บทที่ 302 ความมั่งคั่งฉับพลัน ถนนสายคึกคักของเบย์มาร์ดพลันกลายเป็นภาพโกลาหลอลหม่าน จากฝูงชนที่เร่งรีบกันไปทั่วทุกหนแห่ง 4 โมงเย็น อีแวนส์เลิกงานอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งไปพร้อมเพื่อนร่วมงานมุ่งหน้าไปยังประตูทางออก ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณอย่างชัดเจน อีแวนส์เหลือบดูเวลา แล้วเม้มริมฝีปากอย่างกระวนกระวาย เวรเอ๊ย!... ตอนต้องใช้แท็กซี่ ทำไมมันถึงไม่โผล่มาวะ? อีแวนส์ยืนอยู่ใต้จุดรอแท็กซี่จนแทบจะร้องไห้ออกมา ตอนนี้เขาควรทำยังไงดี? ควรไปดูจุดรออื่นก่อนหรือเปล่า? ความจริงแล้ว เพราะผู้คนที่นี่ไม่มีโทรศัพท์หรือวิธีเรียกแท็กซี่ จึงมีจุดจอดแท็กซี่ตั้งอยู่ตามแต่ละช่วงตึกในเบย์มาร์ด ในแต่ละวัน จะมีการจัดสรรแท็กซี่จำนวนหนึ่งให้แต่ละช่วงตึก ตามปริมาณการใช้งานปกติของคนในพื้นที่นั้น ปกติแล้ว ตอนเลิกงานอีแวนส์มักจะนั่งรถเมล์หรือรถไฟกลับ แต่ตอนนี้เขาจะใช้มันได้ยังไง? เขาต้องไปให้ถึงเขตอัปเปอร์รีเจียนให้เร็วที่สุดเว้ย!! "อ๊าาาา!!!!" "เฮ้ เพื่อน... เราควรไปจุดรออื่นก่อนดีไหม? เดินจากตรงนี้ไปแค่ 5 นาทีเอง" เพื่อนคนหนึ่งถาม "ทำไมฉันรู้สึกว่า ถ้าเราเดินออกไป แท็กซี่ถึงจะโผล่มาตอนนั้นพอดีวะ?" "_" อีแวนส์กับพวกเดินวนไปวนมาที่จุดรอแท็กซี่ พยายามสอดส่องหาแท็กซี่จากไกลสุดลูกหูลูกตา พวกเขาถึงกับกระโดดเหยียดคอยาวเหมือนยีราฟ... พลางมองสุดถนนทั้งสองฝั่ง และอีก 4 นาทีต่อมา พวกเขาก็มองเห็นแท็กซี่ 8 คันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ทันที มันช่างเป็นปาฏิหาริย์!! ในชั่วพริบตา ทุกคนก็อารมณ์ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขากระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กอายุ 5 ขวบ พลางกำกระเป๋าแน่นไว้ในมือ "ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!! สคัลลี ฉันบอกนายว่าไง? เห็นไหม? ถ้าเราเดินออกไป ตอนนี้เราคงพลาดรถพวกนี้ไปแล้วใช่ไหม?" "ขอบคุณสวรรค์จริง ๆ ที่ฉันฟังนาย" พวกเขายิ้มอย่างโง่ ๆ พลางโบกมือขึ้นกลางอากาศ... แต่ไม่นานก็เห็นมือของคนอื่นชูขึ้นเช่นกัน เวรเอ๊ย!!! เมื่อมองฝูงชนรอบตัว พวกเขารู้ดีว่าจะมีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้สิทธิ์ขึ้นแท็กซี่ที่กำลังมา อีแวนส์เตรียมตัวราวกับจะลงแข่งมาราธอน ขณะมองคนรอบตัวที่เตรียมพร้อมกันอยู่เช่นกัน เมื่อแท็กซี่เข้าใกล้... อีแวนส์ก็รู้สึกราวกับผ้าห่มแห่งความตื่นเต้นค่อย ๆ คลุมตัวเขาอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว เขาเริ่มขยับตามฝูงชนไปข้างหน้า และไม่นาน... ฝีเท้าที่เดินเร็วของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นการวิ่ง บรืนนนนนนน! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! เมื่อแท็กซี่แล่นเข้ามาใกล้ฝูงชนมหาศาล ก็เห็นผู้คนหลายคนวิ่งสุดชีวิตตรงเข้าไปหาพวกมัน ฝูงชนไหลเป็นสายน้ำไปในทิศทางเดียวกัน แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก! ประตูรถทุกคันถูกเปิดออก และผู้คนหลายคนก็เบียดแทรกตัวเข้าไปอย่างเร่งรีบ คนขับแท็กซี่ได้แต่มองอย่างช่วยไม่ได้... เมื่อเห็นบางคนถึงกับพยายามนั่งตักคนอื่น "ขอโทษด้วย... แต่ผมรับได้ไม่เกิน 4 คน" คนขับทุกคนอธิบาย และขณะที่คนอีกฝั่งยังแย่งกันอยู่ แท็กซี่อีกหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดอีกครั้ง วันนี้ยุ่งจริง ๆ บรืนนนนนนน! แท็กซี่ออกตัวไปแล้ว และในที่สุดอีแวนส์ก็โล่งใจเสียที แต่แน่นอน ความสงบใจจอมปลอมนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหนกัน? พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเขตซี... และแถว