บทที่ 293 อนาคตของคาโรนา 2 ขณะที่เอเดรียนใช้เวลากับสหายใหม่ของเขา..... คาร์เมโล, บารอนแฮมิลตัน, ดยุคริชาร์ด และชายที่เหลือ ต่างก็ต้องผ่านนรกในนามของการฝึกฝน . "เคลื่อนที่! เคลื่อนที่! เคลื่อนที่! เคลื่อนที่!" "ดิง! ดิง! ดิง! ดิง!" ตอนนี้คาร์เมโลกับพวกกำลังได้รับการสอนแบบเร่งรัดเกี่ยวกับสิ่งที่เบย์มาร์ดสามารถมอบให้เหล่าอัศวินได้ ไม่ใช่!!..... ต้องบอกว่าเป็นทหารคาโรเนียนรุ่นใหม่ของพวกเขา . พวกเขาได้รับตารางฝึกและตารางเรียนให้เข้าร่วม และทันทีที่เริ่มต้น พวกเขาก็ต้องยอมรับเลยว่าวิธีฝึกของเบย์มาร์ดเหนือกว่าของพวกเขามาก บ้าเอ๊ย! ตั้งแต่การปลุกพวกเขาแต่เช้ามืด ไปจนถึงการให้ทำการฝึกภาคสนาม... ชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขาดูเหมือนจะถูกเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย พวกเขาเริ่มตระหนักว่า ทุกอย่างที่นี่ถูกทำอย่างรวดเร็วมาก ถ้าผู้ควบคุมบอกว่าอยากให้พวกเขาทำอะไรให้เสร็จภายใน 3 นาที พวกเขาก็ต้องทำให้ได้จริงๆ... ไม่อย่างนั้นก็ต้องถูกลงโทษ . คาร์เมโลกับคนอื่นๆ ยังจำได้ดีว่าพวกเขาถูกลงโทษในวันแรกที่มาค่ายได้อย่างไร เสียงระฆังดังขึ้น และพอผู้ควบคุมมาถึง... บางคนยังใส่รองเท้าบูตหรือเสื้อไม่เสร็จด้วยซ้ำ พวกเขาถูกสั่งให้วิ่งรอบสนามเป็นการลงโทษ.... รวมถึงวิดพื้น กระโดดกบ และอีกสารพัด . การลงโทษนั้นดูเหมือนจะไม่มากอะไร แต่หลังจากการฝึกตอนเช้าตรู่... มันก็เริ่มให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการทรมานทีละน้อย และที่แย่ไปกว่านั้น เพราะการลงโทษในวันนั้น... พวกเขามาสายตอนอาหารเช้า และพลาดมื้อเช้าไปทั้งหมด แต่พวกเขาก็ซื้อของกินเล่นมา แล้วกินไปพลางเดินไปยังห้องเรียน . สองสามวันแรกที่นี่ช่างน่าเวทนาสุดๆ แต่หลังจากนั้น.... พวกเขาก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตที่เร่งรีบนี้ และตอนนี้ พวกเขาก็หลอมรวมเข้ากับสถานที่แห่งนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว พูดให้ชัดก็คือ ตอนนี้พวกเขาเข้าใจอย่างเต็มที่แล้วว่าทำไมทหารเบย์มาร์ดถึงมีวินัยดี และให้ความสำคัญกับเวลาได้ขนาดนั้น . แน่นอนว่าพวกเขาจำเป็นต้องอยู่ที่สถาบันตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์.... แล้วกลับบ้านตั้งแต่วันเสาร์ถึงวันอาทิตย์ ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะได้มีเวลากับภรรยาของตัวเองด้วย . เมื่อมองดูว่าทหารเบย์มาร์ดไม่เคยบ่นเลยเวลาผู้ควบคุมตะคอกหรือเร่งพวกเขาระหว่างการฝึก..... พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าอัศวินคาโรเนียนของตนเองจะตอบสนองต่อเรื่องทั้งหมดนี้อย่างไรเช่นกัน ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะกลายเป็นนรกหรือสวรรค์สำหรับพวกเขา..... มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน หลังจากผ่านประสบการณ์ทั้งหมดนี้ เหล่าอัศวินจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เตรียมพร้อมรบ และมีวินัยมากกว่าที่เคยเป็นอย่างแน่นอน และนั่นคือเป้าหมายสูงสุด . "พลทหารคาร์เมโล!..... พลทหารแฮมิลตัน! นี่คือผลสอบของพวกคุณ!!" ผู้ควบคุมกล่าว เพราะนี่เป็นการฝึกทดลอง แลนดอนจึงอยากให้พวกเขาได้รับประสบการณ์แบบเต็มๆ ดังนั้นแทนที่จะรออีก 6 เดือนหรือมากกว่านั้น... เหมือนอัศวินคาโรเนียนที่จะมาภายหลัง..... พวกเขาจึงสอบกันตอนนี้เลย และเมื่อรวมกับประสบการณ์และการฝึกฝนตลอดหลายปีที่ผ่านมา แลนดอนก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะยากเกินไปสำหรับพวกเขาที่จะผ่านการสอบ . คาร์เมโล, แฮมิลตัน, ริชาร์ด และคนอื่นๆ.... รีบรับสมุดผลสอบของตัวเองไปอย่างตื่นๆ แฮมิลตันรู้สึกเหมือนจะตายถ้าตัวเองสอบตกแม้แต่รายวิชาเดียว แน่นอน... เขารู้ว่าเขาแพ้การทดสอบต่อสู้ให้คาร์เมโล และเขาก็ยอมรับได้กับการได้คะแนนตกในวิชานั้น.... แต่ทั้งหมดนั่นเป็นความคิดก่อนที่เขาจะถือสมุดผลสอบไว้ในมือ . คาร์เมโลก็เช่นกัน เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำได้ดีนักในวิชาปีนหน้าผา ดังนั้นเขาก็เหงื่อแตกเป็นลิตรเช่นกัน ที่จริงแล้ว ทุกคนไม่กล้าเปิดสมุดผลสอบของตัวเอง.... เพราะต่างก็คิดถึงความผิดพลาดของตัวเอง . "บัดซบ..... ฉันทนไม่ไหวแล้ว!!" แฮมิลตันตะโกนด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรีบเปิดสมุดผลสอบของตัวเอง โดยหลับตาข้างหนึ่งด้วยความกลัว เขาชะโงกดูหน้าผลสอบหน้าแรก ซึ่งแสดงรายวิชาทั้งหมดและเกรดที่เขาได้... รวมถึงเกรดผลการเรียนโดยรวมของเขาด้วย แล้วในไม่ช้า เขาก็ลืมตาทั้งสองข้างและกรีดร้องออกมาด้วยความยินดี . "ฮาฮาฮาฮ่า!... ฉันสอบผ่านแล้ว แล้วดูเหมือนว่าฉันจะได้เกรด B ในวิชาต่อสู้ด้วย!" เขาตะโกน พร้อมตบหลังคาร์เมโลอย่างตื่นเต้น "อะไรนะ? แกสอบผ่านวิชาต่อสู้จริงๆ เหรอ? แต่แกไม่แพ้ฉันไปแล้วเหรอ?" คาร์เมโลถาม "ก็ใช่ มันแค่ผ่าน แต่ก็ยังได้เกรด B อยู่ดี ชิ!.... แกคงได้เกรด A+ ในวิชานั้นแน่" "แต่พวกเขาให้เกรดกันยังไง?" "ดูสิ!... ดูตรงนี้!... ในเอกสารแผ่นอื่นเขาอธิบายว่าทำไมฉันถึงได้เกรดนี้ ปฏิกิริยาตอบสนอง การแสดงท่าถูกต้อง...." "_" . เมื่อคาร์เมโลกับคนอื่นๆ ฟังอยู่ พวกเขาก็รู้สึกว่าบางทีอาจยังมีหวังสำหรับตัวเองอยู่ ไม่นาน ทุกคนก็เปิดสมุดผลสอบของตัวเองเช่นกัน "อ๊า!!.... ฉันก็สอบผ่านเหมือนกัน แล้วฉันได้ B- ในวิชาปีนหน้าผาด้วย!!" คาร์เมโลตะโกนอย่างดีใจ . ทั้งตัวและกระดูกของเขาอาบชุ่มไปด้วยความสุข เขาหลับตาลงและพยายามซึมซับช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด เขากำสมุดผลสอบไว้แน่น และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่วิ่งกลับบ้านไปหาครอบครัว เขารู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง เพราะเขาอยากจะเอาผลสอบไปให้พ่อของเขาดูจริงๆ [คาร์เมโล: พ่อ ผมสอบผ่านแล้ว! เอเดรียน: แล้วทำไมแกถึงได้เกรด B- ในวิชานี้ล่ะ? คาร์เมโล: "_"] . ในขณะที่พวกผู้ชายกำลังฝึกกันจนแทบขาดใจ ภรรยาของพวกเขาก็ล้วนหางานประจำทำเช่นกัน เมการา ภรรยาคนแรกของคาร์เมโล... ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์อุทยาน ส่วนภรรยาคนที่สอง โอธีนา... ทำงานที่ฟาร์มปศุสัตว์ สำหรับดัชเชสมีนา เธอทำงานกับบริษัทสถานรับเลี้ยงเด็กและพี่เลี้ยงเด็ก ส่วนพี่สาวของซานตา ทำงานกับบริษัทจัดสวน . ผู้หญิงเหล่านี้พอใจอย่างยิ่งที่จะทำงานเช่นกัน.... เพราะพวกเธอเดินตามแบบอย่างของแม่ราชินีคิม ในความคิดของพวกเธอ ถ้าแม่ราชินียังทำงานได้..... ก็ไม่มีอะไรน่าดูถูกในเรื่องนี้ และความจริงแล้ว พวกเธอรู้สึก.... รู้สึก.....เอ่อ? คำอะไรนะ อ้อ ใช่.... อิสระ! . มันช่างน่าชื่นใจที่รู้ว่าถ้าพวกเธออยากได้อะไร พวกเธอก็แค่ซื้อด้วยเงินของตัวเองได้เลย การต้องคอยขอสามีสำหรับทุกอย่างตลอดเวลา มันออกจะน่าอายอยู่ไม่น้อย แม้แต่เวลาที่อยากจะให้เงินเพื่อนๆ พวกเธอก็ยังต้องเอาเงินก้อนนั้นมาจากสามีของตัวเอง แต่ตอนนี้ การทำงานหนักทำให้พวกเธอเห็นคุณค่าของความเป็นอิสระ . นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พวกเธอตัดสินใจว่า เมื่อกลับไปคาโรนา..... แทนที่จะอยู่แต่ในบ้านทั้งวันไม่ทำอะไรเลย พวกเธอน่าจะสร้างโอกาสการจ้างงานเพิ่มเติมให้กับบรรดาแม่บ้านด้วย . พวกเธอตัดสินใจว่าจะเริ่มจากการจัดตั้งสถานรับเลี้ยงเด็กและศูนย์ดูแลเด็กก่อน ด้วยวิธีนี้ ผู้หญิงจะมีเวลาว่างพอที่จะไปทำงานอื่นๆ รอบๆ และช่วยเหลือครอบครัวได้ด้วย . แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่ที่รับมาใหม่จะต้องได้รับการฝึกอย่างเหมาะสม..... ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มดำเนินกิจการใหม่ พวกเธอยังจะนำมาตรการความปลอดภัยจำนวนมากมาใช้ เหมือนกับที่เบย์มาร์ดทำไว้ ด้วยวิธีนี้ จะไม่มีใครเข้ามาและพาเด็กทารก เด็กเล็ก หรือเด็กคนอื่นๆ ไปแบบนั้นได้ง่ายๆ . พวกเธอต้องการให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้นจึงตัดสินใจไปปรึกษาผู้สร้างแนวคิดสถานรับเลี้ยงเด็กทั้งหมด..... แลนดอน แค่คิดถึงแผนอนาคตของพวกเธอ ก็ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังสร้างประวัติศาสตร์ให้กับผู้หญิง . กาลเวลากำลังเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ . ขณะที่พวกพ้องรอการกลับมาของซานตา ทุกคนก็ค่อยๆ วาดภาพอนาคตของคาโรนาในอีกหลายปีข้างหน้าไว้ในใจ พวกเขารู้สึกเหมือนได้รับพรจากโอกาสอันหาได้ยาก ที่จะได้ลงมือสร้างความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง และพวกเขาจะคว้ามันเอาไว้อย่างแน่นอน . ทุกคนรอคอยการกลับมาของสมเด็จแลนดอนกันมานาน..... และโชคดีสำหรับพวกเขา เขาอยู่ไม่ไกลแล้ว . --กลางทะเลเปิดรอบอาร์คาดินา-- . แลนดอนมองไปยังฝั่งที่ดูเล็กจิ๋วราวกับของเล่นจากระยะไกล แล้วก็ยิ้ม 'บ้านแสนสุข!'