บทที่ 10 ทำไมเธอถึงกลับมา ในจังหวะที่รถยนต์คันหรูแล่นผ่านร่างของเธอไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของซูเป่ยพลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบเมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของบุรุษที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถคันนั้น เพียงแค่แวบเดียวเธอก็จดจำเขาได้ในทันที... เขาคือ ลู่เฮ่อถิง สามีที่เธอไม่ได้พบหน้ามานานถึงห้าปีเต็ม! ดูเหมือนว่ากาลเวลาห้าปีที่ผ่านมาจะขัดเกลาให้เขายิ่งดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าแต่ก่อนมากนัก แม้จะเป็นเพียงการมองผ่านกระจกหน้าต่างรถในเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่กลิ่นอายความนิ่งสงบและความเฉลียวฉลาดที่แผ่ออกมาก็ดูจะลุ่มลึกกว่าในอดีตอย่างเห็นได้ชัด ซูเป่ยรู้อยู่เสมอว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ แต่เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าแม้แต่โครงหน้าด้านข้างของเขาในตอนนี้จะดูสมบูรณ์แบบได้ถึงเพียงนี้ สันกรามที่คมกริบและได้รูปทรงนั้นดูราวกับงานประติมากรรมชั้นเลิศที่ถูกบรรจงปั้นแต่งมาอย่างพิถีพิถัน "ลู่เฮ่อถิง!" เธอเผลอหลุดปากเรียกชื่อของเขาออกมาโดยไม่ทันได้ยั้งคิด เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความตื่นเต้นที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่แสนคุ้นเคย ชายหนุ่มคนนั้นก็เบือนหน้ามาทางเธอเพียงเล็กน้อย สายตาที่เขาส่งผ่านมานั้นช่างเย็นชาและราบเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้าเหมือนเดิม เท้าของเขาเหยียบคันเร่งลงไปจนสุดโดยไม่มีทีท่าว่าจะชะลอรถหรือเหลียวหลังกลับมามองเธออีกเลย รถยนต์คันงามทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันจางๆ เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็ทิ้งระยะห่างระหว่างเขากับซูเป่ยไปไกลโข ซูเป่ยได้สติกลับคืนมาในทันที เธอไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป สองเท้าของเธอเริ่มขยับวิ่งตามรถของลู่เฮ่อถิงไปอย่างสุดกำลัง "ลู่เฮ่อถิง! ลู่เฮ่อถิง! ได้โปรดหยุดรถก่อน! หยุดรอฉันก่อน!" เธอตะโกนก้องจนสุดเสียง หวังเพียงให้เขายอมหยุดรถเพื่อพูดคุยกัน ทว่าความเร็วของรถยนต์นั้นช่างต่างกับฝีเท้าของมนุษย์เกินไป เพียงแค่พริบตาเดียว รถของเขาก็ทิ้งห่างเธอออกไปไกลจนเหลือเพียงจุดเล็กๆ ที่ปลายสายตา ซูเป่ยต้องหยุดวิ่งด้วยความเหนื่อยหอบ เธอมองดูกลุ่มฝุ่นที่ฟุ้งกระจายอยู่กลางอากาศด้วยความรู้สึกผิดหวังและท้อแท้ ร่างบางทรุดตัวลงเล็กน้อย มือทั้งสองข้างยันเข่าไว้พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อคลายความเหนื่อยล้าจนอกกระเพื่อมไหว เธอแน่ใจและมั่นใจมากว่าเขาเห็นเธอแล้วแน่นอน สายตาที่เขามองมาเมื่อครู่นี้บอกชัดเจนว่าเขารับรู้ถึงตัวตนของเธอ แต่ทำไมเขาถึงทำเป็นไม่ใส่ใจและเพิกเฉยต่อเธอเช่นนี้? "เขาจำฉันไม่ได้จริงๆ หรือ? หรือว่าเขาแกล้งทำเป็นจำไม่ได้กันแน่..." ซูเป่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มันก็เป็นไปได้นะ... เพราะเรื่องราวลึกซึ้งที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรามันก็ผ่านมาตั้งห้าปีแล้ว หลังจากวันนั้น เส้นทางชีวิตของเราสองคนก็ไม่เคยโคจรมาพบกันอีกเลย" อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงลูกชายตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ซูเป่ยก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องเข้มแข็งและต้องหาทางพบกับลู่เฮ่อถิงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนหรือยากลำบากเพียงใดก็ตาม เพื่ออนาคตของลูก เธอจะต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่องให้ได้ ตัดกลับมาภายในรถยนต์ที่กำลังแล่นทะยานไป ลู่เฮ่อถิงมีความลังเลปรากฏขึ้นในดวงตาคมกริบคู่นั้นอยู่ชั่วครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังคงบังคับพวงมาลัยให้เดินหน้าต่อไปโดยไม่หยุดพัก นี่มันคือภาพหลอนทางหูอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเป็นเพราะเขาเฝ้าคิดถึงเธอมากเกินไป จนหัวใจสร้างจินตนาการอันหลอกลวงขึ้นมาทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดเป็นภาพลวงตาที่ควบคุมไม่ได้เช่นนี้? ลู่เฮ่อถิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นนวดบริเวณระหว่างคิ้วเพื่อคลายความเครียดที่สุมทรวง เขาพยายามสลัดภาพใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นออกไปจากหัว