ตอนที่ 293
54 / 229
อ่าน 7 นาที
Chapter 293 Carona’s Future 2
เผยแพร่เมื่อ 29 มี.ค. 2569 15:27
บทที่ 293 อนาคตของคาโรนา 2
ขณะที่เอเดรียนใช้เวลากับสหายใหม่ของเขา.....
คาร์เมโล, บารอนแฮมิลตัน, ดยุคริชาร์ด และชายที่เหลือ ต่างก็ต้องผ่านนรกในนามของการฝึกฝน
.
"เคลื่อนที่! เคลื่อนที่! เคลื่อนที่! เคลื่อนที่!"
"ดิง! ดิง! ดิง! ดิง!"
ตอนนี้คาร์เมโลกับพวกกำลังได้รับการสอนแบบเร่งรัดเกี่ยวกับสิ่งที่เบย์มาร์ดสามารถมอบให้เหล่าอัศวินได้
ไม่ใช่!!..... ต้องบอกว่าเป็นทหารคาโรเนียนรุ่นใหม่ของพวกเขา
.
พวกเขาได้รับตารางฝึกและตารางเรียนให้เข้าร่วม
และทันทีที่เริ่มต้น พวกเขาก็ต้องยอมรับเลยว่าวิธีฝึกของเบย์มาร์ดเหนือกว่าของพวกเขามาก
บ้าเอ๊ย!
ตั้งแต่การปลุกพวกเขาแต่เช้ามืด ไปจนถึงการให้ทำการฝึกภาคสนาม... ชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขาดูเหมือนจะถูกเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย
พวกเขาเริ่มตระหนักว่า ทุกอย่างที่นี่ถูกทำอย่างรวดเร็วมาก
ถ้าผู้ควบคุมบอกว่าอยากให้พวกเขาทำอะไรให้เสร็จภายใน 3 นาที พวกเขาก็ต้องทำให้ได้จริงๆ... ไม่อย่างนั้นก็ต้องถูกลงโทษ
.
คาร์เมโลกับคนอื่นๆ ยังจำได้ดีว่าพวกเขาถูกลงโทษในวันแรกที่มาค่ายได้อย่างไร
เสียงระฆังดังขึ้น และพอผู้ควบคุมมาถึง... บางคนยังใส่รองเท้าบูตหรือเสื้อไม่เสร็จด้วยซ้ำ
พวกเขาถูกสั่งให้วิ่งรอบสนามเป็นการลงโทษ.... รวมถึงวิดพื้น กระโดดกบ และอีกสารพัด
.
การลงโทษนั้นดูเหมือนจะไม่มากอะไร แต่หลังจากการฝึกตอนเช้าตรู่... มันก็เริ่มให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการทรมานทีละน้อย
และที่แย่ไปกว่านั้น เพราะการลงโทษในวันนั้น... พวกเขามาสายตอนอาหารเช้า และพลาดมื้อเช้าไปทั้งหมด
แต่พวกเขาก็ซื้อของกินเล่นมา แล้วกินไปพลางเดินไปยังห้องเรียน
.
สองสามวันแรกที่นี่ช่างน่าเวทนาสุดๆ แต่หลังจากนั้น.... พวกเขาก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตที่เร่งรีบนี้
และตอนนี้ พวกเขาก็หลอมรวมเข้ากับสถานที่แห่งนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว
พูดให้ชัดก็คือ ตอนนี้พวกเขาเข้าใจอย่างเต็มที่แล้วว่าทำไมทหารเบย์มาร์ดถึงมีวินัยดี และให้ความสำคัญกับเวลาได้ขนาดนั้น
.
แน่นอนว่าพวกเขาจำเป็นต้องอยู่ที่สถาบันตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์.... แล้วกลับบ้านตั้งแต่วันเสาร์ถึงวันอาทิตย์
ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะได้มีเวลากับภรรยาของตัวเองด้วย
.
เมื่อมองดูว่าทหารเบย์มาร์ดไม่เคยบ่นเลยเวลาผู้ควบคุมตะคอกหรือเร่งพวกเขาระหว่างการฝึก..... พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าอัศวินคาโรเนียนของตนเองจะตอบสนองต่อเรื่องทั้งหมดนี้อย่างไรเช่นกัน
ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะกลายเป็นนรกหรือสวรรค์สำหรับพวกเขา..... มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน
หลังจากผ่านประสบการณ์ทั้งหมดนี้ เหล่าอัศวินจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เตรียมพร้อมรบ และมีวินัยมากกว่าที่เคยเป็นอย่างแน่นอน
และนั่นคือเป้าหมายสูงสุด
.
