บทที่ 2474 ความเกลียดชัง ลีโอนีลพ่นลมหายใจที่สั่นสะท้าน ร่างกายของเขาสั่นเทา ความเจ็บปวดที่พุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณนั้นคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา มันไม่ใช่แค่เรื่องของความเจ็บปวดที่เป็นปัญหา แต่มันให้ความรู้สึกราวกับว่าตัวตนที่สูงส่งกว่ากำลังเข้ามาควบคุมและค่อยๆ ลบเลือนตัวตนของเขาให้หายไป มันเป็นการจู่โจมทั้งทางจิตใจและร่างกาย เป็นวิกฤตแห่งการมีอยู่จริงที่ถูกบรรจุไว้และถูกปลดเปลื้องจากความวิตกกังวลแบบวัยกลางคนที่อาจทำให้มันดูตลกขบขันได้บ้าง นั่นเป็นความรู้สึกที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมา เขาไม่อยากยอมรับมัน แต่ความรู้สึกนี้มันแย่ยิ่งกว่าการได้เห็นพ่อและไอน่าตายเสียอีก ไม่สิ มันเหมือนกับว่าประสบการณ์นั้นได้หยิบเอาสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาจะจินตนาการได้มาบังคับให้เขาต้องเผชิญมัน พร้อมด้วยความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากหัวใจซ้ำเข้าไปอีก มันไม่ยอมหยุดอยู่แค่ความเจ็บปวด แต่มันต้องการทำลายทุกสิ่งที่ประกอบสร้างความเป็นลีโอนีล ลีโอนีลรู้ดีว่ามันไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่ทำแบบนี้กับเขา แต่มันยังรวมถึงสิ่งที่ความเจ็บปวดนี้กำลังจะทำให้สำเร็จอีกด้วย จิตวิญญาณของเขาไม่ได้ทำหน้าที่ยึดเหนี่ยวสิ่งใดธรรมดา แต่มันกำลังยึดเหนี่ยว 'โลกแห่งการทำลายล้าง' ไม่เพียงแต่ความเจ็บปวดจากการที่จิตวิญญาณถูกฉีกกระชากเท่านั้น แต่มันยังถูกแทรกซึมไปด้วยความสิ้นหวังที่แท้จริงที่สุด นั่นคือการทำลายล้างทุกสิ่งที่เคยมีและกำลังจะมีในอนาคต ลีโอนีลพ่นลมหายใจว่างเปล่าออกมาอีกครั้ง เขาทำสำเร็จแล้ว แต่เขากลับไม่รู้สึกดีใจเลย เขารู้สึกราวกับว่าน้ำหนักนั้นพยายามจะกลับมาเข้าควบคุมเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังสามารถต้านทานมันไว้ได้ นัยน์ตาของเขาฉายประกายเย็นเยียบอย่างน่าสะพรึงกลัว เขาสามารถจำครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับความเจ็บปวดจากการพัฒนาตนเองได้ ตอนนั้นเขาอายุเพียง 18 ปี ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า 'มิติพจน์' (Dimensional Verse) และดันโง่เขลาพยายามปลุกปัจจัยสายเลือด 'Metal Synergy' ของเขาเร็วเกินไป เขายังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะทำเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะขาดพรสวรรค์ แต่เพราะขาดประสบการณ์และความอดทน เขาเคยเป็นเพียงวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่งจนกระทั่งวันนั้น ความเจ็บปวดที่เลวร้ายที่สุดที่เขาเคยได้รับก็คือการที่ซี่โครงหักจากการเล่นฟุตบอลที่ไม่มีความหมายอะไรเลย แต่เขาก็อดทน เหตุผลของเขาในตอนนั้นมันช่างตื้นเขินและเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ เขาก็แค่ไม่อยากเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่ในตอนนี้ เขาโตขึ้นเกือบสิบปีแล้ว เขาผ่านอะไรมามากมาย สูญเสียมาก็เยอะ เขามีสิ่งที่ต้องต่อสู้เพื่อมันมากกว่าแค่ตัวของเขาเอง 'อีกครั้ง...' เขาคิดอย่างใจเย็น และเขาก็ทำเช่นนั้น ก้าวแล้วก้าวเล่า ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสและฉีกกระชากซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเหมือนกับว่าทุกครั้งที่เขาก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาก็ต้องสูญเสียส่วนสำคัญของตัวเองไปอีก หากการสร้าง 'โหนด' แรกคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่เขาเคยประสบมา งั้นโหนดที่สองก็เช่นกัน และโหนดที่สามก็ไม่ต่างกัน โหนดใหม่ทุกโหนดที่เขาสร้างขึ้นเปรียบเสมือนประสบการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม ยากที่จะบอกว่าความเจ็บปวดนั้นมันทวีความรุนแรงขึ้นจริงๆ หรือเป็นเพราะประสบการณ์นั้นมันเลวร้ายและกัดกินทุกความรู้สึกจนไม่สามารถจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้อีกต่อไป ถึงอย่างนั้น ลีโอนีลก็ยังคงก้าวเดินต่อไป เขานึกถึงโมเลซี่ ผู้หญิงคนนั้นมีความใส่ใจมากพอที่จะเกลียดชังไอน่าแทนเขา แต่กลับไม่เต็มใจแม้แต่น้อยที่จะมองเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่งจริงๆ อดีตและอารมณ์ความรู้สึกของตัวเธอเองนั้นสำคัญกว่าของเขา หากเธอไม่มีประสบการณ์ที่ทำให้เธอเกลียดไอน่า ก็เป็นไปได้มากว่าถึงจะอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เธอก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย เขานึกถึงวิวัค ชายผู้นั้นสามารถรู้สึกโกรธแค้นต่อการสูญเสียลูกสาว เขาสามารถรับผู้หญิงที่อ่อนแอกว่ามากอย่างหัวหน้าเผ่าไพอัสเข้ามาได้เพียงเพราะความรัก โดยไม่สนใจความคิดเห็นของผู้อื่น เขาสามารถเดือดดาลได้แม้กระทั่งเมื่อคิดว่าพลเมืองของตนจำนวนมากถูกฆ่าด้วยน้ำมือของลีโอนีล... แต่เขากลับเต็มใจที่จะปฏิบัติกับลีโอนีลราวกับเป็นหนูทดลองในห้องแล็บ ยินดีที่จะเอาชีวิตของลูกพี่ลูกน้องของเขา เอาชีวิตของเอเมรี่มาเป็นของเล่น เขานึกถึงแอนเซลม่า ผู้หญิงที่โหดเหี้ยมและชั่วช้านั่น... เธอเต็มใจที่จะลงมายัง 'โลกที่ไม่สมบูรณ์' (Incomplete Worlds) เพื่อสังหารพ่อของเขา ทั้งที่รู้ดีว่าจะต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่ตามมาเช่นไร เพียงเพื่อปกป้องตระกูลบราซิงเกอร์ของเธอ แต่กระนั้น เธอกลับปฏิบัติกับชีวิตผู้คนราวกับวัชพืช เต็มใจพรากพ่อที่แสนดีไปจากครอบครัวเล็กๆ และทรมานแม่ของไอน่าอย่างไม่รู้จบเพียงเพราะความผิดฐานไปตกหลุมรักคนที่ผิดคน คนพวกนี้มีอะไรที่เหมือนกัน? พวกเขาทั้งหมดก็คือคนเห็นแก่ตัว และเขาไม่อยากเป็นเหมือนพวกเขา นั่นกลายเป็นจุดยึดเหนี่ยว เป็นประกายไฟแห่งเจตจำนงเล็กๆ ของเขาที่ถูกสายลมแห่งโลกอันโหดร้ายพัดกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา โหนดที่สิบเริ่มก่อตัวขึ้น และโลกก็ดูเหมือนจะคำรามก้อง ในชั่วขณะนั้น พลังแห่งความโกลาหล (Anarchic Force) จำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ร่างของลีโอนีล กัดกินลอกเลียนชั้นจิตวิญญาณของเขาออกไปทีละส่วน ณ เวลานี้ เขาขดตัวอยู่ในมุมห้อง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ห้องรอบตัวเขาถูกทำลายจนราบคาบ และเขาก็นอนอยู่ท่ามกลางกองเถ้าถ่าน เหตุผลเดียวที่ไม่มีอะไรหลงเหลือมากกว่านี้ก็เพราะสิ่งที่ถูกทำลายไปหมดแล้วมันไม่สามารถถูกทำลายซ้ำได้อีก เขาสั่นเทาอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกได้ว่า 'โลกแห่งการทำลายล้าง' ของเขากำลังกอบโกยเอาพลังแห่งความโกลาหลนี้ไปอย่างตะกละตะกลามโดยไม่สนโลก มันฟาดฟันเข้าที่จิตวิญญาณของเขา และเขาก็แทบจะประคองตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาดูกระเซอะกระเซิงราวกับกำลังขดตัวเพื่อปกป้องประกายไฟแห่งเจตจำนงสุดท้ายที่กำลังจะมอดดับไปมากกว่าสิ่งอื่นใด ความรู้สึกหมดหนทางและความสิ้นหวังนั้นรุนแรงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่เขาก็ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่ครั้งเดียว อันที่จริง แม้สถานการณ์จะเลวร้ายลงเรื่อยๆ เขากลับรู้สึกว่าจิตใจของเขายิ่งเฉียบคมขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การจู่โจมตัวตนของเขาอย่างต่อเนื่องนี้ เขาสามารถสัมผัสถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หากสิ่งแรกที่เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองคือความเห็นแก่ตัว สิ่งที่สองก็ถือเป็นการยืนยันในสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว เขา... ไม่ชอบที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เอาเสียเลย อันที่จริงแล้ว... เขาเกลียดการพ่ายแพ้ยิ่งกว่าการที่เขาชอบชัยชนะเสียอีก