Chapter 2885: Immortal Blood Beast

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 03:03

Chapter 2885: อสูรโลหิตอมตะ อเล็กซ์นำแก่นอสูรระดับอมตะทั้ง 8 ชิ้นวางลงในค่ายกล ปล่อยให้มันดูดซับปราณชีวิตให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในระหว่างนั้น เขาใช้เวลาไปกับการบ่มเพาะและเตรียมตัว แก่นอสูรระดับอมตะเหล่านั้นต้องใช้เวลาค่อนข้างนานในการดูดซับปราณชีวิต อเล็กซ์ปล่อยให้พวกมันดำเนินไปเช่นนั้นนานหลายเดือน โดยหันไปจดจ่อกับอีกสิ่งหนึ่งที่เขาจำเป็นต้องแก้ไขก่อนที่จะนำพวกมันมาใช้งาน วิชาสำหรับการสร้างอสูรโลหิตนั้นมีจุดบกพร่องบางประการ ซึ่งเขาได้สังเกตเห็นตั้งแต่ต้น แต่ในตอนนั้นเขายังไม่สามารถทำอะไรเพื่อแก้ไขมันได้ เมื่อมีเวลาเหลือเฟือในตอนนี้ เขาจึงมุ่งความสนใจไปที่จุดนั้น ตามปกติแล้ว ปราณโลหิตจะเข้าจู่โจมแก่นอสูร บีบบังคับให้มันยอมสยบต่อพลังก่อนจะปล่อยให้มันกินปราณโลหิตเพื่อก่อตัวเป็นแก่นอสูรทว่าหลังจากได้เห็นวิธีการของซันฮาร์ท (Sunhearts) ที่ปล่อยให้อสูรยอมรับพลังนั้นด้วยความเต็มใจ เขาจึงตัดสินใจนำแนวทางดังกล่าวมาใช้ นั่นทำให้เขาต้องตัดส่วนของวิชาที่ใช้ในการต่อต้านจิตวิญญาณภายในแก่นอสูรออกไป แล้วปล่อยให้มันแช่อยู่ในโลหิตเป็นเวลานานจนกระทั่งมันเรียนรู้ที่จะยอมรับด้วยตัวเอง สิ่งที่ทำให้อเล็กซ์ประหลาดใจคือ แม้ว่าจะต้องใช้เวลาอยู่หลายวัน แต่ในที่สุดแก่นอสูรก็เริ่มดูดซับปราณโลหิต ซึ่งเป็นจุดที่อเล็กซ์สามารถกลับมาใช้ทักษะวิชาต่อและอัดพลังเข้าไปให้ได้มากที่สุดเท่าที่มันจะรับไหว ด้วยวิธีนี้ แม้แต่แก่นอสูรทั่วไปก็สามารถก้าวไปสู่ระดับอมตะในแง่ของความแข็งแกร่งได้อย่างง่ายดาย โดยไม่จำเป็นต้องติดเชื้อซันฮาร์ท อเล็กซ์รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ลองใช้วิธีนี้กับแก่นอสูรที่ติดเชื้อด้วยเช่นกัน แต่แล้วเขาก็พบปัญหาใหญ่เข้าให้ เนื่องจากแก่นอสูรที่ติดเชื้อเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ชั่วโมงถึงหนึ่งวันก็จะกลายเป็นซันเรธ (Sun Wraiths) เขาจึงไม่สามารถปล่อยให้มันดูดซับพลังด้วยตัวเองได้ทันเวลา แม้แต่ตอนที่เขาพยายามใช้วิธีนี้ในจังหวะที่มันเริ่มกัดกินพลังงานจากภายนอก แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ดีกว่าอสูรโลหิตปกติเล็กน้อยเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นหากอเล็กซ์พยายามแทรกแซงแก่นอสูรเข้าไปด้วย มันกลับจบลงด้วยการทำลายทุกอย่างจนสิ้น ดังนั้น เขาจึงต้องเริ่มค้นหาวิธีแก้ไขปัญหาที่จะทำให้แก่นอสูรที่ติดเชื้อสามารถเริ่มดูดซับโลหิตได้ด้วยตัวเองในทันที อเล็กซ์พยายามป้อนปราณโลหิตให้มัน แต่ก็ไม่ได้ผล เขาพยายามชะลอหรือเร่งเวลาสำหรับแก่นอสูรและปราณโลหิต แต่นั่นก็ไม่มีผลอะไรเลย เพราะการชะลอหรือเร่งเวลาส่งผลต่อเวลาที่เหลืออยู่ในการก่อตัวเป็นซันเรธของมันด้วย เขาถึงขั้นลองใช้จิตเจตจำนงโดยตรงเพื่อกระตุ้นให้แก่นอสูรกินปราณโลหิต แม้มันจะใช้ได้ผล แต่ดูเหมือนว่ามันกลับสร้างความเสียหายให้กับอสูรในท้ายที่สุด อสูรโลหิตที่ได้จากวิธีนั้นแทบจะไม่ถึงขั้นระดับวิญญาณอมตะเลยด้วยซ้ำ มีบางอย่างผิดเพี้ยนไปเพราะเหตุนั้น อเล็กซ์พยายามแก้ไขปัญหาด้วยวิธีเล็กๆ น้อยๆ อีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรได้ผล