"พลทหารคาร์เมโล!..... พลทหารแฮมิลตัน!
นี่คือผลสอบของพวกคุณ!!" ผู้ควบคุมกล่าว
เพราะนี่เป็นการฝึกทดลอง แลนดอนจึงอยากให้พวกเขาได้รับประสบการณ์แบบเต็มๆ
ดังนั้นแทนที่จะรออีก 6 เดือนหรือมากกว่านั้น... เหมือนอัศวินคาโรเนียนที่จะมาภายหลัง..... พวกเขาจึงสอบกันตอนนี้เลย
และเมื่อรวมกับประสบการณ์และการฝึกฝนตลอดหลายปีที่ผ่านมา แลนดอนก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะยากเกินไปสำหรับพวกเขาที่จะผ่านการสอบ
.
คาร์เมโล, แฮมิลตัน, ริชาร์ด และคนอื่นๆ.... รีบรับสมุดผลสอบของตัวเองไปอย่างตื่นๆ
แฮมิลตันรู้สึกเหมือนจะตายถ้าตัวเองสอบตกแม้แต่รายวิชาเดียว
แน่นอน... เขารู้ว่าเขาแพ้การทดสอบต่อสู้ให้คาร์เมโล
และเขาก็ยอมรับได้กับการได้คะแนนตกในวิชานั้น.... แต่ทั้งหมดนั่นเป็นความคิดก่อนที่เขาจะถือสมุดผลสอบไว้ในมือ
.
คาร์เมโลก็เช่นกัน เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำได้ดีนักในวิชาปีนหน้าผา
ดังนั้นเขาก็เหงื่อแตกเป็นลิตรเช่นกัน
ที่จริงแล้ว ทุกคนไม่กล้าเปิดสมุดผลสอบของตัวเอง.... เพราะต่างก็คิดถึงความผิดพลาดของตัวเอง
.
"บัดซบ..... ฉันทนไม่ไหวแล้ว!!" แฮมิลตันตะโกนด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรีบเปิดสมุดผลสอบของตัวเอง โดยหลับตาข้างหนึ่งด้วยความกลัว
เขาชะโงกดูหน้าผลสอบหน้าแรก ซึ่งแสดงรายวิชาทั้งหมดและเกรดที่เขาได้... รวมถึงเกรดผลการเรียนโดยรวมของเขาด้วย
แล้วในไม่ช้า เขาก็ลืมตาทั้งสองข้างและกรีดร้องออกมาด้วยความยินดี
.
"ฮาฮาฮาฮ่า!... ฉันสอบผ่านแล้ว
แล้วดูเหมือนว่าฉันจะได้เกรด B ในวิชาต่อสู้ด้วย!" เขาตะโกน พร้อมตบหลังคาร์เมโลอย่างตื่นเต้น
"อะไรนะ? แกสอบผ่านวิชาต่อสู้จริงๆ เหรอ?
แต่แกไม่แพ้ฉันไปแล้วเหรอ?" คาร์เมโลถาม
"ก็ใช่ มันแค่ผ่าน แต่ก็ยังได้เกรด B อยู่ดี
ชิ!.... แกคงได้เกรด A+ ในวิชานั้นแน่"
"แต่พวกเขาให้เกรดกันยังไง?"
"ดูสิ!... ดูตรงนี้!... ในเอกสารแผ่นอื่นเขาอธิบายว่าทำไมฉันถึงได้เกรดนี้
ปฏิกิริยาตอบสนอง การแสดงท่าถูกต้อง...."
"_"
.
เมื่อคาร์เมโลกับคนอื่นๆ ฟังอยู่ พวกเขาก็รู้สึกว่าบางทีอาจยังมีหวังสำหรับตัวเองอยู่
ไม่นาน ทุกคนก็เปิดสมุดผลสอบของตัวเองเช่นกัน
"อ๊า!!.... ฉันก็สอบผ่านเหมือนกัน
แล้วฉันได้ B- ในวิชาปีนหน้าผาด้วย!!" คาร์เมโลตะโกนอย่างดีใจ
.
ทั้งตัวและกระดูกของเขาอาบชุ่มไปด้วยความสุข เขาหลับตาลงและพยายามซึมซับช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด
เขากำสมุดผลสอบไว้แน่น และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่วิ่งกลับบ้านไปหาครอบครัว
เขารู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง เพราะเขาอยากจะเอาผลสอบไปให้พ่อของเขาดูจริงๆ
[คาร์เมโล: พ่อ ผมสอบผ่านแล้ว!
