บทที่ 2900: ก้าวออกไปสู่ภายนอก หมายเหตุผู้แต่ง: บทนี้ยาวกว่าปกติ ดังนั้นจึงใช้แต้มมากกว่าปกติ อเล็กซ์ไม่สงสัยเลยว่าหนังสือเล่มนี้คือสิ่งที่เขาคิด มันคือ ‘ตำราแห่งการเยียวยาไร้ขอบเขต’ หนึ่งในสามสมบัติล้ำค่าที่เป็นหนังสือของเทพโอสถ เขากวาดสายตามองซากปรักหักพัง พลางนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับดินและประตูมิติความว่างเปล่า ผู้คนเหล่านี้เข้ามาผ่านประตูมิติความว่างเปล่าได้อย่างไร? เขายังไม่แน่ใจนัก หากเป็นไปได้ เขาคงต้องถามคำถามเหล่านั้นกับคนพวกนั้นหลังจากที่พวกเขารักษาตัวจนหายดีแล้ว อเล็กซ์เปิดหนังสือออกแล้วมองไปยังหน้าแรก เช่นเดียวกับสมุดสูตรปรุงยาเล่มสีฟ้าที่เทพโอสถคนปัจจุบันมีอยู่ เขาคาดว่าหนังสือเล่มนี้คงจะว่างเปล่าเช่นกัน และจะถูกเติมเต็มด้วยข้อมูลในภายหลัง อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ว่างเปล่าเลยแม้แต่น้อย ข้อความที่เขียนด้วยตัวอักษรขนาดจิ๋วที่สุดเต็มไปทั่วหน้ากระดาษตั้งแต่ซ้ายบนจนถึงขวาล่าง หน้ากระดาษบางมากเสียจนเกือบจะมองทะลุเห็นตัวอักษรจากอีกหน้าหนึ่งได้ อเล็กซ์เริ่มอ่านและตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าแท้จริงแล้วหนังสือเล่มนี้เป็นเพียงตำราเรียนสำหรับทุกสิ่งที่จำเป็นในการรักษาใครสักคน มันมีข้อมูลเกี่ยวกับทุกแง่มุมของร่างกาย จิตใจ และวิญญาณ รวมถึงปัญหาทั้งหมดที่อาจเกิดขึ้นและวิธีแก้ไขปัญหาเหล่านั้น หนังสือเล่มนี้อัดแน่นไปด้วยข้อมูลมากมายมหาศาลจนอเล็กซ์แทบจะอ่านไม่จบแม้แต่ครึ่งหน้าก่อนที่เขาจะตระหนักว่าเวลาได้ผ่านไปกว่าสามเดือนแล้ว สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ควรจะอยู่นานนัก เขายังไม่ได้ตรวจสอบว่าหนังสือเล่มนี้มีความสามารถอะไรในฐานะสมบัติล้ำค่า แต่เขาต้องรอไปก่อน สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือออกไปจากมิติความว่างเปล่าแห่งนี้ อเล็กซ์จึงเก็บหนังสือไว้ในพื้นที่วิญญาณและออกเดินทางจากเขตที่เขาอยู่ เขาเดินทางออกจากมิติความว่างเปล่า เคลื่อนตัวห่างจากดวงอาทิตย์ออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเริ่มสัมผัสได้ถึงออร่าแรงดึงดูดจากแหล่งอื่น ในขณะนั้นออร่าเหล่านั้นยังเบาบางเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจว่ามันมาจากที่ใด การเดินทางในมิติความว่างเปล่านั้นน่าเศร้าที่ต้องพึ่งพาโชคพอๆ กับความสามารถ เวลาผ่านไปจนกระทั่งโลกภายนอกล่วงเลยไปอีก 10 ปี อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงออร่าแรงดึงดูดจากทิศทางที่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ เขาติดตามทิศทางนั้นมุ่งหน้าไปยังดินแดนดังกล่าว เมื่อเข้าใกล้ขึ้น อเล็กซ์ก็เห็นสิ่งที่แปลกประหลาดในพื้นที่นี้ของมิติความว่างเปล่า ออร่าแห่งเวลาส่วนใหญ่เริ่มจางหายไป ทำให้เวลาไหลผ่านในอัตราเดียวกับภายนอก แต่ออร่าแห่งพื้นที่กลับรุนแรงยิ่งกว่ามาก มีการบิดเบือนของพื้นที่มากมายจนอเล็กซ์แทบหาทางผ่านไปไม่ได้ โชคดีที่เขาเรียนรู้เกี่ยวกับเต๋าแห่งพื้นที่มามากพอจนสามารถมองเห็นหนทางผ่านได้บ้าง เขาเลือกทางหนึ่งและค่อยๆ ฝ่าเข้าไป เมื่อผ่านความโกลาหลของออร่าแห่งพื้นที่ช่วงแรกไปได้ เขาก็เห็นโลกเบื้องหน้ากำลังแตกสลายและแยกออกจากกัน รอยร้าวปรากฏขึ้นในแสงสีม่วงและเงิน เผยให้เห็นโลกภายนอก อเล็กซ์ไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในส่วนนี้ของมิติความว่างเปล่า มีบางอย่างที่รู้สึกแปลกประหลาดเกี่ยวกับบริเวณนี้ เหมือนกับมีออร่าบางอย่างที่ทรงพลังเหนือออร่าอื่นทั้งหมด อเล็กซ์ระบุไม่ได้ว่าออร่านั้นคืออะไร แต่มันก็ไม่สำคัญ เพราะเขาสามารถมองเห็นผืนดินที่อยู่นอกนั้นได้แล้ว เขารีบใช้เจตจำนงของตนสร้างความมั่นคงให้แก่พื้นที่ ทำให้ความโกลาหลสงบลง พื้นที่ที่เคยแตกออกอย่างต่อเนื่องก็หยุดชะงักและค่อยๆ ปิดตัวลง อเล็กซ์ใช้เจตจำนงจัดการกับรอยร้าวเพียงหนึ่งเดียวแล้วขยายมันออกไป เขามองเห็นโลกที่เต็มไปด้วยหมอกเบื้องนอก พร้อมด้วยเงาของโขดหินและต้นไม้ที่รายล้อมอยู่ ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เขาพบทางออกแล้ว อเล็กซ์ก้าวไปข้างหน้า ปล่อยให้โลกเบื้องหลังกลับไปสู่ความโกลาหลตามเดิม เมื่อเข้าใกล้ช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวนั้น เขาก็มองเห็นพื้นดินสดใหม่ตรงหน้า เขาก้าวเท้าออกไป รู้สึกได้ถึงคลื่นปราณที่เขาโหยหาอย่างสุดซึ้งในตอนที่อยู่ในนรก จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าต่อไปและเดินออกจากมิติความว่างเปล่าในที่สุด ในขณะที่เขาทำเช่นนั้น มีบางอย่างสั่นไหวในใจของอเล็กซ์ เขาได้ยินเสียงหัวเราะของจิ้งจอก [จบเล่ม 8: นรก] * * * * * * [ภาคผนวก] ในอาณาจักรแห่งเทพสายฟ้าเทวะ, ควิกสตอร์ม เทพแห่งพายุ เอนกายอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากลมและสายฟ้า เขานั่งอยู่บนที่นั่ง คอยฟังข่าวคราวที่ถูกส่งมาให้เขาจากภายนอก ตอนนี้ทุกอย่างยังคงสงบ แต่มันคือความสงบก่อนพายุจะเข้า หากใครอยู่นิ่งๆ พวกเขาจะรู้สึกได้ว่าขนลุกชัน เตรียมพร้อมรับการโจมตีจากสายฟ้า เหตุการณ์ในโลกแห่งโอสถเมื่อกว่า 250 ปีก่อนได้ช่วยลดทอนความคิดเรื่องสงครามของผู้คนไปได้มาก แต่ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงไม่นาน พวกเขาก็ลืมคำทำนายนั้นไปแล้ว สิ่งใดที่ไม่อยู่ในสายตาก็ย่อมไม่อยู่ในใจของผู้คนเหล่านี้ เทพแห่งพายุไม่ได้ต่อต้านสงคราม อันที่จริงเขาอยากจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากมันด้วยซ้ำ มีเด็กจำนวนมากที่เกิดหลังสงครามซึ่งน่าจะลืมเขาไปแล้ว เด็กเหล่านั้นจำเป็นต้องรู้ว่าเขาเป็นใครและเขามีความสามารถอะไร พวกเขาต้องรู้ว่าพายุคืออะไร แต่การเริ่มสงครามเพียงเพราะอยากทำนั้นเป็นไปไม่ได้ จะมีคนคัดค้านมากกว่าคนที่เห็นด้วย จำเป็นต้องมีเหตุผลในการทำสงคราม เหตุผลนั้นจะเป็นอะไรได้ล่ะ? ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกโพลง ไฟฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วห้องโถงบัลลังก์ เทพผู้ส่งข่าวสารของเขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน "ฝ่าบาท มีเรื่องอันใดหรือพะยะค่ะ?" "มันหายไปแล้ว..." เทพแห่งพายุเอ่ยเบาๆ "กระหม่อมขอประทานอภัย หมายความว่าอย่างไรพะยะค่ะ?" สัมผัสเทพของเทพแห่งพายุพุ่งกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมทั่วทั้งทวีปในพริบตา "ทุกคนในดินแดนเทวะ จงมาที่สตอร์มฟรอนต์ เดี๋ยวนี้!" เทพทุกองค์ภายในทวีป ไม่ว่าจะกำลังทำอะไรอยู่ ต่างละทิ้งสิ่งที่ทำทันทีและมุ่งหน้าไปยังพระราชวังของเทพแห่งพายุที่ชื่อว่าสตอร์มฟรอนต์ หนึ่งชั่วโมงต่อมา สนามหน้าพระราชวังสตอร์มฟรอนต์เต็มไปด้วยเทพนับพันองค์ แต่ละองค์ต่างสงสัยว่าเหตุใดจึงถูกเรียกตัวมาอย่างเร่งด่วนเช่นนี้ "เมื่อสองร้อยห้าสิบปีก่อน เราได้ผนึกบุคคลหนึ่งซึ่งผู้หยั่งรู้แห่งโชคชะตาบอกว่าจะเป็นหายนะของโลกเรา พวกเจ้าอาจเคยได้ยินชื่อเขา เขาคือปรุงยาผู้ชนะการแข่งขันปรุงยาที่เทพโอสถเป็นเจ้าภาพ" เหล่าเทพต่างรอคอยให้เทพแห่งพายุพูดต่อ เพื่อดูว่าสิ่งใดกันแน่ที่บีบบังคับให้เขาต้องเรียกพวกเขามาอย่างเร่งด่วน "เขาได้ทำลายผนึกนั้นและหลบหนีไปแล้ว หายนะของเราหลุดรอดออกมาอีกครั้ง พวกเจ้ารู้ว่าเขาเป็นใคร พวกเจ้ารู้ว่าเขามีหน้าตาเป็นอย่างไร จงไปตามหาเขา" นั่นคือคำสั่ง "หากพวกเจ้าพบเขา ห้ามฆ่าเขา จงนำตัวเขากลับมาที่นี่ แล้วเราจะจัดการกับเขาด้วยตนเอง พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?" "เข้าใจพะยะค่ะ/เพคะ ฝ่าบาท!" เหล่าเทพนับพันองค์ต่างขานรับพร้อมกันและรีบออกจากพระราชวังไปอย่างเร่งรีบ เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่ได้รับความไว้วางใจจากเทพแห่งพายุต่างมารวมตัวกันในพระราชวังเพื่อพยายามสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม "เขากำจัดผนึกของเราไปได้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง เรานึกไม่ออกว่าทำได้อย่างไร แต่เขาต้องมีผู้ช่วยเหลือ" เทพแห่งพายุกล่าว "อาจมีเทพองค์อื่นที่ช่วยให้เขาหลบหนี เราอาจมีใครบางคนที่เต็มใจจะช่วยเขาเพื่อให้โลกนี้กลับไปสู่เส้นทางแห่งการทำลายล้าง หากพวกเจ้าพบเขา อย่าให้เทพองค์อื่นแตะต้องตัวเขาเด็ดขาด แม้แต่องค์เดียว" เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างพยักหน้าและรีบออกจากพระราชวังไปทันที เทพแห่งพายุยังคงอยู่ในพระราชวังเพื่อรอคอย การตามหาชายคนนั้นคงต้องใช้เวลาหากเขาไม่แอบซ่อนตัว แต่เทพเหล่านั้นย่อมรู้วิธีจัดการ พวกเขาจะตรวจสอบทั้งการปลอมตัวและสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด ดังนั้น สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้ก็มีเพียงการรอคอย ทว่าแม้ในขณะที่รอคอย ข่าวเดียวที่เทพแห่งพายุได้รับก็คือไม่มีข่าวคราวใดเลย เขารออยู่ในพระราชวังนานหลายสิบหลายร้อยปี ทว่าไม่มีใครพบเห็นปรุงยาหนุ่มผู้นั้นเลยแม้แต่คนเดียว เทพแห่งพายุยังคงหวังว่าจะได้รับข่าวว่าปรุงยาหนุ่มถูกจับกุมตัวได้ แต่แม้เวลาจะผ่านไปนานนับพันปี ก็ไม่มีข่าวคราวใดเกิดขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าปรุงยาผู้นั้นหายไปที่ใด หลังจากเวลาผ่านไปกว่า 1,500 ปี เหล่าเทพก็ยอมแพ้ เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเทพแห่งพายุก็ยอมแพ้ ตัวเทพแห่งพายุเองก็ยอมแพ้เช่นกัน "หากเขาจะมาทำลายโลกของเรา เขาคงซ่อนตัวได้ไม่นานนัก" เทพแห่งพายุกล่าว "จงคอยเฝ้าระวังไว้ เขาจะเผยตัวออกมาในไม่ช้า" * * * * * * ในอาณาจักรวิญญาณบุปผา, สตาร์ไซท์ลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนกบนใบหน้า "ท่านพี่?" มีคนเรียกนาง มีสตรีหลายนางรายล้อมนางอยู่ในขณะนั้น แต่ละนางคือผู้พิทักษ์โชคชะตา พวกนางเพิ่งสัมผัสได้ว่านางเพิ่งทำการพยากรณ์ แต่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ส่องดูสิ่งที่นางได้เห็น ใบหน้าของสตาร์ไซท์เต็มไปด้วยหยาดเหงื่ออย่างรวดเร็ว ทำให้สตรีที่เหลือในห้องต่างกังวล "เกิดอะไรขึ้นหรือท่านพี่?" "ท่านเห็นอะไร?" "ใบหน้าท่านซีดเผือดเชียวท่านพี่" สตาร์ไซท์เพิกเฉยต่อคำถามของพวกนางทั้งหมดแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องหนึ่ง นางทุบประตูหลายครั้งก่อนที่มันจะเปิดออก ภายในห้องนั้น เทพดาบเพอร์เพิลเรนยังคงนั่งบำเพ็ญเพียร เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสตาร์ไซท์ เมื่อเขาเห็นสภาพอารมณ์ของนาง ความเย็นเยียบก็แล่นผ่านร่างกายของเขา "เจ้า... เจ้าเห็นอะไร?" เขาถาม "คำพยากรณ์เดิม" สตาร์ไซท์กล่าว "คำพยากรณ์หลังจากที่เราส่งชายหนุ่มคนนั้นไปที่นรก" ลมหายใจของเพอร์เพิลเรนขาดห้วง "ถ้าอย่างนั้น... นางก็ออกมาแล้วหรือ?" เขาถาม "มีความเป็นไปได้สูง อนาคตที่ข้าเห็นจะต้องเป็นจริง เพราะข้าเห็นมันอีกครั้ง" สมองของเพอร์เพิลเรนรีบคิดหาทางว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ใครจะหนีออกจากนรกได้โดยปราศจากช่องทางบำเพ็ญเพียร? "เจ้าแน่ใจหรือ?" เขาถามนางอีกครั้ง "เบลดแดนซ์ไม่ควรทำเช่นนี้ได้ การสร้างของนางยังสูญหายไป มันควรจะยังอยู่กับเทพแห่งท้องฟ้า" สตาร์ไซท์พยักหน้าแต่แล้วก็นิ่งงันไป "ทะ... ไม่ใช่ว่านางใช้การสร้างของนางเพื่อกักขังผู้สังหารเทพหรอกหรือ?" นางถาม "ใช่ นางทำเช่นนั้น" เทพดาบกล่าว "แล้วเรื่อง... โอ้... บ้าเอ๊ย!" เขานึกถึงความผิดพลาดของตัวเองได้ในที่สุด เขาได้ส่งชายหนุ่มผู้ครอบครองผู้สังหารเทพไปที่นรกด้วยเช่นกัน ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่หากชายหนุ่มคนนั้นมีผู้สังหารเทพ ก็เป็นไปได้ที่เขาจะมีการสร้างด้วยเช่นกัน "ฉิบหายแล้ว!" ถึงตอนนี้เขาจึงเข้าใจความผิดพลาดของตัวเองอย่างถ่องแท้ ในความพยายามที่จะกำจัดศัตรูทั้งสอง เขาลงเอยด้วยการรวมพวกเขากลับเข้าด้วยกัน "แต่นางเกลียดผู้สังหารเทพนะ" เพอร์เพิลเรนพยายามโต้แย้งกับความว่างเปล่า "เราต้องไป" สตาร์ไซท์กล่าว "ไป? ไปที่ไหน?" เทพดาบถาม "ที่ไหนก็ได้" สตาร์ไซท์กล่าว "ที่ไหนก็ได้ยกเว้นที่ที่อมตะไร้หัวอยู่ ในนิมิตของข้า ข้าเห็นท่านต่อสู้กับนางข้างศพปฐมกาล ตราบใดที่เราไม่อยู่ตรงนั้น เราก็น่าจะปลอดภัย" เทพดาบพิจารณาเรื่องนี้ครู่หนึ่งและมองไปที่สตาร์ไซท์ "เจ้ามั่นใจเรื่องคำพยากรณ์นี้แค่ไหน? อีกนานเท่าไหร่ถึงจะเกิดขึ้น?" "ข้าบอกไม่ได้ แต่ข้าแน่ใจว่าหากท่านพบนางใกล้ๆ อมตะไร้หัว ท่านจะต้องสู้กับนาง และถ้าท่านสู้กับนาง..." "ข้าก็คงตาย บ้าเอ๊ย!" เทพดาบสบถ "ตกลง เราต้องหลบหนี ในขณะเดียวกัน เราต้องแจ้งให้คนอื่นๆ รู้ว่านางออกมาแล้ว" สตาร์ไซท์พยักหน้า "ข้าจะรีบส่งข่าวเดี๋ยวนี้" * * * * * * ศีรษะของตู๋หลัวฮั่นยังคงหมุนติ้วจากไวน์ที่ดื่มไปเมื่อคืน เขาเดินออกจากห้องลงไปยังห้องโถงกลาง เขามองหาบิดามารดาของเขาแต่พบว่าพวกท่านคงไปที่พระราชวังแล้ว เขาควรจะรีบไปที่นั่นด้วย แต่ก่อนอื่น เขาต้องจัดการกับอาการเมาค้างนี้เสียก่อน เขาตรงไปยังสมาคมปรุงยาหลวงเพื่อตามหาใครบางคน เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วแถวนั้นจึงไม่มีใครขวางทางขณะที่เขาเดินเข้าไป "ท่านพี่อวี้หมิน" เขาเรียกเมื่อเข้าไปในห้อง "ท่านมียาแก้ปวดหัวให้ข้าบ้างไหม? ข้ารู้สึกเหมือนจะตายเลย" คังอวี้หมินกำลังอยู่ในระหว่างการปรุงยาจึงไม่ได้หันมาสนใจ นางจดจ่ออยู่กับการหลอมยาจนเสร็จ ยาที่ได้มีความสมบูรณ์ถึง 93% ในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้นถอนหายใจ "ข้าต้องบอกเจ้ากี่ครั้งว่าอย่าขัดจังหวะข้าตอนปรุงยา? เจ้าทำให้ข้าพลาดเปอร์เซ็นต์ความสมบูรณ์ไปไม่น้อยเลย" ตู๋หลัวฮั่นยิ้มแหย "ขอโทษครับ แต่ท่านมียาไหม?" คังอวี้หมินโกรธเขาได้ไม่นาน นางเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กจึงมองเขาเป็นได้แค่เด็กน้อยเท่านั้น นางหยิบเม็ดยาออกมาแล้วขว้างใส่เขา "อย่าดื่มหนักนักล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องแม่เจ้า" ชายหนุ่มทำท่าตกใจ "อย่าเลยครับ ข้าอายุ 24 แล้วนะ ข้าดื่มไวน์บ้างไม่ได้หรือ" "เดี๋ยวจะได้รู้กันว่าแม่เจ้าจะสนไหมว่าเจ้าอายุ 24 หรือเปล่า" "ไม่เอาครับ ข้าสัญญาว่าครั้งหน้าจะไม่ดื่มเยอะอีก ข้าทำไปเพราะมันเป็นงานเฉลิมฉลองใหญ่เฉยๆ" ตู๋หลัวฮั่นอ้อนวอน ดวงตากลมโตราวกับลูกสุนัข คังอวี้หมินทำได้เพียงยิ้ม "เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว ข้าต้องปรุงยาต่อ" "อ้าว? ท่านไม่ไปร่วมงานอำลาหรือครับ?" ชายหนุ่มถาม "ฝ่าบาทน่าจะเสด็จออกจากทวีปในไม่ช้านี้แล้วนะ" "ข้าจะออกไปตอนนั้นแหละ" คังอวี้หมินกล่าวพร้อมกับหันไปจดจ่อกับการปรุงยาต่อ ตู๋หลัวฮั่นออกจากสมาคมด้วยอาการที่ดีขึ้นมาก เขามาถึงพระราชวังหงส์แดงและพบมารดากับบิดาอย่างรวดเร็ว ลั่วเหมยและตู๋หยูฮั่นยืนอยู่ในห้อง ข้างๆ คืออาจารย์ปู่ของเขา เหวินเฉิง "ข้ามาสายหรือเปล่า?" เขาถามขณะเดินเข้าไปหา ลั่วเหมยหันมามองพร้อมกับดมฟุดฟิด "เจ้าดื่มไปเท่าไหร่?" นางถาม สีหน้าของตู๋หลัวฮั่นสลดลงเล็กน้อย "นิดเดียวจริงๆ ครับ เชื่อข้าสิ เห็นไหม ข้ายังไม่มีอาการเมาค้างเลย" ตู๋หยูฮั่นมองเขาอย่างรู้ทันแต่ไม่ได้พูดอะไร "ฝ่าบาทมาหรือยัง?" เขาถาม "เดี๋ยวก็มา" ลั่วเหมยตอบ จากนั้นผู้คนก็เริ่มทยอยกันมาจนเต็มห้องโถง มีสมาชิกสภาทั้ง 10 คน ซึ่งส่วนใหญ่ถูกเปลี่ยนตัวไปแล้วเพราะอายุมากหรือเสียชีวิต มีขุนนางจากทั่วทั้งทวีปใต้ แม่ทัพใหญ่หลายคน และอื่นๆ อีกมากมาย ดวงตาของตู๋หลัวฮั่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหลงฮั่นเจวี๋ย จักรพรรดิแห่งอาณาจักรคราม แม้แต่บุคคลสำคัญเช่นนี้ยังมา แต่นี่ก็เป็นเหตุการณ์สำคัญจริงๆ นั่นแหละ เพราะวันนี้คือวันที่ผู้ปกครองทั้งสี่ของทวีปทั้งสี่จะสละบัลลังก์และจากไป สการ์เล็ตมาถึงพร้อมกับเปลวเพลิงหงส์และนั่งลงบนบัลลังก์ ดวงตาหงส์กวาดมองผู้คนในห้องและรอยยิ้มอันละเอียดอ่อนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า รูปลักษณ์ของนางคือตำนานเล่าขาน งดงามจนแม้แต่ชายดีๆ ยังต้องหวั่นไหว "ข้าเห็นว่าพวกเจ้ามากันครบแล้ว" นางเอ่ยเบาๆ "งั้นข้าจะพูดสั้นๆ นะ 15,000 ปีแล้วตั้งแต่ข้ามาถึงโลกใบนี้ และถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องกลับบ้านของข้า" "จะมีผู้อื่นมาแทนในไม่ช้า ภายในเวลาไม่ถึงทศวรรษ ข้าสัญญาไม่ได้หรอกว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไร บอกได้เพียงว่าพวกเขาจะดูแลพวกเจ้าให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขาจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า แต่ข้าก็รับประกันไม่ได้ว่าพวกเจ้าจะได้รับความเมตตาเท่ากับที่ได้รับจากข้า หงส์ตัวต่อไปคงไม่มีความสัมพันธ์เหมือนที่พวกเจ้าสร้างไว้กับข้า" "แต่อย่ากังวลไปเลย เรื่องนี้เกิดขึ้นมาแล้ว 6 ครั้ง ทั้ง 6 ครั้ง ทวีปใต้มีแต่จะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น ดังนั้นข้าบอกได้ด้วยความเชื่อมั่นว่าชีวิตของพวกเจ้าจะไม่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่แย่ลง" สการ์เล็ตมองดูพวกเขา "ข้าทำผิดพลาดมากมายระหว่างการปกครองที่นี่ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากเจตจำนงของข้าเอง แต่พวกเจ้าก็ยังคงยืนเคียงข้างข้า ขอบคุณนะ นั่นคือทั้งหมดที่ข้าพูดได้" นางลุกขึ้นยืนและเดินออกไป ทุกคนมองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ นั่นเหรอ? นางจากไปง่ายๆ เช่นนี้เลย "ฝ่าบาท" เหวินเฉิงเรียกเมื่อนางเดินจากไป "เรื่องลูกศิษย์ของข้า..." สการ์เล็ตยิ้ม "ไม่ต้องกังวล ข้าจะตามหาเขาให้พบโดยเร็วที่สุด" นางหันไปทางลั่วเหมย "เจ้าก็ใกล้จะบรรลุความเป็นอมตะแล้วเช่นกัน พยายามเข้าและจากโลกนี้ไปให้เร็วที่สุด โอกาสภายนอกจะเหนือกว่าความคาดหมายของเจ้ามากนัก" ลั่วเหมยยิ้ม "เราจะจดจำคำพูดของฝ่าบาทไว้เพคะ" ตู๋หลัวฮั่นเฝ้ามองผู้ปกครองที่เป็นหงส์จากไป เขาเดินตามนางออกไปภายนอกเหมือนคนอื่นๆ เขาเห็นนางเดินออกไปสู่ที่โล่ง แล้วหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากพื้นที่วิญญาณ นั่นคือยันต์ จากนั้นนางก็เปิดใช้งานยันต์นั้น พื้นที่เบื้องบนแตกสลาย ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนแห่งแสงสีเงินที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า ขณะที่มันพุ่งลงมา ร่างของสการ์เล็ตก็เปลี่ยนแปลงไป จากร่างมนุษย์กลายเป็นหงส์ผู้สง่างามตามร่างจริง จากนั้นเมื่อแสงสีเงินกลืนกินร่างนางจนหมดสิ้น นางก็หายไป ผู้ปกครองแห่งทวีปใต้จากไปแล้ว ตู๋หลัวฮั่นจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่านั้นเป็นเวลานาน จินตนาการว่าตนเองอยู่ในจุดนั้น หากเขาเป็นอมตะ เขาก็สามารถจากโลกนี้ไปได้เช่นกัน เขารู้สึกมีแรงบันดาลใจ "ท่านพ่อ" เขาหันไปหาตู๋หยูฮั่น "ไปฝึกกันเถอะ" ลั่วเหมยยิ้มและประคองใบหน้าเขาไว้ "ลูกไปฝึกเถอะลูกรัก จงแข็งแกร่งขึ้น แล้วเราทุกคนจะได้ไปสู่ดินแดนอมตะด้วยกัน" * * * * * * ในทวีปกลาง ซวนลู่เฮย ผู้เป็นส่วนงูของเต่าดำท่องเที่ยวไปตามท้องถนนของเมืองที่วิวัฒนาการอย่างไม่หยุดยั้ง สถาปัตยกรรมตอนนี้เป็นการผสมผสานระหว่างเก่าและใหม่ ระหว่างดั้งเดิมและสมัยใหม่ ด้วยเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านไปนับตั้งแต่ผู้คนได้รับอิสระในการเข้าออก กำแพงปราณที่ล้อมรอบทวีปนี้จึงไม่อาจปกป้องมรดกของผู้คนเหล่านี้ได้อีกต่อไป วัฒนธรรมได้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลง ก็ไม่มีใครบอกได้ งูตัวนั้นอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด 900 ปี และวันนี้เขาก็พร้อมที่จะจากไปแล้ว ยังคงมีคำถามอยู่ว่าเขาจะรอดจากสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขาได้หรือไม่ ความกลัวยังคงอยู่ในใจเขา แต่เขารอต่อไปไม่ได้แล้ว เขาต้องจากไป เขาก้าวเข้าสู่ค่ายกลเคลื่อนย้ายระหว่างมิติที่ถูกทำให้ว่างเปล่าเพื่อเขาโดยเฉพาะในวันนี้ แล้วเขาก็หายตัวไป * * * * * * * ไป๋จิงเฉินตามด้วยเหล่าภรรยาและสัตว์อสูรตัวอื่นๆ มาถึงทวีปเหนือ วันนี้เป็นวันที่สัตว์อสูรทั้งหมดจะจากไป เขาจึงมาเพื่อรับอีกสองตัวที่เหลือ เขาสัมผัสได้ว่าสการ์เล็ตหายไปจากทวีปใต้แล้ว นางจะเป็นคนแรกที่ออกไปและหวังว่านางจะทำตามที่พวกเขาตกลงกันไว้ พวกเขามุ่งหน้าไปยังแดนอสูร ซึ่งไป๋จิงเฉินเข้าไปในดินแดนลับด้วยตัวคนเดียว ภายในนั้น ซวนลู่เฮย ผู้เป็นส่วนเต่าของเต่าดำ กำลังรอคอยการมาถึงของเขา "ถึงเวลาแล้วสินะ?" เต่าถาม "ใช่" ไป๋จิงเฉินกล่าว "รีบๆ จัดการให้เสร็จกันเถอะ" ซวนลู่เฮยพยักหน้า "ข้าหวังว่าข้าจะไม่ตายนะ" ทันทีที่ทั้งสองเคลื่อนย้ายออกจากดินแดนลับ สวรรค์ก็พิโรธกับการมาถึงของเขา ทุกคนถอยห่างออกไปเมื่อการพิพากษาแห่งสวรรค์พุ่งลงมาสู่เต่าตัวนั้น โชคดีที่ในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา เขาได้เตรียมตัวรับมือเรื่องนี้ไว้แล้ว เขารับการโจมตีจากการพิพากษาแห่งสวรรค์ด้วยพลังทั้งหมดที่มี ต่อสู้กับสายฟ้าทั้ง 3 สายติดต่อกัน เต่าเป็นสัตว์ที่มีพลังป้องกันสูงที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งหมด ดังนั้นพวกมันจึงน่าจะรับมือการพิพากษาแห่งสวรรค์ได้ดีที่สุด ในที่สุด ซวนลู่เฮยก็บอบช้ำและโชกเลือด แต่เขาก็รอดมาได้ เขาต้องรอสักพักกว่าที่เม็ดยาจะช่วยรักษาเขาได้หลังจากได้รับโทษเช่นนี้ แต่นั่นไม่เป็นไร เขายังมีชีวิตอยู่ จากนั้นกลุ่มของเขาก็ออกเดินทางมาถึงอีกฝั่งของทวีปที่ซึ่งมีค่ายกลเคลื่อนย้ายระหว่างทวีปอยู่ พวกเขารออยู่ 2 ชั่วโมงแล้วค่ายกลก็ทำงาน ซวนลู่เฮย ผู้เป็นส่วนงูของเต่าดำมาถึง และได้จากทวีปกลางไปในที่สุด ท้องฟ้าคำรามอีกครั้งเมื่อการพิพากษาแห่งสวรรค์พุ่งลงมาสู่ส่วนงู งูรับการโจมตีจากสายฟ้าได้สองสายและรอดมาได้ แต่มันก็อ่อนแรงลงจากการโจมตีทั้งสองนั้น และสายที่สามกำลังจะรุนแรงยิ่งกว่ามาก โอกาสที่เขาจะรอดนั้นน้อยเหลือเกิน "ไม่..." เต่ากล่าวด้วยเสียงต่ำ "เขาจะต้องตายแน่ เขาไม่มีทางรักษาตัวได้" สวรรค์เป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่สามารถฆ่าเต่าดำครึ่งหนึ่งได้โดยไม่ฆ่าอีกครึ่งหนึ่ง ทุกคนเฝ้ามองด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุดเมื่อสายฟ้าสายที่สามฟาดลงมาจากท้องฟ้าและปะทะเข้ากับส่วนงู สายฟ้าระเบิดเป็นรูบนร่างของงู ไป๋จิงเฉินยกมือขึ้นทันที เปิดใช้งานยันต์เคลื่อนย้ายที่เขาถือไว้ ข้างๆ จุดที่การพิพากษาแห่งสวรรค์ก่อตัวขึ้น พื้นที่ก็ฉีกออกเป็นกระแสน้ำวนแห่งออร่าเคลื่อนย้ายที่พุ่งลงมาหาพวกเขา ในขณะเดียวกัน เขาก็ขยับเข้าไปหาส่วนงูและตรวจสอบร่างกาย งูใกล้จะตายแล้ว ทั้งร่างกายและวิญญาณ "เขากำลังจะตาย!" เต่ากล่าว "ไม่นะ อย่าให้พี่น้องของข้าตาย" ไป๋จิงเฉินรีบคิดหาวิธีจัดการเมื่อเห็นสถานการณ์ เขากลัวว่าส่วนงูจะไม่อาจทนได้อีกแม้เพียงไม่กี่วินาที ต่างหูเปิดใช้งานในขณะนั้น ถ่ายโอนพลังงานเข้าสู่ร่างกายที่กำลังจะตายของงู "อดทนไว้นะ" เขากล่าว "อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น" กระแสน้ำวนแห่งการเคลื่อนย้ายพุ่งลงมาห่อหุ้มกลุ่มของพวกเขา กลืนกินพวกเขาทั้งหมดลงไปในออร่า จากนั้นเมื่อมันจางหายไป ก็ไม่มีใครอยู่ที่นั่นอีกเลย เหล่าสัตว์อสูรทั้งหมดได้กลับไปยังบ้านเกิดของพวกมันแล้ว สู่ดินแดนแห่งดวงตะวันอันเป็นนิรันดร์ * * * * * * ในอาณาจักรวิญญาณวิญญาณเงิน, เทพสงคราม เฮลสปอนด์ ได้รับแจ้งว่าพี่ชายของเขามาถึงแล้ว ด้วยความประหลาดใจ เทพสงครามจึงออกไปต้อนรับ "ท่านพี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีหรือเปล่า?" เทพสงครามทักทาย พี่ชายของเทพสงครามเป็นชายมาดขรึมที่มีผมสั้นสีดำและใบหน้าที่ดูสมบุกสมบัน เขาไม่ได้มีกล้ามเนื้อมากมายเท่าเทพสงคราม แต่ไม่รู้ทำไมใครๆ ก็เดาได้ว่าเทพสงครามคงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้หากทั้งสองต้องสู้กันด้วยกำลังกาย คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากศิษย์คนแรกของจักรพรรดินรก แซนด์สวอร์น เทพแห่งค่ายกล "ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า" เทพแห่งค่ายกลกล่าว "แบบส่วนตัว" เทพสงครามพยักหน้าและรีบเดินไปยังที่พักส่วนตัว "มีเรื่องอะไรหรือท่านพี่?" เทพสงครามถาม "เรื่องสงครามหรือ?" "ไม่" เทพแห่งค่ายกลกล่าว "แต่ข้าได้ยินเรื่องที่พวกเจ้าพยายามจะทำเกี่ยวกับสงครามที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต เลิกซะ" เทพสงครามหรี่ตาลง ไม่ตอบโต้ "ปรุงยาหนุ่มคนที่พวกเจ้าเนรเทศไปนั่น" เทพแห่งค่ายกลกล่าว "พวกเจ้าบอกว่าไม่ได้บังคับให้เขาปฏิญาณสาบานตนใช่ไหม?" "ข้าไม่เห็นเหตุผลจำเป็นที่ต้องบังคับเขา" เทพสงครามกล่าว "ซึ่งมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรแต่แรกแล้ว เพราะเขาก็ถูกขังอยู่ในนรกตลอดไป" "อาจารย์ของเราออกมาแล้ว" เทพแห่งค่ายกลกล่าว "อาจารย์ของเราเป็นคนละเรื่องกัน ท่านเป็นเซเลสเชียล..." "และชายหนุ่มคนนี้ก็เช่นกัน" เทพสงครามชะงัก "อะไรนะ?" "เขาออกมาแล้ว" เทพแห่งค่ายกลยืนยัน "เป็นไปได้อย่างไร... เขาไม่ใช่แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับดินแดนเทวะด้วยซ้ำ" เทพสงครามกล่าว "ข้าไม่รู้ แต่เทพแห่งพายุยืนยันเรื่องนี้ เขาให้เทพนับพันองค์ตามหาตัวเขา" เทพแห่งค่ายกลกล่าว "นี่มันแย่มากไม่ใช่หรือ? เขาจะนำมาซึ่งหายนะของเรา" "ข้าไม่สนใจเรื่องคำทำนายหรอก ไม่ใช่เมื่อมันหลีกเลี่ยงหรือบิดเบือนได้ง่ายดายขนาดนั้น สิ่งที่ข้าสนใจคือมรดกของเราต้องปลอดภัย" เทพแห่งค่ายกลกล่าว "หากเจ้าพบปรุงยาหนุ่มคนนี้ เจ้าต้องบังคับให้เขาปฏิญาณสาบานตนในครั้งนี้ อย่าได้ขี้เกียจนัก" เฮลสปอนด์สูดหายใจลึกและพยักหน้า "ข้าจะทำตามที่ท่านบอก ท่านพี่" * * * * * * ในเมืองอันคึกคักที่สร้างขึ้นภายในถ้ำยักษ์ เทพหุ่นเชิดและเทพสมบัติเดินไปตามถนน เข้าสู่พื้นที่แห่งหนึ่งของสถานที่ที่เรียกว่า ‘มือขวา’ ที่นั่น คนอื่นๆ มารวมตัวกันอยู่แล้ว คิลช็อต เทพแห่งธนูเอนกายอยู่บนโซฟา โดยมีเทพอาวุธนั่งอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มแทบจะทนความไม่แยแสของผู้หญิงข้างๆ เขาไม่ไหว ยิ่งแย่ไปกว่านั้นคือเขาพูดอะไรไม่ได้เลยเพราะนางคงจะท้าเขาแข่งยิงธนูหากนางรู้สึกว่าถูกรบกวน ด้วยความกว้างใหญ่ของพื้นที่ภายนอก เขาไม่สามารถแม้แต่จะยกข้ออ้างว่าเขาต้องปกปิดพลังส่วนใหญ่เอาไว้ โชคดีที่เขาไม่ใช่คนเดียวในห้อง เทพวิชา สตรีที่มีผมยาวสีบลอนด์และใบหน้าที่คมเข้มก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน นางจิบน้ำชาพลางรอให้คนอื่นๆ มากันครบ ข้างๆ นางคือนายแก่ร่างผอมแห้งที่มีแผลเป็นบนใบหน้าและสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง กริมไซท์ได้รับการปฏิบัติราวกับว่าเป็นเทพ แม้ว่าจะไม่ใช่เทพก็ตาม เป็นที่ชัดเจนว่าในบรรดาพวกเขาทั้งหมด หากต้องต่อสู้กันจริงๆ หลายคนคงต้องตายด้วยน้ำมือของชายชราคนนี้จากความแข็งแกร่งของเขา ภายใต้ดินแดนเซเลสเชียล ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าเขาอีกแล้ว และข้างๆ เขาก็คือซิลเวอร์มิสต์ เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการสนทนา แต่กริมไซท์ไปที่ไหน เขาก็ไปด้วยที่นั่น