Chapter 607 ถ้าไม่ใช่ฉัน แล้วจะเป็นใคร? "พูดใหม่อีกทีซิ..." นาเดียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ส่งผลให้ชูโนและชูโดถึงกับชะงัก เพียงเท่านั้นพวกเขาก็เห็นดวงตาสีดำสนิทและตาขาวที่ไร้แววของนางกำลังจ้องมองมาด้วยเจตนาคุกคาม ทั้งสองเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาจากภายใน แต่ชูโดกลับก้าวเท้าออกมาข้างหน้าแล้วคำราม "หัวหน้าเผ่า! ข้าต้องการเจ้า!" "สามหาว!" นาเดียคำรามลั่นและกลายร่างเป็นอสูรเวท! ทันทีที่นางปรากฏตัวในร่างจริง นางก็ตวัดหางสีดำคู่ของนางเข้าใส่ชูโด ลูกบอลแห่งความมืดก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าหาชูโดเป็นเส้นโค้ง มันสั่นไหวและเร่งความเร็วขึ้นในทันที แม้ชูโดจะพยายามโต้กลับแต่ก็สายเกินไป เพราะช่องว่างระหว่างระดับของพวกเขานั้นห่างกันถึงสามเท่า! ลูกบอลแห่งความมืดกลืนกินขาของชูโดอย่างรวดเร็วก่อนจะลามไปถึงหัวไหล่ ส่งผลให้เขาหลุดเสียงครางด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ความมืดกัดกร่อนขนของเขาและเริ่มลามไปกัดกร่อนผิวหนังก่อนจะซึมลึกเข้าไปถึงเนื้อ นาเดียจ้องมองชูโดที่กำลังทรมานก่อนจะหันไปมองชูโน ชูโนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหัวหน้าเผ่า จึงรีบเบนสายตาหนีพร้อมกับเปลี่ยนท่าทางให้ดูนอบน้อม เขามีท่าทีราวกับถูกสั่งสอนมาอย่างหนักเพียงแค่การปรายตามองครั้งเดียว แต่นาเดียรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด นาเดียทราบดีว่าความเย่อหยิ่งของพวกมันมีที่มาจาก 'การกลายพันธุ์ของสายพันธุ์' และการที่พวกมันบรรลุสู่ 'ขั้นอสูรศักดิ์สิทธิ์' แต่พวกมันกลับมองข้ามความต่างของระดับชั้นไป นางรู้ว่าพวกมันคงไม่หยุดอยู่แค่นี้ และอาจจะคอยติดตามนางเพื่อสืบพันธุ์ในอนาคตอีก อย่างไรก็ตาม กว่าที่พวกมันจะเลื่อนระดับขึ้นมาได้ นางก็คงบรรลุสู่ 'ขั้นที่เจ็ด' หรือ 'ขั้นเจ้าอสูร' ไปแล้ว ซึ่งนั่นจะทำให้นางสามารถเมินเฉยต่อพวกมันได้อีกนาน และในฐานะเผ่าพันธุ์ที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตมาได้ นางจึงไม่อยากทำร้ายพวกมันจนเกินไป นางตวัดอุ้งเท้าเบาๆ ความมืดที่ห่อหุ้มชูโดก็สลายไป เผยให้เห็นขนสีดำที่โชกไปด้วยเลือด "ไปซะ..." นางกล่าวเสียงเรียบ หมาป่าหางคู่แห่งสนธยาทั้งสองตัวรีบจากไปในทันที พวกมันบินทะยานออกไปผ่านปากถ้ำ นาเดียเฝ้ามองแผ่นหลังของพวกมันที่ลับตาไปก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางหันไปมองมนุษย์ทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะตระหนักได้ว่านางยังไม่รู้วิธีที่จะเรียกขานพวกเขา ในเมื่อนางกำลังจะกลายเป็นสัตว์พาหนะอสูรเวทของพวกเขา การเรียนรู้ชื่อของพวกเขาก็เป็นเรื่องสำคัญ ไม่นับว่าพวกเขาเป็นผู้มีพระคุณของนางด้วย ก่อนหน้านี้นางแนะนำชูโดและชูโนให้รู้จักเพราะคิดว่าพวกเขาน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้มีพระคุณ แต่วิธีที่พวกมันแสดงออกต่อนางทำให้อารมณ์ของนางแย่ลงจนต้องไล่พวกมันไป นางตัดสินใจที่จะรับใช้ผู้มีพระคุณด้วยตัวนางเอง "นาเดีย..." เดวิสเรียก "คะ?" นาเดียหันมาตั้งใจฟัง "คิดว่าเจ้าจะให้เผ่าของเจ้าช่วยดูแลเจ้าพวกตัวเล็กเหล่านี้สักสองสามวันได้ไหม? เดี๋ยวฉันจะกลับมารับพวกมันทีหลัง..." เดวิสชี้ไปทางลูกนกคอนดอร์ปีกม่วงสวมมงกุฎ นาเดียพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ทำได้ค่ะ... เดี๋ยวข้าจะบอกให้ชูโนเป็นคนดูแลพวกมันเอง!" 'ชูโนเนี่ยนะ? หมาป่าหางคู่แห่งสนธยาตัวที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตานางเนี่ยนะ?' เดวิสคิดในใจพลางหัวเราะเบาๆ "แน่ใจนะว่าพวกมันจะไม่จับกินเสียก่อน?" "ฮึ่ม! ถ้าทำแบบนั้นก็เท่ากับรนหาที่ตาย!" นาเดียแค่นเสียงพร้อมกับขมวดจมูก นางหันหลังกลับและเดินออกจากถ้ำไป เดวิสเพียงส่ายหัวพลางคิดว่านางจะฆ่าสมาชิกในเผ่าของตัวเองเพื่อพวกเขาจริงหรือไม่ แต่นั่นยังคงต้องดูกันต่อไป เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก ส่วนเรื่องที่นางจะกล่อมพวกมันให้ละทิ้งความโลภและหันมาเฝ้ายามให้ลูกอสูรเวทอย่างไรนั้น เขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนาง ด้านข้าง เอเวอลินสะกิดแขนเสื้อของเขา "นั่นหมายความว่าเราจะกลับกันแล้วใช่ไหมคะ?" ท้ายที่สุดแล้ว การจะนำพวกตัวเล็กเหล่านี้ไป หมายความว่าพวกเขาต้องออกจากภูเขาหยาดน้ำตาอาทิตย์อัสดงและกลับไปยังเมืองเอเธรน อีกอย่างพวกเขาจะชักช้าไม่ได้เพราะลูกนกคอนดอร์ปีกม่วงสวมมงกุฎเหล่านี้จะเติบโตเป็นนกวัยรุ่นในเร็วๆ นี้ ลูกอสูรเวทนั้นขายได้ราคาสูงกว่าปกติหลายเท่า! พวกมันมักจะถูกนำไปประมูลเพราะสามารถทำกำไรได้อย่างมหาศาล! นั่นเป็นเพราะลูกอสูรเวทมีโอกาสสูงมากที่จะสร้างพันธะความผูกพันกับเจ้านายของมัน! "ยังหรอก!" เดวิสหัวเราะ "แล้วจะทำยังไงคะ?" เอเวอลินเริ่มสับสน "ร่างแยกของฉันจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า..." ดวงตาของเอเวอลินเป็นประกาย นางตบหน้าผากตัวเองเบาๆ "ลืมไปเลยว่าคุณมีร่างแยก..." แต่แล้วนางก็กะพริบตา ทำให้เดวิสถามขึ้น "มีอะไร?" "แล้วทำไมคุณไม่ให้ร่างแยกมาถึงที่นี่ตั้งแต่ตอนที่คุณปลีกตัวไปฝึกฝนล่ะคะ?" "ก็นะ ดูเหมือนว่าพ่อกับแม่ของฉันอยากจะเที่ยวชมเมือง ฉันเลยต้องให้ร่างแยกเดินทางไปกับพวกเขาตามคำขอ..." เดวิสหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน "อย่างนี้นี่เอง..." เอเวอลินเข้าใจและเม้มปาก "คิดว่าจะฉลาดกว่าฉันงั้นเหรอ?" เดวิสเลิกคิ้ว "ฝันไปเถอะ ช่วงเวลานั้นยังมาไม่ถึงหรอก!" สีแดงซ่านปรากฏขึ้นบนแก้มของเอเวอลินด้วยความเขินอาย! นางนึกว่านางคิดแผนอะไรที่ดีกว่าเขาได้แล้วเสียอีก แต่กลายเป็นว่าร่างแยกของเขายุ่งอยู่กับการทำอย่างอื่น ทันใดนั้นเดวิสก็ขมวดคิ้ว ปฏิกิริยาของเขาทำให้เอเวอลินทำท่าทีสำนึกผิด แต่เขาส่ายหน้าเป็นการบอกว่าไม่เกี่ยวกับนาง "เกิดอะไรขึ้นคะ?" เอเวอลินอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย ถ้าปฏิกิริยาของเขาไม่ได้เกี่ยวกับนาง แล้วจะเป็นใคร? "ดูเหมือนจะมีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้นที่เมืองเอเธรน..." สีหน้าของเดวิสเปลี่ยนไป เอเวอลินเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเฝื่อนๆ รอยยิ้มที่บอกว่าเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเลย ====== จักรวรรดิเอเธรน เมืองหลวงเอเธรน ในพื้นที่ชั้นกลางของระดับที่สอง หรือก็คือพื้นที่ที่รวมเอาทั้งแปดเขตเข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งเชื่อมต่อไปยังระดับที่สาม พื้นที่นี้ดูไม่ต่างจากระดับแรกเท่าไรนัก โดยมีบันไดทอดขึ้นไปยังระดับที่สองเช่นกัน แต่ในครั้งนี้ บันไดจากระดับที่สองได้ทอดตรงไปยังระดับที่สามอย่างชัดเจน ระดับที่สามเต็มไปด้วยพระราชวังมากมาย ซึ่งทั้งหมดเป็นของเชื้อพระวงศ์ นอกจากนี้ยังมีสิ่งก่อสร้างอันโอ่อ่าอื่นๆ อีกหลายแห่ง บางแห่งถึงขั้นลอยอยู่กลางอากาศ ระดับที่สามมีเพียงเขตใจกลางเมืองเท่านั้นที่กว่า 80% เป็นของจักรวรรดิเอเธรน ส่วนที่เหลือเป็นของกลุ่มอำนาจอื่นๆ เช่น เหล่าขุนนางและองค์กรต่างๆ ที่อยู่ในระดับจักรพรรดิขั้นต่ำ ที่แห่งนี้เป็นสถานที่พำนักของเหล่าผู้อาวุโสและผู้อาวุโสสูงสุดของ 'สำนักโอสถพันปี' สาขาหลัก แทนที่จะเป็นสาขาในระดับที่สอง ณ ที่แห่งนี้ มีการจัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่ขึ้นในห้องโถงจัดเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในงานพิธีหลวง ห้องโถงจัดเลี้ยงนี้สามารถรองรับผู้คนได้มากกว่าหนึ่งล้านคนในคราวเดียว! บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเพื่อพบปะกับผู้ที่มีสถานะสูงส่งและเหมาะสม เราสามารถพบเห็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งจำนวนมากที่กำลังจับจ้องสินค้า หรือแม้แต่หญิงสาวที่จะสามารถให้กำเนิดทายาทเพื่อสืบทอดความมั่งคั่งของพวกเขา อีกทั้งยังช่วยยกระดับสถานะของพวกเขาไปในตัวด้วย คนจำพวกนี้มีอยู่มากมาย และเป้าหมายของพวกเขาก็คือเหล่าเจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์เอเธรน คนเหล่านี้คลุกคลีและรับประทานอาหารภายในห้องจัดเลี้ยง กลายเป็นฉากสังคมที่ยิ่งใหญ่ และฉากสังคมเหล่านี้ก็คือสถานที่ที่โอกาสต่างๆ มากมายถูกนำมากองรวมกัน พร้อมให้ผู้คนพุ่งเข้าหาความเสี่ยง อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีใครกล้าขยับตัว! เพราะบนที่นั่งประธานคือสาเหตุหลักของงานเลี้ยงครั้งใหญ่นี้! บุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธานด้วยท่าทางไขว่ห้าง มือหนึ่งวางพักอยู่บนที่วางแขนชั้นดี ส่วนมืออีกข้างหนึ่งใช้รองคางเอาไว้ เส้นผมสีน้ำเงินเข้มปล่อยยาวลงมาข้างไหล่ ใบหน้าของเขาคมคายและหล่อเหลา ดวงตาสีดำ จมูกโด่งสันได้รูป และริมฝีปากเรียวบาง ทุกสิ่งที่อยู่ในสายตา เขาจ้องมองมันด้วยความรู้สึกเหยียดหยามที่แทบไม่แสดงออกทางสีหน้า!