เอเดรียน: แล้วทำไมแกถึงได้เกรด B- ในวิชานี้ล่ะ?
คาร์เมโล: "_"]
.
ในขณะที่พวกผู้ชายกำลังฝึกกันจนแทบขาดใจ ภรรยาของพวกเขาก็ล้วนหางานประจำทำเช่นกัน
เมการา ภรรยาคนแรกของคาร์เมโล... ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์อุทยาน
ส่วนภรรยาคนที่สอง โอธีนา... ทำงานที่ฟาร์มปศุสัตว์
สำหรับดัชเชสมีนา เธอทำงานกับบริษัทสถานรับเลี้ยงเด็กและพี่เลี้ยงเด็ก
ส่วนพี่สาวของซานตา ทำงานกับบริษัทจัดสวน
.
ผู้หญิงเหล่านี้พอใจอย่างยิ่งที่จะทำงานเช่นกัน.... เพราะพวกเธอเดินตามแบบอย่างของแม่ราชินีคิม
ในความคิดของพวกเธอ ถ้าแม่ราชินียังทำงานได้..... ก็ไม่มีอะไรน่าดูถูกในเรื่องนี้
และความจริงแล้ว พวกเธอรู้สึก.... รู้สึก.....เอ่อ? คำอะไรนะ
อ้อ ใช่.... อิสระ!
.
มันช่างน่าชื่นใจที่รู้ว่าถ้าพวกเธออยากได้อะไร พวกเธอก็แค่ซื้อด้วยเงินของตัวเองได้เลย
การต้องคอยขอสามีสำหรับทุกอย่างตลอดเวลา มันออกจะน่าอายอยู่ไม่น้อย
แม้แต่เวลาที่อยากจะให้เงินเพื่อนๆ พวกเธอก็ยังต้องเอาเงินก้อนนั้นมาจากสามีของตัวเอง
แต่ตอนนี้ การทำงานหนักทำให้พวกเธอเห็นคุณค่าของความเป็นอิสระ
.
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พวกเธอตัดสินใจว่า เมื่อกลับไปคาโรนา..... แทนที่จะอยู่แต่ในบ้านทั้งวันไม่ทำอะไรเลย พวกเธอน่าจะสร้างโอกาสการจ้างงานเพิ่มเติมให้กับบรรดาแม่บ้านด้วย
.
พวกเธอตัดสินใจว่าจะเริ่มจากการจัดตั้งสถานรับเลี้ยงเด็กและศูนย์ดูแลเด็กก่อน
ด้วยวิธีนี้ ผู้หญิงจะมีเวลาว่างพอที่จะไปทำงานอื่นๆ รอบๆ และช่วยเหลือครอบครัวได้ด้วย
.
แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่ที่รับมาใหม่จะต้องได้รับการฝึกอย่างเหมาะสม..... ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มดำเนินกิจการใหม่
พวกเธอยังจะนำมาตรการความปลอดภัยจำนวนมากมาใช้ เหมือนกับที่เบย์มาร์ดทำไว้
ด้วยวิธีนี้ จะไม่มีใครเข้ามาและพาเด็กทารก เด็กเล็ก หรือเด็กคนอื่นๆ ไปแบบนั้นได้ง่ายๆ
.
พวกเธอต้องการให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้นจึงตัดสินใจไปปรึกษาผู้สร้างแนวคิดสถานรับเลี้ยงเด็กทั้งหมด..... แลนดอน
แค่คิดถึงแผนอนาคตของพวกเธอ ก็ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังสร้างประวัติศาสตร์ให้กับผู้หญิง
.
กาลเวลากำลังเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ
.
ขณะที่พวกพ้องรอการกลับมาของซานตา ทุกคนก็ค่อยๆ วาดภาพอนาคตของคาโรนาในอีกหลายปีข้างหน้าไว้ในใจ
พวกเขารู้สึกเหมือนได้รับพรจากโอกาสอันหาได้ยาก ที่จะได้ลงมือสร้างความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง
และพวกเขาจะคว้ามันเอาไว้อย่างแน่นอน
.
ทุกคนรอคอยการกลับมาของสมเด็จแลนดอนกันมานาน..... และโชคดีสำหรับพวกเขา เขาอยู่ไม่ไกลแล้ว
.
--กลางทะเลเปิดรอบอาร์คาดินา--
.
แลนดอนมองไปยังฝั่งที่ดูเล็กจิ๋วราวกับของเล่นจากระยะไกล แล้วก็ยิ้ม
'บ้านแสนสุข!'
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.