ๆ เขตดีก็ติดรถติดเอาไว้ รถติดเลื้อยยาวขึ้นเนิน แต่ละเลนแน่นเอี๊ยดจนไม่มีช่องให้เปลี่ยนเลนกะทันหัน ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ! เสียงแตรดังลั่นไปไกลสุดลูกหูลูกตา และความอดทนของผู้คนก็เริ่มหมดลงเรื่อย ๆ อีแวนส์มองถนนสีดำดุจผ้ากำมะหยี่ที่ตัดด้วยเส้นแบ่งเลนสีขาวและสีเหลือง แล้วอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าลงไปวิ่งเองตอนนี้จะเร็วกว่าไหม แน่นอน เขาไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนั้น... เพราะขบวนรถติดนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่หงุดหงิดหนัก ซึ่งต่างรู้สึกเหมือนจะตายได้ทุกเมื่อจากความกังวล "เร็วเข้า!! ขยับสิ!!!" "อะไรกันวะที่ทำให้รถติดขนาดนี้?" "โอ้ สวรรค์เอ๋ย!! ทำไมต้องมาเป็นวันนี้ด้วยวะ?" "_" ฉากนี้ดำเนินต่อไปอีกพักหนึ่ง ขณะที่รถค่อย ๆ คลานไปข้างหน้าเหมือนหอยทาก และไม่นาน พวกเขาก็พ้นจากรถติดนั้นออกมาได้ในที่สุด บรืนนนนนนนนนน!!! พวกเขาขับต่อไปอีกพักหนึ่ง จนในที่สุดก็แล่นเข้าสู่เขตซี พูดให้ชัดกว่านั้น พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังสำนักงานสรรพากรแห่งเบย์มาร์ด แน่นอนว่าความวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็เพื่อ "เงินคืนภาษี" หลายเดือนก่อน พวกเขาได้กรอกแบบยื่นภาษีบางอย่างแล้วส่งให้หน่วยงาน แบบฟอร์มนั้นคือแบบยื่นขอคืนภาษี... และหลังจากยื่นไปแล้ว ภายใน 2 สัปดาห์ถัดมา พวกเขาก็ได้รับซองจดหมายจากหน่วยงาน ภายในซองนั้นจะมีเอกสารบอกว่าพวกเขายังต้องจ่ายเงินให้รัฐบาลอยู่หรือไม่ ในเบย์มาร์ด แทบไม่มีใครในกลุ่มผู้ยื่นต้องจ่ายเพิ่ม... ดังนั้นส่วนใหญ่จึงได้รับเงินคืนภาษีแทน ภายในซองนั้น ผู้ยื่นจะพบเอกสารหลายฉบับอยู่ข้างใน เอกสารทั้งหมดระบุว่าพวกเขาจะได้รับเงินคืนภาษีของปี 1025 เท่าไร รวมถึงวิธีคำนวณ วันที่คาดว่าจะจ่าย และรายละเอียดอื่น ๆ และเพราะตอนนี้ยังไม่มีบัตรธนาคาร แลนดอนก็ไม่อยากเริ่มออกเช็คด้วยเช่นกัน ดังนั้นผู้คนจึงเหลือทางเลือกเดียว คือไปที่สำนักงานสรรพากรด้วยตัวเองเพื่อรับเงิน ส่วนการจัดการทั้งหมดของหน่วยงาน ก็ยังคงใช้หลัก "มาก่อนได้ก่อน" ดังนั้น ในซองที่ส่งออกไปเหล่านั้น พวกเขาจะพบจดหมายที่ยืนยันวันที่ที่ตนยื่นแบบฟอร์มไว้ด้วย ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจึงรู้ว่าใครมาก่อนและใครมาทีหลังสุด สำหรับอีแวนส์ ใบนัดของเขาระบุว่าเขายื่นแบบฟอร์มเมื่อวันที่ 8 มกราคมของปีนี้ ดังนั้นทั้งในหนังสือพิมพ์และทางวิทยุจึงประกาศว่า ผู้ที่ยื่นแบบระหว่างวันที่ 5 มกราคมถึง 15 มกราคม ต้องมาที่สำนักงานภายในสัปดาห์นี้เพื่อรับเงินคืนภาษี ในทำนองเดียวกัน คนที่ต้องจ่ายเพิ่ม... ก็ต้องรีบโผล่ไปที่นั่น และจัดแผนการชำระเงินหากจำเป็น ถ้าใครทำใบนัดหาย ก็ไม่ต้องกังวล ไปที่สำนักงานสรรพากรให้ช่วยตรวจสอบได้ หน่วยงานยังมีกระดานประกาศขนาดใหญ่ ซึ่งติดตารางนัดหมายไว้ด้วย ตัวอย่างเช่น บนกระดานจะเห็นว่า: ช่วงยื่นแบบ: 5 มกราคม - 12 มกราคม ช่วงที่คาดว่าจะได้รับเงินคืน: วันจันทร์ที่ 14 มีนาคม ถึงวันศุกร์ที่ 18 มีนาคม ช่วงยื่นแบบ: 13 มกราคม - 21 มกราคม ช่วงที่คาดว่าจะได้รับเงินคืน: วันจันทร์ที่ 21 มีนาคม ถึงวันศุกร์ที่ 25 มีนาคม ... แน่นอนว่าแม้ตอนนี้กำลังทยอยจ่ายเงินคืนภาษีอยู่... เส้นตายในการยื่นคำร้องก็ยังคงเป็นวันที่ 25 เมษายน และเมื่อมีคำร้องเข้ามาหลายร้อยฉบับในแต่ละสัปดาห์ พนักงานของหน่วยงานจึงงานล้นมือในช่วงนี้ วันนี้คือวันที่ 14 มีนาคม ปี 1026! นี่คือวันเริ่มจ่ายเงินคืนภาษีอย่างเป็นทางการให้ประชาชน