เมื่อเทพหุ่นเชิดและเทพสมบัติมาถึง การประชุมของพวกเขาก็เริ่มต้นขึ้นในที่สุด "ข้าโน้มน้าวให้เทพไม้เท้าฟังเราได้แล้ว เขายังไม่ได้ตัดสินใจแต่ก็ยินดีที่จะพิจารณาเรื่องการคัดค้านสงครามอย่างถี่ถ้วน" เทพหุ่นเชิดกล่าว "ส่วนเทพดนตรีนั้นเปิดรับข้อเสนอของเราอย่างดีและเลือกที่จะยื่นมือเข้ามาช่วย เขาคงจะเข้าร่วมการประชุมเหล่านี้กับเราในไม่ช้า" "นั่นเป็นข่าวดี" เทพอาวุธกล่าว "แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?" "เทพไฟไม่ได้อยู่ในอาณาจักรของเขาตอนที่เราไป และไม่มีใครบอกเราว่าเขาอยู่ที่ไหน แม้ว่าเราจะสงสัยอยู่แล้วว่าเขาคงจะสนับสนุนสงคราม เราคุยกับเทพหินแล้ว แต่เธอก็ไม่แสดงท่าทีเลยว่าจะรับหรือไม่รับ" เทพหุ่นเชิดกล่าว "และเทพป่าบอกเราตรงๆ ว่าเขาไม่สนใจ เขาไม่แคร์ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร" เทพสมบัติเสริม "พวกเจ้านี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ" เทพธนูกล่าว "น่าจะปล่อยให้ข้าไป ข้าจะซัดให้หายพยศเอง" คำพูดของนางทำให้ดวงตาของทุกคนในห้องเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวทันที "คิลช็อต!" เทพหุ่นเชิดกล่าวอย่างโกรธเคือง "อย่าพูดถึงกึ่งเทพแบบนั้น" เทพสมบัติกล่าวอย่างรวดเร็ว "ว้าว พวกเจ้ากลัวพวกเขากันขนาดนั้นเลยหรือ" คิลช็อตกล่าว "ผ่อนคลายเถอะ พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรที่เกิดขึ้นข้างนอกหรอก" คนอื่นๆ ยังคงกังวล หลังจากคุยกันต่ออีกเล็กน้อย คิลช็อตก็ยกมือขึ้นเพื่อขอโทษ "ข้าเข้าใจแล้ว งั้นต่อเลย" "เราจะผ่านอาณาจักรจิตวิญญาณนับพันในไม่ช้า ไม่มีเทพอยู่ที่นั่น ดังนั้นเราผ่อนคลายได้" เทพสมบัติกล่าว "เดี๋ยวเราจะไปเขตของเทพขวานและเทพหอกต่อ เราค่อยคุยกับพวกเขาที่นั่น" "โอเค ข้าไปพักผ่อนละ" คิลช็อตกล่าวแล้วจากไปทันที คนอื่นๆ ทยอยกันออกไป เมื่อกริมไซท์และซิลเวอร์มิสต์ลุกขึ้นจะไป เทพสมบัติก็หันมาหาพวกเขา "ข้ามี... ข่าวมาบอก" นางกล่าว "เรื่องอะไร?" กริมไซท์ถาม "มัน... ยังไม่แน่นอนนัก แต่... เป็นไปได้ว่าปรุงยาหนุ่ม ดอว์นเบลด อาจหนีออกจากนรกได้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง" ดวงตาของซิลเวอร์มิสต์เบิกกว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะ?" "หนีออกจากนรก?" กริมไซท์ถาม "เป็นไปได้ด้วยหรือ?" "อาจเป็นไปได้" เทพสมบัติกล่าว "ข่าวนี้มาจากเทพแห่งพายุเอง เขาให้คนตามหาตัวปรุงยาทั่วโลก อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าการตามหานี้เริ่มต้นมาหลายศตวรรษแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่พบตัวเขา" ซิลเวอร์มิสต์สูดหายใจลึก "ขอบคุณนะ เทพสมบัติ สำหรับข่าวนี้" เทพสมบัติพยักหน้า "ท่านไม่ใช่คนเดียวที่ห่วงเขา" นางกล่าว "อาจารย์ของข้าอาศัยอยู่ในจิตใจของเขา ข้าก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เห็นเขายังมีชีวิตอยู่" นางจากไป "ท่านคิดว่ามันเป็นไปได้ไหม?" ซิลเวอร์มิสต์ถามกริมไซท์ เขาไม่อยากแม้แต่จะมีความหวังโดยปราศจากความเป็นไปได้แม้แต่น้อย "ข้าไม่คิดว่านางจะมีเหตุผลที่ต้องโกหกเรา ยิ่งในเรื่องนี้ด้วยแล้ว" กริมไซท์กล่าว "และข้ารู้เรื่องลูกศิษย์ของเจ้าดีพอที่จะบอกว่าเขาไม่ใช่คนหนุ่มธรรมดา ร่างกายของเขามีความลึกลับที่ทำเอาเทพยังต้องอิจฉา ข้าไม่สงสัยเลยว่าเขาจะพบหนทางหลบหนี" ใบหน้าของซิลเวอร์มิสต์เปล่งประกายขึ้น อาจจะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "นั่นจริง ถ้าจะมีใครทำได้ ก็ต้องเป็นลูกศิษย์ของข้านี่แหละ" เขากล่าวพร้อมกับยืดอกขึ้น "ฮ่าฮ่า ไปที่อาณาจักรจิตวิญญาณนับพันและพบกับศิษย์น้องของข้ากันเถอะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว" กริมไซท์ยักไหล่ "เอาสิ คงไม่เกินปีที่เต่ามังกรจะผ่านไปแถวนั้น" * * * * * * * ในพระราชวังเทพแห่งท้องฟ้า, รอนรอนชอบนั่งข้างๆ ย่าของนาง คอยดูย่าปรุงยา เฮเลนได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนจิตวิญญาณอมตะนานแล้ว ดังนั้นยาที่นางปรุงจึงมีคุณภาพสูงสุด ท้องฟ้าคำรามด้วยสายฟ้าทุกครั้งที่นางปรุงยา แต่ละครั้งเฮเลนเพียงแค่ยิ้มออกมา นางปรุงยาที่มี 9 เส้นจนเสร็จและหันไปหารอนรอน "พวกเขายังหาเจอไหม?" "เรื่องการสร้างของข้าน่ะหรือ? ยังค่ะ พวกเขายังคงค้นหาอยู่" รอนรอนกล่าว "ข้าบอกอาจารย์แล้วว่าใช้อันเล็กๆ ก็พอ แต่อาจารย์ยืนกรานว่าให้ข้าใช้ของที่มีขนาดเท่าไข่เป็นอย่างน้อย ท่านกำลังลำบากในการหาชิ้นที่ยังไม่ถูกหลอมใหม่ค่ะ" "น่าเสียดายจริงๆ" เฮเลนกล่าว "คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะต้องติดอยู่ในระดับจุดกำเนิดอมตะมาเกือบ 400 ปีหลังจากถึงจุดสูงสุด" รอนรอนยิ้มบางๆ "ข้าช่วยไม่ได้นี่คะ ท่านย่า" "นั่นสิ เจ้าช่วยไม่ได้" เฮเลนกล่าว "หวังเพียงว่าของเจ้า..." เฮเลนหันไปมองเมื่อพื้นที่รอบตัวพับตัวลงชั่วขณะและมีสตรีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า "ท่านอาจารย์!" รอนรอนกล่าว รีบโค้งคำนับให้ "ฝ่าบาท" เฮเลนก้มศีรษะลง เทพแห่งท้องฟ้ามาถึงโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ปกติแล้วนางจะเรียกผู้อื่นไปพบที่ห้องโถงบัลลังก์มากกว่า สตรีทั้งสองจึงค่อนข้างประหลาดใจ "ข้ามีข่าว" เทพแห่งท้องฟ้ากล่าว "สามีของเจ้าและคนอื่นๆ อยู่ไหนล่ะ?" "มีงานประลองการต่อสู้ในเมืองหนึ่งค่ะ สามีของข้าไปที่นั่นพร้อมกับสามีของฮันนาห์" "ท่านอาหญิงใหญ่กำลังบำเพ็ญเพียรแบบปิดค่ะ" รอนรอนเสริม "ข้าเข้าใจแล้ว" สตรีผู้นั้นกล่าว "และในเมื่อฮันนาห์ไม่อยู่ ก็เหลือแค่สองคนสินะ" เฮเลนพยักหน้า "เอาล่ะ ข้ามาพร้อมข่าวเกี่ยวกับลูกชายของเจ้า อเล็กซ์" "อเล็กซ์?" "ท่านพ่อ?" สตรีทั้งสองต่างประหลาดใจพร้อมกัน "เขาเป็นอย่างไรบ้าง? เขาออกมาแล้วหรือ? เขาอยู่ที่นี่ไหม?" เฮเลนถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ดูเหมือนเขาจะออกมาแล้ว" เทพแห่งท้องฟ้ากล่าว "แต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่" "ดูเหมือน?" รอนรอนถาม "มันเป็นข่าวลือว่าเขาออกมาแล้ว" เทพแห่งท้องฟ้าอธิบาย "มาจากเทพแห่งพายุ ข้าจึงค่อนข้างเชื่อตามนั้นในตอนนี้" "แต่ท่านไม่ทราบแน่ชัดใช่ไหมคะ ท่านอาจารย์?" นางถาม "ไม่" เทพแห่งท้องฟ้ากล่าว "แต่ข้าได้ส่งข่าวให้คนของข้าไปแล้ว หากพบเขา เขาจะต้องถูกส่งมาที่นี่โดยตรงโดยไม่ชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว พวกเขาต้องแหกกฎทุกอย่างเพื่อพาเขามาที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" เฮเลนยิ้มเล็กน้อย นี่เป็นข่าวที่ให้ความหวังหลังจากที่ต้องอยู่กับความเข้าใจมานานหลายศตวรรษว่านางจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกชายอีก ว่าในขณะที่เขาจะมีชีวิตอยู่ แต่พวกเขาจะไม่ได้พบกัน แต่นางไม่แน่ใจว่าความหวังนี้เป็นคำสาปหรือพรกันแน่ นางคงไม่อยากรอคอยลูกชายหากเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะยังไม่ได้ออกจากที่นั่นแต่แรก "ท่านพ่อจะมาค่ะ" รอนรอนกล่าว "แค่รอหน่อย ท่านอาจารย์ ท่านพ่อจะมาแน่นอน" "ข้าก็หวังเช่นนั้น เด็กน้อย เพื่อตัวเจ้าเอง และเพื่อทุกคนด้วย" เทพแห่งท้องฟ้ากล่าว "เทพองค์อื่นยังไม่เข้าใจว่าเขามีศักยภาพที่จะเปลี่ยนโลกใบนี้จริงๆ และด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ เราต้องการการเปลี่ยนแปลงเช่นนั้นให้เร็วที่สุด" * * * * * * ลิซได้เรียนรู้เต๋าแห่งเวลาต่างๆ มาบ้างแล้ว แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่นางไม่สามารถเรียนรู้ได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เต๋าแห่งการพยากรณ์ นางแน่ใจว่าเต๋านี้เกี่ยวข้องกับเวลา แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ นางก็ไม่สามารถเห็นนิมิตแห่งอนาคตได้เลย หลังจากเวลาที่ดูเหมือนยาวนานชั่วนิรันดร์ นางก็ออกจากห้อง ตัดสินใจออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ นางเดินออกจากพระราชวังของเทพแห่งท้องฟ้า เดินลงไปตามขั้นบันไดสีขาวเพื่อเข้าสู่ตัวเมือง นางไม่มีความสนใจที่จะเข้าไปในอาคารหลังใด ได้แต่เฝ้ามองจากภายนอก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็หันกลับและเดินย้อนขึ้นไป ขณะที่กำลังเดินขึ้น นางได้ยินเสียงกระซิบในสายลม "การพยากรณ์ไม่ใช่แค่การมองไปข้างหน้าผ่านกาลเวลา" เสียงหนึ่งกล่าว "แต่มันคือการมองไปข้างหน้าผ่านพื้นที่ด้วย" นางหันไปรอบๆ เพื่อหาแหล่งกำเนิดเสียง นางจำได้ทันทีว่าคือชายวัยกลางคนผมสีดำที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นาง นางไม่ทันสังเกตเลยว่าเขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้ได้อย่างไร "ใคร..." "หากเจ้าขาดความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับพื้นที่ จงถามสวรรค์ หากเจ้าขาดความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับเวลา จงถามสวรรค์ แต่หากเจ้ามีความเข้าใจพื้นฐานของทั้งสองอย่าง เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสวรรค์" มีบางอย่างสั่นไหวภายในใจของลิซเมื่อได้ยินเช่นนั้น ความเข้าใจบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในจิตใจของนาง ซึ่งดูเรียบง่ายจนเหลือเชื่อ แต่นางกลับไม่เคยตระหนักถึงมันมาก่อน "ข้าเคยได้ยินเสียงท่านมาก่อน ข้าเคยได้ยินเสียงของท่านที่ไหนกัน?" นางถามชายผู้นั้น "เราเคยเจอกันนานมาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นหน้ากัน" ชายคนนั้นกล่าว "เจ้าอยากเรียนเรื่องการพยากรณ์ไหม? ข้าสอนเจ้าได้ทุกอย่าง" * * * * * * เอเธอร์เซจต่อสู้ด้วยขวานของเขา ฟาดฟันมันไปรอบๆ ใส่สัตว์อสูรลวงตาที่โจมตีเขา เขาฟาดขวานไปทางซ้ายและขวา โดยใช้เพียงเจตจำนงในการต่อสู้ เขารู้มานานแล้วว่าไม่ว่าใครจะเก่งกาจในเรื่องบางอย่างแค่ไหน ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความแข็งแกร่ง ความแข็งแกร่งที่แท้จริงอยู่เหนือทุกสิ่ง ดังนั้น ตั้งแต่นั้นมา เขาจึงเริ่มฝึกฝน สำหรับเขา ขวานคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด เขาจึงเลือกใช้มันในการฝึกฝน บัดนี้เขาไม่เพียงแต่เรียนรู้วิธีการต่อสู้ด้วยขวาน แต่ยังสามารถฝึกฝนตนเองจนใช้ ‘ออร่าขวาน’ ได้อีกด้วย หากเขายังคงฝึกฝนต่อไป อีกไม่นานเขาคงสร้าง ‘เขตแดนขวาน’ ได้เช่นกัน สัตว์อสูรตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาจากเบื้องหน้า เขาฟาดขวานออกไป ทำลายมันได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว จากนั้นเขาก็หลบการโจมตีของตัวอื่นก่อนจะฟาดขวานกลับไปที่มันด้วยเช่นกัน เขาเพิ่งจะเริ่มฟาดใส่ตัวที่สามตอนที่มันหายวับไปเอง ภาพนั้นละลายหายไปเป็นจุดแสง สิ่งที่เหลืออยู่ท้ายที่สุดคือธงค่ายกลที่เขาปักไว้รอบห้องเพื่อช่วยในการฝึกฝน เขาหันกลับมาเห็นอาจารย์ของเขา เทพแห่งค่ายกล ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับธงเล่มหนึ่งในมือ ก่อนที่เอเธอร์เซจจะถามว่าเหตุใดถึงถูกขัดจังหวะ เทพแห่งค่ายกลก็โยนยันต์แผ่นหนึ่งมาให้เขา เอเธอร์เซจรับไว้และค่อยๆ เริ่มอ่าน เมื่อจิตใจของเขาประมวลผลข้อมูลเหล่านั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป "นี่... เรื่องจริงหรือครับ?" เขาถามพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า เทพผู้เป็นราชาค่ายกลยักไหล่ "ตามคำพูดนั้นเป๊ะเลย ใช่แล้ว มากกว่านั้นข้ายืนยันไม่ได้" เขากล่าวพลางวางค่ายกลกลับที่เดิม เมื่อสัตว์อสูรเริ่มปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เอเธอร์เซจทำได้เพียงกล่าวคำขอบคุณสั้นๆ แก่อาจารย์ของเขา ก่อนจะเริ่มต่อสู้ต่อไปอีกครั้ง * * * * * * ในหมู่เกาะนิรันดร์, ฮ่าวหยา รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่พยายามสื่อสารกับทหารคนหนึ่งของเทพแห่งท้องฟ้า แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ? อาจารย์ของนางสั่งไว้อย่างชัดเจนให้คุยกับทหารคนหนึ่งของกองทัพเทพแห่งท้องฟ้าที่ดูแลดินแดนลับอยู่ ตราบใดที่นางบอกว่านางเป็นใคร พวกเขาก็จะส่งตัวนางไปที่พระราชวังเทพแห่งท้องฟ้าทันที อย่างไรก็ตาม นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าคนที่นางคุยด้วยจะเป็นหนึ่งในคนกลุ่มน้อยที่ไม่ภักดีต่อเทพแห่งท้องฟ้า หลังจากพบว่านางเป็นใคร หลังจากพบว่าอาจารย์ของนางเป็นใคร พวกเขาก็ริบทุกอย่างไปจากนาง รวมถึงความลับที่ว่าอเล็กซ์ได้ทำงานร่วมกับอาจารย์ของนางด้วย นางหมดประโยชน์หลังจากนั้น ซึ่งในตอนนั้นระบบรักษาความปลอดภัยก็หละหลวมพอที่นางจะหนีออกมาได้ นางไปซ่อนตัวอยู่หลายยุคสมัย แล้วจึงเข้าสำนักแห่งหนึ่ง และตอนนี้ หลังจากผ่านไปเกือบ 1,500 ปีนับตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ ในที่สุดนางก็มีเงินมากพอที่จะซื้อตั๋วเคลื่อนย้ายตั๋วเดียว นางหวาดกลัวตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น สงสัยว่าทหารพวกนั้นจะตามมาจับตัวนางหรือไม่ มันเป็นเวลานานมากแล้วและนางก็เปลี่ยนใบหน้าไปแล้ว แต่นางก็ยังคงหวาดกลัว ถึงอย่างนั้น นางก็ต้องจากไป ดังนั้นนางจึงมาถึงค่ายกลเคลื่อนย้าย ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนนับร้อย หวังว่าจะไม่ถูกสังเกตเห็น นางกลืนน้ำลายลงคออย่างช้าๆ ขณะที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายเริ่มทำงาน พลางกวาดสายตามองชายแต่ละคน ขณะที่นางทำเช่นนั้น สายตาของนางก็สบเข้ากับชายคนหนึ่ง และนางสัมผัสได้ถึงสัมผัสเทพของพวกเขาที่ล็อกเป้ามาที่นาง ร่างกายของนางกลายเป็นโปร่งใสโดยไม่ตั้งใจ และนั่นคือสิ่งที่ชายคนนั้นต้องการเพื่อที่จะรู้ว่านางเป็นใคร อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไปเสียแล้ว การเคลื่อนย้ายเกิดขึ้นและทุกคนก็หายไป ฮ่าวหยาได้จากหมู่เกาะนิรันดร์ไปแล้ว และตอนนี้กำลังมาถึงอาณาจักรดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ * * * * * * ในอาณาจักรดอกบัวศักดิ์สิทธิ์, เทพสัตว์อสูร มารดาแห่งวิญญาณ ยืนอยู่บนแท่นขนาดใหญ่ ข้างๆ นางคือชายผู้สง่างามที่มีเส้นผมดุจเปลวเพลิง นี่คือสัตว์อสูรของนาง ทายาทของม้าพันลี้ เบื้องหน้าของนางคือเรือขนาดมหึมาที่สร้างขึ้นเพื่อเดินทางข้ามดวงดาว และข้างๆ เรือคือผู้คนหลายร้อยคนที่อาสาจะเดินทางไปกับมัน ที่หัวเรือคือผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของคนรุ่นใหม่ สตรีที่มีชื่อว่าเสวี่ยอวี้เอ๋อ แม้จะมาจากดินแดนระดับต่ำ สตรีผู้นี้ก็ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นสู่ระดับสูงสุดของดินแดนอมตะ และพลังก็พุ่งทะยานขึ้นหลังจากที่ไปเข้าตาเทพสัตว์อสูร วันนี้ นางและบุคคลที่มีแนวคิดเดียวกันอีกมากมายมารวมตัวกันเพื่อจุดประสงค์เดียวคือการเดินทางด้วยเรือลำนี้ที่พวกเขาตั้งชื่อว่า ‘นกกระจอกคราม’ การเดินทางข้ามอวกาศด้วยเรือธรรมดาไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ และไม่ใช่เรื่องที่หายากอะไรเลย อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้กำลังพยายามในสิ่งที่ไม่ได้มีการทำมานานมากแล้ว และครั้งนี้พวกเขาหวังว่าจะทำสำเร็จ เพราะจุดหมายปลายทางเพียงหนึ่งเดียวของเรือลำนี้ ไม่ใช่ที่อื่นใดนอกจากดวงจันทร์ของจริง เทพสัตว์อสูรโบกมือเมื่อเรือเริ่มทะยานขึ้นฟ้า เสวี่ยอวี้เอ๋อที่ยืนอยู่บนเรือโบกมือตอบกลับมา "เราจะทำสำเร็จ" นางตะโกน "ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง เราจะไปถึงดวงจันทร์และกลับมาให้ได้" เทพสัตว์อสูรทำได้เพียงสวดภาวนาขอให้พวกเขาทำสำเร็จจริงๆ * * * * * * เทพแห่งร่างกายมีเลือดไหลนิน ท่ามกลางชายและหญิงมากมายที่รายล้อมอยู่ เขามีเลือดไหลไม่หยุด ไม่สามารถรักษาตนเองได้ เขาผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่ามีร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่ง บัดนี้กลับนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นโดยไม่มีขาทั้งสองข้างและแขนข้างหนึ่ง ดันเถียนของเขาก็ถูกแทงทะลุจนพิการไปแล้ว เขาฆ่าคนพวกนี้ไปครึ่งโหล แต่ก็ไม่เพียงพอ เพราะคนพวกนี้มีมากเกินไป ชายผู้นี้ต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัวจนถึงตอนนี้ แต่เมื่อเห็นความตายมาอยู่ตรงหน้า เขาก็เริ่มอ้อนวอน "ได้โปรด พวกเจ้าโจมตีข้าทำไม?" เทพแห่งร่างกายถาม "ข้าไปทำอะไรให้พวกเจ้า?" ชายคนหนึ่งในกลุ่มก้าวออกมา "เราได้ข่าวมา" ชายคนนั้นกล่าว "ว่าเจ้ากำลังเดินทางไปบลัดเฮเวนเพื่อสนับสนุนสงครามใช่หรือไม่?" "ข้า... ข้า..." "เจ้ามีเลือดมากมายเปื้อนมืออยู่แล้ว แต่ยังต้องการเริ่มสงครามอีกครั้งหรือ?" ใครบางคนถาม "ข้าจะไม่ทำ ข้าจะไม่ทำ" เทพแห่งร่างกายตะโกน "ข้าสัญญา ข้าจะไม่ทำ" เมื่อไม่มีแขนขาและไม่มีปราณ ชายคนนั้นก็เหลือเพียงลำตัวเท่านั้น เขาจำต้องอ้อนวอน ผู้นำกลุ่มส่ายหัว "เราเข้าใจชัดเจนว่าพวกเจ้าเป็นอย่างไร" เขากล่าว "พวกเจ้ามองว่าตัวเองเป็นผู้ล่าและคนอื่นเป็นแค่เหยื่อ และอย่างที่เรารู้กัน เมื่อไม่มีผู้ล่า ตัวเองก็จะเริ่มคิดว่าตนเองสูงส่งเกินไป คิดว่าตัวเองเป็นเพียงผู้เดียวที่สมควรมีชีวิตอยู่ ส่วนคนอื่นเป็นแค่แมลงที่สมควรตาย" "ข้าไม่ได้คิด—" ผู้นำกลุ่มทุบเข้าที่ปากของเทพผู้นั้น "เจ้าไม่สมควรได้รับอะไรทั้งนั้น ไม่ใช่ความสงสาร ไม่ใช่ความเมตตา" เขากล่าว "สิ่งที่เจ้าสมควรได้รับคือผู้ล่าที่อยู่เหนือเจ้าเองต่างหาก" "พวกเจ้ามีมาตลอด ที่คอยควบคุมพวกเจ้าไว้ ก่อนหน้านี้คือผู้สังหารเทพ และต่อมาคือผู้สังหารเทพ (Godslayer)" "อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่การหายตัวไปของผู้สังหารเทพ เทพอย่างพวกเจ้าก็เติบโตอย่างไร้การควบคุม เอาล่ะ พอได้แล้ว ถ้าไม่มีใครยืนอยู่เหนือพวกเจ้า งั้นพวกเรานี่แหละจะเป็นคนทำเอง" ผู้นำกล่าว "เราคือคนที่จะควบคุมเหล่าเทพเอง" "เราคือ... ผู้ทำลายเทพ (Godbreakers)!" * * * * * * ในบลัดเฮเวน, เทพแห่งเลือด สตรีในอาภรณ์สีเลือดและผมสีแดงดุจเลือด นั่งอยู่เบื้องหน้าเทพไม่กี่องค์ ซึ่งองค์ที่สำคัญที่สุดคือเทพแห่งมหาสมุทรและเทพป่า พวกเขาเฝ้ารอเทพแห่งร่างกายมานานพอสมควร แต่เมื่อดูเหมือนเขาจะมาสาย พวกเขาจึงเริ่มประชุมกันเอง "เราจะกระตุ้นให้คนอื่นเริ่มสงครามอย่างไรในเมื่อเราไม่มีต้นไม้วิญญาณ?" เทพแห่งมหาสมุทรถาม "นั่นคือประเด็นหลักไม่ใช่หรือ?" เทพแห่งมหาสมุทรเป็นชายที่มีผมสีฟ้าที่พริ้วไหวตลอดเวลาประหนึ่งคลื่นมหาสมุทร "เมล็ดพันธุ์ของต้นไม้วิญญาณหายไปแล้ว เท่าที่ข้ารู้" เทพแห่งเลือดกล่าว "ดังนั้นเราต้องหาวิธีอื่นในการโน้มน้าวคนหมู่มาก" "ข้านึกวิธีอื่นไม่ออกเลย" เทพป่ากล่าว ชายที่ดูเรียบง่ายเกินกว่าจะเป็นกึ่งเทพ "ถ้าพวกเจ้าไม่มีวิธี ข้าขอผ่าน อย่างที่พูดหลายครั้ง ข้าโอเคกับผลลัพธ์ทั้งสองแบบนั่นแหละ" "อย่าเพิ่งรีบร้อนนักเลย เทพป่า" เสียงของเทพแห่งจิตกล่าว ชายร่างเล็กที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยจุดด่างดำ เขาเลือกที่จะเก็บจุดด่างดำเหล่านั้นไว้แม้จะมีสถานะในปัจจุบันก็ตาม ซึ่งในทางหนึ่งมันช่วยเขาได้ในหลายกรณี "เจ้ามีวิธีหรือ เทพแห่งจิต?" เทพป่าถาม "มี" เทพแห่งจิตกล่าว "เจ้าเห็นไหม ข้าพิจารณาความเป็นไปได้นี้มาสักพักแล้ว ข้าจึงบงการทหารของเทพแห่งท้องฟ้าไปสองสามคน และจากพวกเขา ข้าก็ได้รู้บางอย่าง" "รู้เรื่องอะไร?" เทพป่าถาม "ว่าเทพแห่งท้องฟ้าส่งคนไปที่โลกที่ลูกศิษย์ของนางไป และยึดทุกอย่างกลับมาหมดแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่นางจะครอบครองเมล็ดพันธุ์ต้นไม้วิญญาณไว้แล้ว" ดวงตาของทุกคนหันมามองเทพแห่งจิต "เจ้าพูดจริงหรือ?" เทพแห่งเลือดถาม เทพแห่งจิตยิ้ม "จริงแท้แน่นอน อย่างไรก็ตาม ข้าไม่มีหลักฐาน ดังนั้นหากพวกเจ้าพอจะตามใจข้าได้ คราวหน้าที่ประชุมสภา โปรดคอยถ่วงเทพองค์อื่นๆ ไว้ ในขณะที่ข้าจะไปหาความจริงด้วยตนเอง" * * * * * * ในโลกสามอัญมณี, ฮันนาห์ยืนอยู่เคียงข้างกลุ่มคนที่เหลืออยู่ข้างนอกประตู รอมันเปิดออก นางมาที่นี่โดยลำพัง ทิ้งคนอื่นๆ ไว้ที่พระราชวังของเทพแห่งท้องฟ้า หนึ่งในศิษย์ภายนอกของเทพแห่งท้องฟ้าตามนางมาเพื่อคอยเฝ้าดู แต่นางไม่ใช่เพื่อนร่วมเดินทางในทริปนี้หรอก น่าเสียดาย นางมองไปรอบๆ ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย สงสัยว่าวันหนึ่งนางจะมองเข้าไปในฝูงชนแบบนี้แล้วเห็นคนที่รู้จักบ้างไหม น่าเสียดายที่นางถูกบังคับให้บำเพ็ญเพียรอย่างลับๆ เพราะนางเป็นอันตรายต่อทุกคนข้างนอกนั่นจากศักยภาพที่นางมี ถึงแม้นางจะบังคับตัวเองให้ลดความเร็วในการบำเพ็ญเพียรลง หลังจากบำเพ็ญเพียรมาเกือบ 2,000 ปี นางก็บรรลุระดับดินแดนเทวะได้อย่างง่ายดาย ความเร็วระดับนี้ทำเอาทุกคนที่ได้ยินข่าวต้องตกตะลึง และถ้าพวกเขาได้รู้ว่านางเก็บงำพลังไว้มากแค่ไหน นางคงนึกไม่ออกว่าพวกเขาจะตกใจขนาดไหน ทันใดนั้น นางรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนภายในพื้นที่วิญญาณ นางรีบดึงวัตถุนั้นออกมา เป็นสายคาดเอวโลหะที่มีจารึกอยู่ด้านใน นี่คือหนึ่งในตั๋วที่นางพบ ตั๋วมาในรูปร่างและขนาดต่างๆ ดังนั้นการจะพบสักใบจึงเป็นเรื่องของโชค นางไม่ใช่คนเดียวที่สังเกตเห็นแรงสั่นสะเทือน ผู้คนที่อยู่ที่นั่นเกือบทุกคนสังเกตเห็น นั่นหมายความได้อย่างเดียว ประตูเปิดออกแล้ว เมื่อผู้คนรีบวิ่งเข้าไปข้างในทันทีด้วยความหวังว่าจะพบสิ่งที่น่าสนใจ ฮันนาห์หันไปหาผู้ติดตามและพยักหน้า "ข้าจะกลับมาในไม่ช้า" สตรีผู้นั้นยิ้ม "ข้าจะรออยู่ที่นี่แหละ ผู้บำเพ็ญเต๋า" ฮันนาห์หันหลังเดินไปตามกระแสฝูงชน เดินผ่านประตูเข้าไป และแล้ว นางก็เข้าสู่สุสานของผู้สังหารเทพ (Godkiller) * * * * * * ในโลกแห่งโอสถ, "เจ้าจะมาขอแต่ยาไม่ได้นะ มอส เจ้าต้องฝึกฝนด้วยตัวเองบ้าง ไม่อย่างนั้นเจ้าจะเติบโตอย่างเหมาะสมได้ยังไง?" โมโมะถามขณะเดินไปตามทางเดินของพระราชวังเทพโอสถ "ท่านพี่ ได้โปรด" กิ้งก่าสีเขียวกล่าว "มันไม่ช่วยท่านด้วยหรือ? ยิ่งข้าแข็งแกร่งเท่าไหร่ พิษของท่านก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น" โมโมะครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว "ไม่ เจ้าต้องบรรลุความเป็นอมตะด้วยตัวเจ้าเอง จนกว่าจะถึงตอนนั้น งดให้ยาอื่นนอกจากยาบำเพ็ญเพียร" กิ้งก่าทำปากยื่น แต่มันก็โต้เถียงอะไรไม่ได้อีก โมโมะมาถึงห้องของเทพโอสถและมองหาเหล่าทหารรักษาการณ์ ปกติแล้วจะมีอยู่สองสามคนข้างนอก แต่วันนี้กลับไม่มีเลย นางสงสัยว่าข้างในไม่มีใครอยู่หรือเปล่า นางเดินเข้าไปใกล้ขึ้นแต่แล้วก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง นางยืนรออยู่ด้านข้าง รอให้การสนทนาข้างในจบลง แต่แล้วประตูก็เปิดออกอย่างกะทันหัน และชายในชุดคลุมสีดำก็เดินผ่านหน้านางไป นางเห็นผมยาวสีดำของชายคนนั้นเพียงแวบเดียว ก่อนที่เขาจะหายลับไปตามทางเดิน "โมโมะ?" เทพโอสถเรียกจากข้างใน "เข้ามาสิ" "ค่ะ?" นางหันกลับและรีบเดินเข้าไป แต่สมาธิของนางยังคงจดจ่ออยู่กับชายที่เพิ่งเดินจากไป "เมื่อกี้ใครน่ะคะ?" นางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นั่นคือ—" จิตใจของโมโมะว่างเปล่าไปชั่วขณะ และนางก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย นางส่ายหัวเล็กน้อย รู้สึกสับสนงงงวย "เจ้าไม่เป็นไรนะ?" ไวท์ซองถาม "หือ? อา ใช่ค่ะ ฝ่าบาท" นางรีบพูด ความรู้สึกแปลกๆ ยังคงค้างคาอยู่ "เมื่อกี้มีใครมาที่นี่หรือเปล่าคะ?" "เปล่า ข้าอยู่คนเดียวตลอด ทำไมเจ้าถึงถามล่ะ?" โมโมะส่ายหัว "ขออภัยด้วยค่ะ สงสัยข้าจะเหนื่อย" นางกล่าวพร้อมกับหยิบหนังสือสีฟ้าออกมา "ข้าเอามาคืนค่ะ ข้าเรียนรู้จากมันเต็มที่แล้ว" "เจ้าแน่ใจหรือ? เจ้าอ่านต่อได้นะ" ไวท์ซองกล่าว "ไม่ค่ะ ข้าอ่านทุกอย่างที่ต้องการแล้ว" โมโมะกล่าว "ถ้าข้าอยากเรียนเพิ่ม ข้าจะมาขอรบกวนฝ่าบาทเองค่ะ" "ขอบใจนะ โมโมะ" เทพโอสถกล่าว "เจ้าไปได้แล้ว" โมโมะพยักหน้าและเดินจากไป แม้ในขณะที่เดินไป นางก็ยังมีความรู้สึกแปลกๆ ว่าเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป เหมือนลืมใครบางคนไป * * * * * * ในอาณาจักรบดบังทวีปสวรรค์, หลังจากทำสิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จเรียบร้อย ยานชูมิก็บินออกมาจากอาณาจักรแห่งความมืดมิดและเริ่มตามหาเทพธิดาซิน อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่พบเทพธิดาซินที่ไหนเลย นางจึงลงไปยังอาณาจักรบดบังทวีปสวรรค์ที่ซึ่งพวกเขามีลานพักอยู่ โชคดีที่เทพธิดาซินรออยู่ที่นั่น เทพธิดาซินร้องไห้ออกมาอย่างเปิดเผย "ข้าดีใจเหลือเกินที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ชูมิ" นางกล่าว "ข้าดีใจจริงๆ" "ข้าขอโทษค่ะ ท่านพี่ซิน ข้าไม่ทันสังเกตเลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้" นางกล่าว "ข้าแน่ใจว่าข้าไม่ได้อยู่ที่นั่นนานหลายปีหรอกค่ะ" "ไม่เป็นไรหรอก" เทพธิดาซินกล่าวพลางกุมมือชูมิไว้ "ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เราคงรู้ไม่ได้หรอก" ชูมิพยักหน้า เทพธิดาซินสัมผัสมือของชูมิ "มือเจ้ายังเย็นอยู่เลย เจ้าไม่สบายหรือเปล่า?" "ข้าเพิ่งกลับมาจากอาณาจักรแห่งความมืดมิดค่ะ" ชูมิกล่าว "อา! นั่นต้องเป็นเหตุผลแน่ๆ" เทพธิดาซินกล่าว "พักผ่อนก่อนนะ ข้าจะไปเตรียมตัวเดินทาง เราอยู่ที่นี่นานเกินไปไม่ได้" ชูมิพยักหน้า เมื่อเทพธิดาซินออกจากห้องไป ชูมิก็หลับตาลงและกระซิบกับตัวเองอย่างเงียบๆ "หยุดเถอะ" นางกล่าว "ได้โปรด หยุดเถอะ" แต่มันไม่หยุด อันที่จริง มันกลับยิ่งแย่ลง "...ลด์ ...ลด์ ...ลด์ ...ลด์" เศษเสี้ยวของคำพูดคอยซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของนาง พูดโดยใครบางคนที่นางมองไม่เห็น เสียงที่เป็นของสตรีผู้ตายจากไปนานแล้ว "ได้โปรด หยุดเถอะ" ยานชูมิอ้อนวอน แต่เสียงของสตรีผู้นั้นก็ไม่ยอมหยุด เมื่อนางปิดหู เสียงนั้นกลับยิ่งดังขึ้น มันเริ่มต้นเมื่อสักพักมาแล้ว และดำเนินมาโดยแทบไม่มีช่วงพักเลยตั้งแต่นั้นมา "ได้โปรด!" ยานชูมิวิงวอน ทว่าเสียงเหล่านั้นก็ยังคงดำเนินต่อไป ลมหายใจของยานชูมิขาดห้วงมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่นางไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว "หยุด!" นางแผดเสียง ในที่สุด ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม ความเงียบที่แสนสงบ ชูมิค่อยๆ ลืมตาขึ้น และในตอนนั้นเอง นางเห็นร่างลวงตาของสตรีผู้งดงามยืนอยู่เบื้องหน้า "กรงเล็บตะวัน" สตรีผู้นั้นกล่าว ชูมิเพ่งมองสตรีผู้นั้น จำได้ว่าเสียงนั้นเป็นของนางเอง "ท่านเป็นใคร?" นางถามช้าๆ "กรงเล็บตะวัน" สตรีผู้นั้นกล่าวอีกครั้ง "นั่นคือ... นั่นคือ..." ชูมิรอคอย "...ลด์" "อะไรนะ?" "...ลด์ ...ลด์ ...ลด์ ...ลด์" มันเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คำพูดที่ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจของนาง ชูมิพยายามบังคับตัวเองไม่ให้ฟังคำเหล่านั้น แต่ไม่ว่านางจะทำอย่างไร นางก็ไม่สามารถหยุดรับรู้เสียงเหล่านั้นได้ นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางไม่รู้ว่านางทำอะไรได้บ้าง สิ่งเดียวที่บอกได้คือ นางถูกหลอกหลอน และผู้ที่หลอกหลอนนางก็คงไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ผู้ล่วงลับไปแล้วนั่นเอง