Chapter 2815 ไม่ เลโอเนลขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าแล้วแทงหอกไม้ในมือออกไป เขาใช้เพียงแขนเดียวทว่าคมหอกกลับดูเหมือนจะแผ่เสียงกังวานออกมา เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้ใช้หอกไม้ และไม่รู้ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกที่สอดประสานกับตัวเขามากกว่า หอกที่สร้างจากพลังมิติเลียนแบบและพลังดาราโลหิตของเขานั้นทรงพลังก็จริง แต่ก็เพราะแบบนั้นเองที่ทำให้มันสูญเสียส่วนสำคัญที่สุดของแก่นแท้แห่งความเป็นหอกไป การโจมตีของเขาไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ พลังมิติเลียนแบบทำให้คมหอกคมกริบจนสามารถตัดผ่านทุกสิ่งได้ไม่ยาก และไม่จำเป็นต้องใช้พลังรุนแรง เพราะพลังดาราโลหิตของเขาสามารถเผาผลาญทุกอย่างจนมอดไหม้ได้ ทว่าในยามนี้ ด้วยหอกไม้เรียบง่ายที่ปราศจากการตกแต่งใดๆ โดยมีเพียงเศษผ้าสีขาวปลิวไสวอยู่ตรงจุดที่ด้ามหอกกับหัวหอกบรรจบกัน หากเขาไม่แม่นยำพอ เขาอาจจะถูกฟันขาดครึ่งที่เอวเสียเอง ออริกซ์ตนนี้ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน มันเป็นเพียงการแทงที่เรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกว่าไม่มีวิธีตอบโต้ใดที่สมบูรณ์แบบสำหรับมัน มันไม่อาจหลบหลีก ไม่อาจป้องกัน ไม่อาจสวนกลับ... ไม่มีวิธีแก้ทางที่สมบูรณ์แบบเลย ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ออริกซ์คำรามลั่นแล้วเหวี่ยงอาวุธเข้าใส่ มันไม่ใช่นิสัยของนักรบเผ่าออริกซ์ที่จะยอมก้มหัวรับความตาย หากมันไม่สามารถหาวิธีสวนกลับด้วยทักษะได้ มันก็แค่ต้องใช้พละกำลังที่เหนือกว่าบดขยี้เพื่อคว้าชัยชนะ ‘โอ้?’ ขาแบบดิจิเกรดของออริกซ์ดูเหมือนจะหยั่งรากลึกลงบนพื้นดิน ราวกับว่ามันได้กลายเป็นต้นไม้โบราณไปแล้ว พลังแห่งปฐพีถูกนำมาใช้เสริมการโจมตี มันฟาดอาวุธลงมาด้วยสุดแรงเกิด โดยหยิบยืมแรงส่งมาจากดาวเคราะห์ที่พวกเขากำลังยืนอยู่ หากการโจมตีนั้นเข้าเป้า หอกไม้ของเลโอเนลคงจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ อย่างไม่ต้องสงสัย เขาไม่กล้าใช้พลังหอกอย่างประมาทเลินเล่ออีกต่อไป ดังนั้นหอกไม้เล่มนี้จึงไม่มีการป้องกันใดๆ นอกจากเนื้อไม้ธรรมดาที่ถูกสร้างขึ้นมา แน่นอนว่านี่เป็นไม้ที่มาจากโลกของอนาสตาเซีย ดังนั้นมันจึงมีระดับถึงมิติที่เก้าโดยธรรมชาติ แต่ทว่ามันก็ไม่มีคุณสมบัติพิเศษอื่นใดอีก ต่อให้ไม่แตกหัก แต่มันก็ต้องเสียหายอย่างหนักแน่นอน แต่ปฏิกิริยาของเลโอเนลกลับไม่ได้รุนแรงอย่างที่คิด ข้อมือของเขาเอียงไปเพียงเล็กน้อย หอกของเลโอเนลก็เฉียดผ่านอาวุธของออริกซ์ไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ประกายไฟกระเด็นว่อนเมื่อโลหะปะทะกับโลหะ ข้อมือของเลโอเนลเอียงไปอีกครั้ง ขวานของออริกซ์ก็ถูกปัดกระเด็นข้ามหัวไป ในขณะเดียวกัน ปลายหอกของเขาก็แทงทะลุผิวหนังอันหยาบกร้านของออริกซ์ สอดแทรกผ่านซี่โครงทั้งสองข้างไปได้อย่างง่ายดาย ปลายหอกหยุดลงที่จุดนั้น ส่งผลให้ออริกซ์มิติที่ห้าที่กำลังคิดจะจู่โจมต้องแข็งทื่อไปด้วย เลโอเนลยิ้ม “ทางที่ดีเจ้าอย่าขยับจะดีกว่า ถ้าข้ากดเข้าไปอีกนิด ข้าจะแทงทะลุปอดเจ้า ถ้ากดไปมากกว่านั้น ข้าก็จะเสียบทะลุหัวใจเจ้า เจ้าคงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม?” คลื่นพลังแห่งความฝันทำให้ออริกซ์รู้สึกราวกับว่าเลโอเนลกำลังพูดภาษาของพวกมันอยู่ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้พวกมันตกตะลึงยิ่งกว่าการพ่ายแพ้ของผู้นำเสียอีก “เอาล่ะ บอกข้ามา ที่นี่คือที่ไหน? ใครเป็นผู้ปกครองเขตแดนนี้?” เลโอเนลไม่แน่ใจว่าจักรวาลมิตินี้จะมี ‘เขตแดน’ หรือไม่ เขาเพิ่งจะติดต่อกับโลกที่ไม่สมบูรณ์อื่นๆ ได้ไม่นาน แต่ก็มากพอที่จะทำให้เขารู้ว่าไม่ใช่ทุกโลกที่จะมีโครงสร้างเหมือนกัน บางโลกถูกเผ่าพันธุ์เดียวครอบครองไปทั้งหมด บางโลกมีเพียงสองเผ่าพันธุ์ที่กุมอำนาจ จำนวนโลกที่เหมือนกับโลกของเลโอเนลที่มีหลายเผ่าพันธุ์แบ่งแยกกันอยู่ในเขตแดนต่างๆ นั้นถือว่าหายากกว่า ปกติแล้วมักจะมีหนึ่งเผ่าพันธุ์หรือกลุ่มเล็กๆ ที่วิวัฒนาการได้เหนือกว่าแล้วเข้ายึดครองทุกอย่าง ทิ้งเศษเสี้ยวไว้ให้ผู้อื่น เหตุผลที่เลโอเนลยังคงถามคำถามนี้ ก็เพราะพวกนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่นักที่เขาเป็นมนุษย์ เว้นเสียแต่ว่าพวกมันจะเชื่องช้าจนถึงตอนนี้ยังไม่สังเกตเห็น ซึ่งก็นับเป็นข้อมูลที่ดีพอจะใช้เป็นเบาะแสได้ “...ที่นี่คือเขตแดนออริกซ์” ผู้นำเผ่าไม่เข้าใจว่าทำไมเลโอเนลถึงไม่รู้คำตอบของคำถามนี้ แต่มันก็ยังคงตอบออกมา เลโอเนลเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขารู้ว่าผู้นำคนนี้ไม่ได้ตีความคำถามของเขาผิดไป โดยการเรียกดาวเคราะห์ดวงนี้ว่าเขตแดนหรืออะไรทำนองนั้น นั่นเป็นเพราะวิธีที่พลังแห่งความฝันของเขาแปลความหมายนั้นเป็นแบบเดียวกับพจนานุกรมสีเงินของพ่อเขา เขากำลังฟังความหมายจากเจตจำนงของพวกมัน ไม่ใช่จากการตีความคำศัพท์ตามอำเภอใจ หากออริกซ์ตนนี้พูดคำว่า ‘เขตแดน’ ในภาษาของพวกมัน แต่แท้จริงแล้วหมายถึงเมือง หรือดาวเคราะห์ หรือแม้กระทั่งอวัยวะเพศ นั่นก็จะเป็นคำที่เลโอเนลได้ยิน นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงนี้ถึงมีคนโกหกเขาได้ยากมาก สิ่งที่ทำให้เลโอเนลตกใจคือโลกนี้มีประชากรออริกซ์จำนวนมากพอที่จะครอบครองเขตแดนได้ด้วยตัวเอง “แล้วเขตแดนอื่นๆ ล่ะ?” เลโอเนลถาม “ใครเป็นผู้ปกครอง?” ผู้นำเผ่าขมวดคิ้ว แต่ก็ยังคงตอบอีกครั้ง “เผ่าพันธุ์ราแปกซ์ และเหล่าเทพสมุทร” เลโอเนลกะพริบตา เทพสมุทร? นั่นคืออะไร? อีกครั้งที่คนพวกนี้ใช้คำเรียกเผ่าพันธุ์ของตนแตกต่างกัน แต่พลังแห่งความฝันของเขาก็ยังแปลคำเหล่านั้นเป็นราแปกซ์และออริกซ์ได้ ดังนั้นการที่เขาพูดว่า ‘เทพสมุทร’ จึงไม่ใช่ความผิดพลาดแน่นอน มันหมายถึงเทพสมุทรจริงๆ “ในสามเผ่าพันธุ์นี้ ใครแข็งแกร่งที่สุด?” ผู้นำออริกซ์คำราม มันคงจะทุบอกตัวเองไปแล้วถ้าไม่ติดว่ามีหอกเสียบคาหน้าอกอยู่ เลโอเนลเลิกคิ้วและหัวเราะเบาๆ “งั้นก็คือเหล่าเทพสมุทรสินะ” ผู้นำเผ่าชะงักไป มีร่องรอยของความอับอายและอาการขัดขืนปรากฏขึ้นบนใบหน้า ทว่าท้ายที่สุดมันก็ไม่ได้ปฏิเสธ ‘น่าสนใจ... มีสองเผ่าพันธุ์มนุษย์โลกใหม่ แต่ละเผ่ามีจำนวนมากพอที่จะครอบครองเขตแดนของตัวเอง... และไม่มีมนุษย์ในโลกนี้เลยงั้นหรือ? แต่นั่นเพราะอะไรกัน?’ “ไม่มีเขตแดนของมนุษย์งั้นหรือ?” เลโอเนลถาม “แล้วทำไมพวกเจ้าถึงจำพวกข้าได้?” “ไม่มีเขตแดนของมนุษย์ แต่มีอาณาจักรมนุษย์เล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง มันยังพอประคองตัวอยู่ได้ ถึงจะบอกยากว่ามันจะอยู่ได้นานแค่ไหนก็เถอะ...”