สิ่งที่สำเร็จในท้ายที่สุดคือการแก้ไขตัววิชาเอง แทนที่จะพยายามทำให้แก่นอสูรดูดซับปราณเพิ่มขึ้น อเล็กซ์กลับทำให้ปราณโลหิตดูมีความน่าดึงดูดใจต่อแก่นอสูรแทน ตราบใดที่เขาทำให้แก่นอสูรกินปราณโลหิตได้ด้วยตัวเอง มันก็น่าจะได้ผล เขาจึงใช้เวลาหลายเดือนในการแก้ไขปัญหาเฉพาะจุดนั้น และเมื่อทำสำเร็จเขาก็ได้พัฒนาอสูรโลหิตให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม เมื่อในที่สุดเขาสร้างอสูรโลหิตด้วยความรู้ทั้งหมดที่มี อเล็กซ์ก็สามารถสร้างอสูรโลหิตที่แข็งแกร่งกว่าตัวเขาเองได้สำเร็จ อสูรโลหิตที่ได้ ซึ่งก่อตัวขึ้นจากทั้งปราณโลหิตและปราณหยาง ไม่เพียงแต่มีพละกำลังจากโลหิตของเขาเท่านั้น แต่ยังมีพลังของซันฮาร์ทที่มันดูดซับเข้าไปอีกด้วย อสูรโลหิตตัวนี้อยู่ในระดับเทพเจ้าได้อย่างสบาย อเล็กซ์รู้สึกตกตะลึงอย่างมากตอนที่สร้างอสูรโลหิตตัวนี้ขึ้นมาครั้งแรก มันเป็นอสูรที่แข็งแกร่งกว่าเขาในระดับหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถพัฒนาขึ้นได้อีก มันจึงเป็นขีดจำกัดสูงสุดของมันแล้ว แต่เพียงแค่นั้นก็มากเกินพอสำหรับอเล็กซ์ อสูรตัวนี้ยังไม่ได้มีความเฉลียวฉลาดอย่างที่เขาหวังไว้ ดังนั้นจึงถึงเวลาที่จะต้องลองกับแก่นอสูรระดับอมตะ อเล็กซ์ใช้แก่นอสูรของไก่ฟ้าเพลิง (Flaming Pheasant) ในระดับอมตะ หากตัดสินจากปราณ อสูรตัวนี้อยู่ในระดับกำเนิดอมตะตอนที่มันตาย อเล็กซ์คิดที่จะทำให้แก่นอสูรติดเชื้อก่อน แต่หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เขาตัดสินใจที่จะสร้างอสูรโลหิตด้วยวิธีปกติเสียก่อน เขาจำเป็นต้องเข้าใจก่อนว่าผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นอย่างไรก่อนที่จะเริ่มทำขั้นตอนอื่น ดังนั้น เขาจึงใช้วิธีปกติ ด้วยวิชาที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ เขาไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับแก่นอสูรระดับอมตะเลย และสามารถทำให้มันดูดซับปราณได้ด้วยตัวเองอย่างง่ายดาย อเล็กซ์ใช้วิชาส่วนที่เหลือและขัดเกลาแก่นอสูรจนกระทั่งมันเปลี่ยนเป็นแก่นโลหิต และมีร่างอสูรก่อตัวขึ้นรอบๆ มัน นกตัวนั้นบินออกมาจากหม้อปรุงยา หมุนวนอยู่ในอากาศก่อนจะร่อนลงจากฟ้ามาจอดบนผืนทรายตรงหน้าอเล็กซ์ มันมองมาที่เขา อเล็กซ์ ด้วยดวงตาสีเลือดที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะก้มหัวลงช้าๆ "ข้าขอขอบคุณที่มอบชีวิตให้แก่ข้า" ไก่ฟ้าเพลิงกล่าว "นายท่าน ข้าจะรับใช้ท่านได้อย่างไรบ้าง?" อเล็กซ์เบิกตากว้างมองอสูรตัวนั้นด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดเลยว่ามันจะพูดได้ อย่างน้อยก็ไม่คิดว่าจะพูดได้ก่อนที่เขาจะใช้แก่นอสูรที่ติดเชื้อ "เจ้าจำชื่อของเจ้าได้หรือไม่?" อเล็กซ์ถาม "ข้าจำไม่ได้เลย" อสูรตอบ "ข้าไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลยว่าข้าเป็นใคร รู้เพียงแค่ว่าข้าเป็นอะไร" "แต่เจ้าสามารถพูดได้อย่างคล่องแคล่วใช่ไหม?" อเล็กซ์ถาม "นั่นมาจากความทรงจำของเจ้าหรือเปล่า?" "ข้าไม่ทราบ" อสูรตอบ "นายท่าน ท่านมีคำสั่งใดจะมอบให้ข้าหรือไม่? ข้าพร้อมจะปฏิบัติภารกิจทุกอย่างตามที่ท่านต้องการ" อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งโดยตัดสินใจทดสอบสติปัญญาของมัน "เอาล่ะ ตามข้ามา ให้ข้าได้ทดสอบอะไร

React

พูดคุย