แต่เมื่อเหลือบมองไปที่กระจกมองหลัง ความจริงที่สะท้อนอยู่นั้นกลับตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่เพียงความฝันที่เขาทึกทักไปเอง ในวันนั้น... วันที่เป็นดั่งจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นลอยละล่องเข้ามาหาเขาเหมือนกับเมฆสีขาวที่สวยงามและบอบบางบนท้องฟ้า และหลังจากที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนานถึงห้าปี ในที่สุดเธอก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขาอีกครั้งราวกับภูตสาวตัวน้อยที่แสนซนและลึกลับ ถ้าไม่มีใบทะเบียนสมรสสองใบนั้นเป็นหลักฐานยืนยันว่าผู้หญิงที่ชื่อซูเป่ยมีตัวตนอยู่จริง และเป็นภรรยาตามกฎหมายของเขา เขาก็คงจะคิดไปเองจริงๆ ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันที่เขาจินตนาการขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาเองเท่านั้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างขมขื่น เมื่อนึกถึงวันนั้น วันที่หญิงสาวคนนั้นเร่งรีบมาขอความช่วยเหลือจากเขา และเขาก็ได้หยิบยื่นความช่วยเหลือให้เธอไปในรถคันนี้ หลังจากนั้นเขาเพียงแค่ลงจากรถไปรับโทรศัพท์อยู่ไม่กี่นาที แต่พอหันกลับมา เธอก็จากไปโดยไม่บอกลาแม้แต่คำเดียว หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับอากาศธาตุที่จับต้องไม่ได้! และที่เจ็บปวดไปกว่านั้นคือ หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน เธอก็ส่ง 'หนังสือหย่า' มาให้เขา... ทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ ดูเหมือนจะถูกเธอวางแผนและควบคุมไว้ในกำมือทั้งหมดอย่างเลือดเย็น หนังสือหย่าฉบับนั้นเปรียบเสมือนมีดคมที่กรีดลงบนหัวใจของเขา สร้างบาดแผลลึกที่ยากจะเยียวยามาตลอดหลายปี ด้วยความโกรธและความเสียใจตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาจึงไม่เคยปริปากถามใครเกี่ยวกับความเป็นไปของเธอ และพยายามบังคับตัวเองอย่างหนักหน่วงเพื่อไม่ให้ออกตามหาเธอด้วยหัวใจที่บอบช้ำ แต่แล้วในตอนนี้... เธอกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งอย่างนั้นหรือ? ใช่... มันชัดเจนเหลือเกินว่าเธอได้กลับมาแล้ว หลังจากขับรถต่อไปได้สักพัก จิตใจที่ว้าวุ่นและพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในใจของลู่เฮ่อถิงก็ถึงจุดเดือด เขาเหยียบเบรกจนมิดอย่างกะทันหัน ส่งเสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนดังสนั่นหวั่นไหว ทิ้งรอยไหม้สีดำยาวเหยียดไว้เบื้องหลังเป็นทางยาว รถเกือบจะพุ่งชนเข้ากับรั้วกั้นข้างทาง และกลิ่นไหม้ของยางรถยนต์ที่เสียดสีจนร้อนจัดก็ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนแสบจมูก เขาเปิดประตูรถแล้วก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัววิ่งย้อนกลับไปยังทิศทางเดิมที่เขาเห็นซูเป่ยเมื่อครู่นี้ สองขาที่ยาวและทรงพลังของเขาก้าวไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นและรวดเร็ว ราวกับว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียว เธอจะหายไปตลอดกาลอีกครั้ง เมื่อใกล้จะถึงจุดหมาย ลู่เฮ่อถิงกลับค่อยๆ ผ่อนความเร็วฝีเท้าลง เขาพยายามดึงสติกลับมาให้คงความนิ่งสงบตามนิสัยเดิมที่สุขุมของเขา แต่ถึงกระนั้น ความกังวลใจและความตื่นตระหนกที่ปิดบังไว้ไม่มิดก็ยังแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาที่สั่นไหว ทำไมคราวนี้เธอถึงกลับมา? เธอมีอะไรจะบอกเขาหรือเปล่า? หรือว่าเธอเริ่มรู้สึกเสียใจกับการกระทำของตัวเองในอดีตที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดีแล้ว? ทว่า... เมื่อลู่เฮ่อถิงมาถึงที่แห่งนั้นในที่สุด เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า หญิงสาวคนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง ราวกับว่าเธอไม่เคยยืนอยู่ตรงนี้มาก่อนเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกอย่างช่างเงียบสงบจนน่าประหลาดใจ มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าประวัติศาสตร์ได้ซ้ำรอยเดิมไม่มีผิดเพี้ยน! ลู่เฮ่อถิงรู้ซึ้งถึงความจริงที่แสนเจ็บปวดดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางที่จะหยุดรอเพื่อเขา! ความรุ่มร้อนและขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วอก... แล้วสรุปว่าทำไมเธอถึงกลับมาปรากฏตัวให้เขาเห็นอีกครั้งกันแน่? หรือนี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งใหม่ในชีวิตของเขากันแน่?