Chapter 2208: ปิงหนิง อู๋ปิงหนิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับมาก่อนจะเอ่ยกับหลี่ชีเย่ตรงๆ ว่า "ฉันไม่รบกวนให้คุณไปส่งหรอกค่ะ เมื่อรักษาแผลหายดีแล้วฉันจะกลับไปเอง" "งั้นหรือ?" หลี่ชีเย่นึกสนุกขึ้นมาทันที "แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอขึ้นมา ฉันจะบอกพวกสำนักวิหคเพลิงอมตะว่าอย่างไร? ฉันต้องพาเธอไปส่งด้วยตัวเองถึงจะวางใจได้" "หึ คิดจะทำอะไรอยู่ล่ะสิ" เธอถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ หลี่ชีเย่ยิ้มตอบ "แค่หยอกเล่นน่า แต่ก็นะ สำนักวิหคเพลิงอมตะถือเป็นหนึ่งในสองสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแดนหมื่นเชื้อสาย พลังคงไม่ธรรมดาอยู่แล้ว การที่เธออยากจะเป็นตัวประกันที่นี่ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน" "จินตนาการของคุณสูงส่งเกินไปแล้ว จะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" เธอปฏิเสธอีกครั้ง แววตาของเขาเริ่มจริงจังขึ้น "แม่หนูน้อย ฉันไม่ชอบให้ใครมาโกหกต่อหน้าฉัน" เธอแค่นเสียงหึ ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด เขาพูดต่อ "ฉันยินดีรับฟังปัญหาของคนอื่นนะ ว่ามาเถอะ บอกฉันมาว่าในใจของเธอคิดอะไรอยู่ แม่หนูน้อย" "ฉันไม่มีอะไรจะพูด คุณจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ในเมื่อฉันเป็นตัวประกันอยู่แล้วนี่" เธอยังคงรักษาความถือดีเอาไว้ "ถ้าฉันอยากให้ใครพูดความจริง ฉันมีวิธีนับไม่ถ้วนในคลังสมองของฉัน อันที่จริง ฉันสามารถทำให้เธอยอมสยบต่อฉันไปตลอดกาลได้เลยนะ" เขายิ้ม "แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ชอบใช้วิธีรุนแรง แต่ทางที่ดีเธอควรรู้ไว้นะว่าฉันทำให้เธอพูดออกมาได้แน่" "จอมหลงตัวเอง" เธอไม่เชื่อเขาหรอก หากเขาไม่ชอบความรุนแรงแล้วใครจะชอบ? เขาเพิ่งจะสังหารคนไปหลายพันคนหมาดๆ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเชื่อเขา "ฉันสามารถลบทุกอย่าง แล้วเปลี่ยนเธอให้เป็นทาสรับใช้ได้ด้วยนะ" แววตาของหลี่ชีเย่ฉายความจริงจัง "ก็ลองดูสิ! ถ้าฉันขมวดคิ้วแม้แต่นิดเดียว ฉันจะเลิกเป็นศิษย์ของสำนักวิหคเพลิงอมตะ!" เธอเชิดหน้าอกขึ้นแล้วประกาศกร้าว "ดีมาก แม่หนูน้อยผู้เย่อหยิ่ง เรื่องนี้คงจะสนุกพิลึก" เขาชูมือขึ้น "วูบ" เธอคิดจะขัดขืนแต่ก็สายเกินไป ฝ่ามือของเขาปิดผนึกทุกสิ่งทุกอย่างด้วยพลังแห่งเต๋าที่ยิ่งใหญ่และสง่างาม การขัดขืนไปก็มีแต่จะไร้ความหมาย ร่างของเธอพลันลอยขึ้นและตกลงมาอยู่ตรงหน้าเขาในท่าคุกเข่า การจะยืนขึ้นนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย "มองฉัน" เขาสั่งด้วยอำนาจดึงดูดใจที่ปฏิเสธไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ และเห็นนัยน์ตาของเขาที่ลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรพร้อมกับแรงดึงดูดอันมหาศาล วิญญาณของเธอกำลังถูกดูดเข้าไปราวกับแมลงเม่าที่โผเข้าหากองไฟ "ตู้ม!" ทะเลแห่งจิตสำนึกและความทรงจำของเธอระเบิดออกในวินาทีนั้น เธอกำลังเข้าสู่โลกของเขา ราวกับร่างกายกำลังหลอมละลาย ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเธอเข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆ หรือเขากำลังแสดงภาพในสายธารแห่งกาลเวลาให้เธอดู คลื่นลมและแสงสีฉูดฉาดปรากฏขึ้นในโลกนี้เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหายนะและการระเบิด ทุกสิ่งสูญสิ้น เทพเจ้าและจักรพรรดิล้มตาย ทิ้งไว้เพียงเงาร่างที่โดดเดี่ยว ร่างนั้นก้าวเดินไปจนสุดขอบโลกเพียงลำพังเพื่อเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ดำมืดที่สุด... โลกถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดขณะที่เหล่าเทพเจ้าต่างสั่นสะท้าน แม้แต่จักรพรรดิระดับเก้าก็เริ่มร่วงหล่น แต่ร่างโดดเดี่ยวนั้นยังคงก้าวเดินต่อไป ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความบ้าคลั่ง การเข่นฆ่า เลือด และความโหดร้าย... โลกทั้งใบเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอันน่าสะพรึงกลัว "ไม่!" เธอพยายามจะกรีดร้องแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา เป็นความรู้สึกสิ้นไร้หนทางอย่างที่สุด หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ร่างของเธอทรุดลงกับพื้น เหงื่อท่วมตัวและสายตาเหม่อลอยว่างเปล่า "คุณชาย ท่านทำให้แม่นางน้อยตกใจแล้วนะ" หวังหานรู้สึกไม่ดีนักเมื่อเห็นหญิงสาวที่ตัวเปียกโชกไปทั้งร่าง "ฉันแค่ให้เธอเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกนี้เท่านั้น ถ้าฉันอยากจะทำให้เธอขวัญหนีดีฝ่อจริงๆ ตอนนี้เธอคงตายไปแล้ว" เขายิ้ม ปิงหนิงยังคงมึนงง แข็งค้างอยู่กับพื้น "แม่หนูน้อยผู้น่าสงสาร" เขาแตะหน้าผากเธอเบาๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม "อย่ากลัวไปเลย โลกใบนี้ยังมีเรื่องงดงามอีกมาก ให้ฉันได้แสดงให้เธอเห็นเถอะ" เขาเชยคางเธอขึ้นและจ้องมองเข้าไปในดวงตา เปล่งประกายแสงที่ไม่สามารถหาเปรียบได้ นี่คือการเปิดม่านสู่โลกใบใหม่ที่ประกาศก้องด้วยปีกสีดำคู่หนึ่งที่กางออก อาจเป็นปีกของอีกาตัวหนึ่ง โลกพบกับความสงบและความอบอุ่นภายใต้การปกป้องของปีกคู่นั้น ขณะที่ความมืดมิดถูกกั้นไว้อยู่ภายนอก เด็กสาวคนหนึ่งก้าวเดินไปท่ามกลางสายฝนและลมพายุ โดยมีปีกคู่นั้นปกป้องอยู่เบื้องบน เธอโจนทะยานราวกับปลาคาร์พพุ่งสู่ฟากฟ้า กลายเป็นร่างอันเลือนรางในสายหมอก แต่เจ้าอีกาก็ยังคงติดตามเธอไป ภาพฉากเปลี่ยนไปเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับความว่างเปล่าเพื่อเปิดยุคสมัยใหม่ โดยมีอีกาเกาะอยู่บนไหล่ ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนและดอกไม้บานสะพรั่ง นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยความรัก ซึ่งได้รับการคุ้มครองโดยอีกาตัวหนึ่ง เรื่องเล่าและตำนานมากมายเกิดขึ้น... ปิงหนิงจ้องมองการหมุนเวียนของภาพเหล่านั้นและเจ้าอีกาตัวนั้นอย่างไม่วางตา นกตัวนี้บินไปทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้า พักอาศัยอยู่บนจุดสูงสุดเพื่อเฝ้ามองอนาคต มันดูราวกับเป็นผู้ปกครองโลกใบนี้ เป็นผู้พิทักษ์ของสิ่งที่จะเกิดขึ้น ความอบอุ่นภายใต้ปีกของมันคุ้มค่าแก่การโหยหา ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรอยตามรอยเท้าของมัน อยากจะเดินตามแม้การเดินทางจะยากลำบากเพียงใด ดวงตาของมันมุ่งไปในที่ที่หัวใจของผู้คนถวิลหา โหยหาดินแดนที่ห่างไกลออกไปยิ่งกว่าเดิม ในขณะเดียวกัน หลี่ชีเย่ลากนิ้วผ่านใบหน้าสวยของเธอ ผิวขาวราวกับหิมะของเธอนั้นเนียนนุ่มและกระจ่างใสอย่างไร้ที่ติ นิ้วของเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างามราวกับกำลังบรรเลงบทเพลง เธอรู้สึกถึงไออุ่นที่แล่นผ่านร่างกาย รู้สึกสบายราวกับได้นอนหลับอยู่บนก้อนเมฆ เป็นความรู้สึกที่ล้ำลึกเกินบรรยาย เธอจมดิ่งลงไปในตำนานและเสียงดนตรีราวกับว่าเธอเป็นตัวเอกของเรื่อง ราวกับว่านั่นคืออดีตและอนาคตของเธอเอง บนเส้นทางข้างหน้า เธอยังคงงดงามเช่นเดิมโดยมีเขาเป็นเพื่อนร่วมทาง การเดินทางครั้งนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีวันลืมเลือน แก้มของเธอแนบชิดลงบนฝ่ามือของเขาขณะที่มือของเธอกุมมันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ผิวที่หยาบกร้านของเขากลับให้ความรู้สึกสบายและมอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทุกสิ่งทุกอย่างดูมหัศจรรย์ราวกับการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิหรือการละลายของฤดูหนาว เธอตกอยู่ในภวังค์อย่างสมบูรณ์ในวินาทีนั้น เวลาผ่านไปครู่ใหญ่กว่าที่เธอจะค่อยๆ ดึงสติกลับมา เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าธรรมดาๆ ของเขา แต่ในตอนนี้ มันกลับเป็นใบหน้าที่คุ้มค่าแก่การจดจำ "คุณ... คุณล้างสมองฉันหรือเปล่า?" เธอถลึงตาใส่เขา แต่คราวนี้กลับมีความเขินอายปนเล่นๆ ซึ่งยิ่งขับเน้นความมีเสน่ห์ในตัวเธอให้เด่นชัดขึ้นไปอีก จนคนมองแทบจะอดใจไม่ให้รวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ไม่ได้ "ถ้าเป็นอย่างนั้น ป่านนี้เธอคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร คงคิดว่าตัวเองเป็นแค่ทาสของฉันไปแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ใช่ไหมล่ะ? ฉันแค่แสดงให้เธอเห็นโลกและอนาคตใบใหม่ โลกที่มีศักยภาพมากกว่าเดิมอีกมากโขต่างหากล่ะ"