็มไปด้วยอันตรายนับไม่ถ้วน เมื่อลองทบทวนดู ลีโอเนลก็พบว่าเหตุผลเดียวที่เขาเอาชีวิตรอดในป่าตอนที่มาถึงโลกเหล่านี้ครั้งแรกได้ ก็เพราะเมืองโอลิดาร์กตั้งอยู่ใกล้มาก และเขาก็อยู่ในส่วนที่ค่อนข้างอ่อนแอของโลก ซึ่งตระกูลระดับมิติที่หกอย่างตระกูลโอลิดาร์กสามารถเป็นผู้ปกครองได้ แต่ทั้งสองเหตุผลนั้นใช้ไม่ได้กับที่นี่ ไม่เพียงแต่เขาจะอยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางอำนาจเช่นนั้นมาก แต่พวกก็อดเลนยังตั้งอยู่ในพื้นที่ของ Bubble World แห่งนี้ที่มีความเข้มข้นของฟอร์ซ (Force) สูงที่สุด อันตรายที่นี่นั้นไม่เคยปรากฏมาก่อน และเหมืองแห่งนี้ก็เป็นเพียงหนึ่งในหลายตัวอย่างเท่านั้น ชายหนุ่มรีบพุ่งเข้าไปในใจกลางเหมืองพร้อมกับแปะสิ่งที่ดูคล้ายยันต์ลงบนร่างกายของเขา ลีโอเนลคาดเดาว่านี่เป็นวิธีการส่งผ่านผลของศิลปะฟอร์ซ (Force Art) เข้าสู่ร่างกายโดยตรงโดยไม่จำเป็นต้องมีสื่อกลางหรือต้องสักไว้บนผิวหนัง ‘น่าสนใจจริง ๆ...’ ย้อนกลับไปตอนอยู่ในเขตโจน ลีโอเนลเคยถูกฝังศิลปะฟอร์ซลงบนผิวหนังโดยตรง ซึ่งเป็นสิ่งที่ตั้งใจจะใช้ควบคุมเขาและอาจมอบศิลปะฟอร์ซให้เขามากขึ้นในอนาคต เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นวิธีการที่ดีกว่าในการทำแบบเดียวกันที่นี่ ‘สิ่งนี้อาจนำไปประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ได้อย่างน่าสนใจ...’ โดยปกติแล้วศิลปะฟอร์ซจำเป็นต้องมีสื่อกลางถึงจะทำงานได้ คุณไม่สามารถแค่วาดมันลงบนอากาศแล้วหวังผลลัพธ์ที่ดีที่สุดได้ สิ่งเดียวที่ลีโอเนลรู้จักซึ่งใกล้เคียงกับการบรรลุผลลัพธ์นี้คือระบบเวทมนตร์แห่งคาเมลอต แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องใช้แกนจอมเวท (Mage Core) เป็นสื่อกลาง ยิ่งถ้าใช้ไม้กายสิทธิ์แบบที่มอร์เดรดทำก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก แต่วัสดุพิเศษที่ใช้ทำยันต์เหล่านี้ดูเหมือนจะทำหน้าที่แทนสื่อกลางเหล่านั้นให้คุณได้เลย ลีโอเนลบันทึกเรื่องนี้ไว้ในส่วนลึกของความคิดและคิดจะใช้ประโยชน์จากมันในอนาคต นี่ดูเหมือนจะเป็นอีกวิธีหนึ่งในการเพิ่มขีดความสามารถของทักษะการคราฟต์ (Crafting) ของเขาให้สูงสุดโดยไม่ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสถานการณ์ในใจกลางเหมือง แต่ไม่นานเขาก็ยิ้มออกมา ตามที่ลีโอเนลคาดไว้ การสันนิษฐานแรกของเขาคือวิธีการก่อนหน้านี้กำลังไปได้สวย หลังจากที่ชายหนุ่มตรวจสอบสถานการณ์ซ้ำไปซ้ำมาถึงสองสามรอบ เขาก็นำเครื่องมือขุดเจาะที่เป็นประกายออกมาแล้วเริ่มสกัดส่วนอื่น ๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้ง ‘ดูเหมือนเขาจะเป็นคนอดทนนะ เขาต้องการค่อย ๆ ลอกชั้นอื่นออกทีละชั้นจนเหลือเพียงไลท์ฟอร์ซ (Light Force) แต่ที่น่าสนใจคือฉันสัมผัสไม่ได้ถึงความเข้ากันกับไลท์ฟอร์ซจากชายหนุ่มคนนี้เลยสักนิด หรือว่าเขาทำไปเพื่อเหตุผลอื่นกันแน่?’ กินเวลาถึงสองวันเต็มกว่าชายหนุ่มจะทำเสร็จ เอาเข้าจริงลีโอเนลก็ขี้เกียจเฝ้าดูตลอดเวลาเหมือนกัน วิธีการคราฟต์เหล่านั้นทำให้เขาเจ็บปวดทางกาย และความระมัดระวังของชายหนุ่มคนนั้นก็มากจนเกือบจะกลายเป็นความวิตกกังวลไปแล้ว การระมัดระวังเป็นเรื่องดี แต่เมื่อระวังมากเกินไป มันก็กลายเป็นความขลาดกลัวได้ง่าย ๆ ลีโอเนลเดานิสัยของชายหนุ่มคนนี้ได้มากมายเพียงแค่เห็นพฤติกรรมนี้ แต่มันก็ตลกดีเหมือนกัน ก็อกเกิ้ลก็เป็นคนระมัดระวังมากเช่นกัน แต่เขาก็ยังมีความกล้าหาญมากกว่าชายหนุ่มคนนี้มากในยามที่จำเป็น ถึงอย่างนั้น ลีโอเนลก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังตัดสินแรงไปหน่อย การที่ชายหนุ่มคนนี้กล้าเข้ามาที่นี่ตั้งแต่แรกก็นับเป็นสัญญาณว่าเขามีความกล้าหาญมากพอแล้ว เมื่อช่วงเวลาสองวันสิ้นสุดลง ชายหนุ่มก็เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยท่อนแขนแล้วบิดตัวไปมา จากนั้นเขาก็เก็บเครื่องมือขุดเจาะและกวาดสายตามองยันต์ที่แปะอยู่บนหน้าอก ดูเหมือนว่าพลังงานของมันกำลังจะหมดลง ถึงเวลาต้องไปแล้ว เขาหมุนตัวและรีบพุ่งไปยังทางออก ลีโอเนลก้าวออกจาก Segmented Cube ในจังหวะที่ชายหนุ่มวิ่งผ่านไปพอดี หลังจากรอชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รีบติดตามไป “ทำไมคุณถึงตามเขาไปล่ะ?” อนาสตาเซียถาม ลีโอเนลยิ้ม “สัญชาตญาณ” “คุณไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย” ลีโอเนลเกือบจะสะดุดล้ม นี่ต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้นถึงจะมีสัญชาตญาณอย่างนั้นหรือ? นี่มันไม่เหยียดเพศไปหน่อยเหรอ? ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนกัน? ลีโอเนลทำได้เพียงเพิกเฉยต่อวิญญาณโลกผู้ร้อนแรงตัวน้อยในขณะที่เขารีบเร่งตามชายหนุ่มคนนั้นไป ซึ่งลีโอเนลเพิ่งตระหนักในตอนนี้ว่าเขาเคลื่อนที่ได้เร็วทีเดียว เขาไม่มีไลท์ฟอร์ซ แต่เขามียันต์อื่น ๆ ที่สามารถเพิ่มความเร็วได้มาก นอกจากนั้นเขายังมียันต์อื่นที่ช่วยปกปิดตัวตนของเขาอีก แม้แต่ลีโอเนลเองก็ยังพบว่ามันยากที่จะจับจ้องไปยังตัวตนของชายหนุ่มเนื่องจากระยะห่างที่เขากำลังติดตามอยู่ แน่นอนว่าลีโอเนลไม่ได้ทิ้งห่างขนาดนั้นเพราะความกลัวชายหนุ่ม แต่เขามีความระมัดระวังในระดับที่พอเหมาะต่อจุดที่ชายหนุ่มอาจกำลังมุ่งหน้าไป เมื่อลีโอเนลเห็นจุดหมายปลายทาง เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