บทที่ 3307: แก่นอสูร สการ์เล็ตติดตามเรย์ไปด้วยความตื่นเต้น โดยมีคนอื่น ๆ เดินตามหลังมาติด ๆ เรย์มาถึงอีกฟากหนึ่งของภูเขาข้างหลุมขนาดใหญ่สองแห่งบนพื้นดิน เขาชี้ไปยังหลุมทางด้านซ้าย “ไปขุดตรงนั้นซะ” เขาบอกสการ์เล็ต สการ์เล็ตมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่า ซึ่งอเล็กซ์ได้อธิบายให้เธอฟังแล้วว่าเป็นหลุมศพของฟีนิกซ์เที่ยงคืน เท่าที่เธอเข้าใจ ปฐมกาลตนนั้นได้สละชีพตนเองจนหมดสิ้น ปล่อยให้ร่างกายกลายเป็นออร่าบริสุทธิ์ ด้วยเหตุนี้ สการ์เล็ตจึงสงสัยว่าเธอจะพบอะไรที่นั่นได้บ้าง ขนนกสักเส้นงั้นหรือ? หรือชิ้นส่วนกรงเล็บ หรือกระดูก? เธอขุดลงไปในดินตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ก็ไม่มีอะไรปรากฏให้เห็นในทันที ไม่มีอะไรโผล่ออกมา เธอจึงขุดต่อไปเรื่อย ๆ อเล็กซ์และคนอื่น ๆ เดินเข้ามาใกล้และเฝ้าดูอยู่ ตอนแรกสการ์เล็ตพบเพียงแค่ดินเปล่า ๆ ไม่ได้อะไรเลย เนื่องจากออร่าในสถานที่แห่งนี้รบกวนสัมผัสทางจิตวิญญาณของเธอ เธอจึงไม่สามารถใช้มันเพื่อตรวจหาอะไรได้อย่างแม่นยำ อย่างไรก็ตาม หลังจากขุดไปได้ประมาณสองนาที เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างในดินที่กลมกลืนกับพื้นจนเกือบจะมองข้ามไป เธอใช้พลังปราณคว้าวัตถุนั้นแล้วดึงขึ้นมาจากพื้น สิ่งที่ได้มามีขนาดเท่าลูกหินขนาดใหญ่พอสมควร มันดูเหมือนหมอกสีดำสนิทที่ปกคลุมเปลวไฟสีแดงฉาน วัตถุชิ้นนั้นมีสีดำเป็นส่วนใหญ่โดยมีสีแดงแทรกอยู่ทั่วทั้งก้อน สการ์เล็ตและคนอื่น ๆ ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็ตระหนักได้ว่ามันคืออะไร แก่นอสูร แก่นอสูรของปฐมกาลฟีนิกซ์เที่ยงคืน “นี่… นี่คือสิ่งที่ฉันคิดใช่ไหม?” สการ์เล็ตถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา อเล็กซ์หันไปทางเรย์ “ตอนที่ฟีนิกซ์เที่ยงคืนสละชีพ เธอไม่ได้สละแก่นของเธอไปด้วยเหรอครับ?” เขาถาม “ไม่” เรย์ตอบ “ร่างกายของพวกเขามีพลังงานเพียงพอที่จะทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสละทุกสิ่ง อีกอย่าง มันเป็นรูปแบบหนึ่งของการป้องกันเผื่อไว้ในกรณีที่มีอะไรเกิดขึ้นกับข้า ข้าสามารถให้หนึ่งในพวกเขากลับมาเกิดใหม่เป็นวิญญาณก่อนที่ข้าจะหายไป เพื่อที่พวกเขาจะได้ดำเนินการทดสอบต่อในยามที่ข้าไม่อยู่” ก่อนที่เรย์จะพูดจบ ดวงตาของเพิร์ลก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ “พวกเขา?” เรย์มองย้อนกลับมา “ใช่” เขากล่าวพลางตระหนักถึงบางอย่างช้า ๆ “เจ้าต้องการ 'การสรรค์สร้าง' ด้วยงั้นหรือ?” เพิร์ลไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปยังหลุมศพอีกแห่งแล้วขุดลงไปในดินก่อนจะคว้าสิ่งที่เขากำลังตามหาขึ้นมา แก่นสีน้ำเงินเข้มที่มีริ้วสีขาวพาดผ่านทำให้มันดูเหมือนโอสถที่มีเส้นใยโอสถอย่างไรอย่างนั้น แต่มันไม่ใช่แค่นั้น มันคือแก่นอสูร แก่นอสูรลูกที่สองที่พวกเขาพบในเวลาเพียงไม่กี่นาที ซึ่งเป็นของปฐมกาลที่ตายในจุดนั้นพอดี มังกรสายฝนเหินเวหา เพิร์ลอดไม่ได้ที่จะชูแก่นนั้นขึ้นทางอเล็กซ์ “พี่ครับ ดูนี่ ผมพบ 'การสรรค์สร้าง' ชิ้นสุดท้ายของผมแล้ว” เมื่อได้ยินน้ำเสียงตื่นเต้นของเพิร์ล อเล็กซ์เองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย ทั้งสการ์เล็ตและเพิร์ลต่างขยับเข้ามาใกล้ ทั้งคู่ถือแก่นอสูรที่ตนจะนำไปใช้ไว้อย่างทะนุถนอม “ยินดีด้วยนะคะสำหรับ 'การสรรค์สร้าง' ที่น่าทึ่งเช่นนี้” ชูมิกล่าวจากด้านข้าง 'การสรรค์สร้าง' ของเธอนั้นดีกว่านี้มาก แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า 'การสรรค์สร้าง' ของทั้งสองคนนี้เหนือกว่าของคนอื่น ๆ มากมายนัก อเล็กซ์นั่งลงบนพื้นหญ้า ร่วมแบ่งปันความตื่นเต้นกับกลุ่ม เขาหันไปหาสการ์เล็ตพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ “ลองนึกดูสิว่าถ้าตอนนั้นเธอตัดสินใจไม่กินโอสถโอกาสครั้งที่สอง และเก็บเปลวไฟของผู้ให้กำเนิดเอาไว้เป็น 'การสรรค์สร้าง' ของเธอ” สการ์เล็ตตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น “ฉันคงพลาดอะไรไปมากมายแน่ ๆ” เธอกล่าว “แต่ฉันฉลาดพอ ตอนนี้ฉันเลยได้รับสิ่งที่ดีกว่ามาแทน” “มาดูกัน” อเล็กซ์กล่าวขณะคิดทบทวนเกี่ยวกับ 'การสรรค์สร้าง' ของสการ์เล็ต “เธอมีร่างกายของอีกาสามขา, แก่นของฟีนิกซ์เที่ยงคืน และกายาพิฆาตเทพ เธอต้องการ 'การสรรค์สร้าง' อีกหนึ่งอย่างใช่ไหมล่ะ?” สการ์เล็ตพยักหน้า “และฉันก็มีความคิดเรื่องนี้อยู่บ้างเหมือนกัน ฉันต้องการคำแนะนำจากคุณว่ามันเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่า” “โอ้? เธอคิดอะไรไว้งั้นเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “หัวใจสุริยัน” สการ์เล็ตกล่าว “มันจะเป็นความคิดที่แย่ไหมถ้าฉันจะเปลี่ยน 'หัวใจสุริยัน' ให้เป็น 'การสรรค์สร้าง' ของฉัน? หรืออย่างน้อยก็ใช้พลังหยางที่มาพร้อมกับมัน?” อเล็กซ์เลิกคิ้ว “ผม… ผมว่านั่นไม่เป็นความคิดที่แย่เลยนะ” หัวใจสุริยันเป็นวัตถุที่มหัศจรรย์มาก หากสการ์เล็ตได้รับ 'การสรรค์สร้าง' จากมัน เธอน่าจะสามารถใช้ฟังก์ชันของหัวใจสุริยันในการปลดปล่อยออร่าหยางเพื่อต่อกรกับพลังหยิน หรือที่สำคัญกว่านั้นคือเพื่อเปิดใช้งานอาคมและวัตถุอาคมสารพัดรูปแบบ มันไม่ต่างอะไรกับการมีพลังปราณหยางของอเล็กซ์เลยในแง่นั้น ยิ่งอเล็กซ์คิดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งพบว่าหัวใจสุริยันนั้นเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็น 'การสรรค์สร้าง' “งั้นก็สรุปเรื่อง 'การสรรค์สร้าง' ของเธอได้แล้ว” อเล็กซ์กล่าว ก่อนจะหันไปทางเพิร์ล “ทางฝั่งเธอ 'การสรรค์สร้าง' ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” เขาถาม เพิร์ลพยักหน้า “ผมมีแก่นโลหิต, กายาพิฆาตเทพ และพยัคฆ์พิทักษ์แล้ว เมื่อรวมกับแก่นของมังกรสายฝนเหินเวหา 'การสรรค์สร้าง' ทั้งสี่อย่างของผมก็ครบถ้วนแล้วครับ” อเล็กซ์พยักหน้า “นั่นเป็น 'การสรรค์สร้าง' ที่ยอดเยี่ยมมาก” เขากล่าว ก่อนจะหันไปทางวิสเกอร์ในที่สุด น่าเสียดายที่วิสเกอร์ยังไม่มีแผนเกี่ยวกับ 'การสรรค์สร้าง' เลย พวกเขาเคยคุยกันว่าจะให้กายาพิฆาตเทพกับเขา แต่ส่วนหนึ่งของกายานั้นกลับใช้การไม่ได้เพราะตัวตนของเขาเอง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเหลือเพียงแหล่งกำเนิดสองแห่งโดยไม่มีไอเดียเลยว่าจะใส่อะไรลงไปดี “เดี๋ยวเราจะช่วยกันคิดหาอะไรให้เธอนะ วิสเกอร์” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าไม่มีอะไรเลยจริงๆ เธอค่อยดูดซับพยัคฆ์พิทักษ์กับอีกาสามขาไปก็ได้” วิสเกอร์พยักหน้าช้า ๆ “เดี๋ยวนะครับ” เพิร์ลรีบพูดขึ้น “ในเมื่อ 'การสรรค์สร้าง' ของผมครบแล้ว วิสเกอร์ก็เอาแก่นอสูรลูกแรกไปใช้แทนได้เลย” เพิร์ลหยิบแก่นอสูรที่อเล็กซ์เคยให้พวกเขาก่อนหน้านี้ออกมาเพื่อให้คนใดคนหนึ่งใช้ ซึ่งอเล็กซ์จำไม่ได้เลยว่าเคยให้ไว้ “อันนี้ให้วิสเกอร์ใช้เถอะ” เพิร์ลกล่าว วิสเกอร์รับแก่นนั้นมา “โอ้!” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “พวกเจ้าไม่เคยบอกเลยว่ามีติดตัวอยู่ก่อนแล้ว” อเล็กซ์หันไปหาเขา “มีอะไรติดตัวเหรอครับ?” “แก่นนั้นน่ะ” เรย์กล่าว “แก่นของปฐมกาลอีกตน” “อะไรนะ!?” เรย์เหลือบมองทุกคนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น “พวกเจ้าไม่รู้หรอกหรือ?” เขาถาม “นั่นมันแก่นของจิ้งจอกเก้าหาง”