บทที่ 241 ไม่มีอะไรผิดพลาดได้ใช่ไหม? --เมืองไซไลน์, อาร์คาดินา-- . ‘ติ๋ง!! ติ๋ง!! ติ๋ง!!’ ฝนปรอยลงมาต่อเนื่องมา 6 ชั่วโมงแล้ว จริงๆ แล้วมันเบามากจนไม่มีใครรู้สึกถึงละอองฝนเล็กๆ ที่โปรยลงบนร่างกายได้เลย สายฝนโปรยบางๆ ช่วยคลายอากาศร้อนอบอ้าวของค่ำคืนฤดูร้อนลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นรู้สึกสดชื่นและสงบลงในทันที และเพราะมันตกลงมาต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงแล้ว พื้นดินจึงดูดซับน้ำฝนเอาไว้ทันที... จนเกิดเป็นแอ่งน้ำหลายแห่งกระจายอยู่ทั่วพื้นหินแข็ง ‘เอี๊ยด! เอี๊ยด!’ แม้ในสภาพอากาศเช่นนี้ ค่ำคืนก็ยังเต็มไปด้วยท่วงทำนอง...? ขณะกองอัศวินจำนวนมหาศาลลอบเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ที่ดูรกร้างแห่งหนึ่ง ในหมู่คนเหล่านี้ มีเจมส์ บาร์นรวมอยู่ด้วย หลายเดือนก่อน เขาเคยพบกับมิสเตอร์เดธ และน่าแปลกที่ ถึงแม้เขาจะไม่มีเงินพอสำหรับงานนั้น... มิสเตอร์เดธก็ยังยอมช่วยเขาจัดการอีไล จากข่าวกรองของมิสเตอร์เดธ ตอนนี้อีไลควรจะอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าคฤหาสน์แห่งนี้เป็นหนึ่งในฐานลับของเขา . “ฝ่าบาท... เราไว้ใจมิสเตอร์เดธคนนี้ได้จริงๆ เหรอ?” กัปตันผู้บัญชาการคนหนึ่งของเจมส์ถาม “จริงอย่างที่ฝ่าบาทว่า!!! เราจะไว้ใจคนที่ไร้เกียรติได้จริงๆ เหรอ?” “ฝ่าบาท... กระหม่อมคิดว่าเราควรคิดเรื่องนี้ให้รอบคอบกว่านี้อีกหน่อย” จากประสบการณ์ของเขา พวกนักฆ่าไม่ได้ภักดีนักหรอก และมิสเตอร์เดธคนนี้ก็ลึกลับเกินกว่าจะไว้ใจได้ “ไว้ใจได้แน่นอน! เขาขึ้นชื่อว่าไม่ว่าได้รับงานอะไร ก็ทำสำเร็จเสมอ ดังนั้นในเมื่อเขากล้ารับงานนี้ ก็แปลว่าเขาจะทุ่มสุดตัวเพื่อทำมันให้สำเร็จ เอาเถอะ เลิกทำตัวงอแงได้แล้ว” เจมส์ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เจมส์รอคอยโอกาสนี้มาหลายเดือนแล้ว... แล้วเขาจะยอมปล่อยมันหลุดมือไปเฉยๆ ได้ยังไง? ลูกน้องของเขาต้องบ้ากันไปแล้วไม่ก็ขี้ขลาดเกินไป ถึงได้กล้ามาเรียกร้องแบบนั้นจากเขา ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเก็บความแค้นฝังลึกต่ออีไลที่ทำให้เขาอับอายขายหน้า ในความคิดของเขา อีไลคือคนที่จ้างนักฆ่าพวกนั้นมารุมซ้อมเขาจนหมดสภาพ เขานอนซมอยู่บนเตียงมาหลายเดือนแล้ว... พูดตามตรง เขายังไม่หายดีเต็มที่ด้วยซ้ำ เขาไม่อาจสู้ได้เต็มกำลัง... ดังนั้นจึงพาคนจำนวนมากมาที่นี่เพื่อให้พวกนั้นสู้แทน เขาแค่อยากเห็นจังหวะที่ลูกน้องของตนจะกดอีไลเอาไว้ได้ ถึงขั้นอยากเป็นคนลงมือฟันหัวอีไลให้ขาดจากคอด้วยตัวเอง แค่คิดก็ทำให้รอยยิ้มของเขาบานสะพรั่งราวกับสาวน้อยที่กำลังตกหลุมรัก แล้วพวกของเขากล้าดียังไงมาบอกให้เขาถอยตอนนี้? “หึ!!... ถ้าพวกแกกลัวก็พูดมาตรงๆ อย่าเอาแต้อ้างมิสเตอร์เดธ คืนนี้เราจะบุก และก็เท่านั้น!” “ครับ ฝ่าบาท” อัศวินที่หมดปัญญาตอบ . เจมส์พาคนมา 3,500 คนเพื่อจัดการอีไล ตอนนี้เขาและลูกน้องกำลังค่อยๆ ลอบเข้าใกล้คฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ จากรายงานของมิสเตอร์เดธ ภายในคฤหาสน์มีคนของอีไลแค่ 2,200 คนเท่านั้น ดังนั้น เจมส์จึงมั่นใจว่า ด้วยกำลัง 3,500 คน พวกเขาย่อมกวาดล้างคนของอีไล 2,200 คนได้สบายๆ! ยิ่งเข้าใกล้ เสียงพูดคุยของศัตรูก็ยิ่งดังขึ้น ยามบางส่วนรอบคฤหาสน์กำลังคุยกันอย่างออกรส... ขณะที่อีกส่วนกำลังลาดตระเวนอยู่รอบประตูคฤหาสน์ เมื่อทุกคนเข้าประจำตำแหน่งแล้ว คนที่สองในสายบังคับบัญชาของเจมส์ก็ยกดาบขึ้นฟ้าและตะโกนว่า: “บุก!!!” “ว้ากกกก!!!!” เหล่าคนของเขาตะโกนตอบ ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังคฤหาสน์ ในฐานะอัศวิน การลอบโจมตีเงียบๆ ถูกมองว่าเป็นความขี้ขลาด ดังนั้นการพุ่งเข้าไปข้างหน้าแล้วให้ศัตรูรู้ว่าพวกตนมาถึงแล้ว จึงเป็นวิธีที่ถูกต้อง พวกเขาไม่ใช่นักฆ่า.... พวกเขาคืออัศวิน พวกเขาทำตัวเหมือนพวกสปาร์ตันในภาพยนตร์เรื่อง “300” ที่แค่พุ่งเข้าใส่พร้อมตะโกนใส่หน้าศัตรู หมายถึง ในเมื่อวางกับดักไว้แล้วและแอบเข้ามาได้แล้ว จะตะโกนทำลายแผนไปทำไม? อีกอย่าง... ปกติแล้ว ถ้าพวกเขามาที่นี่เพื่อยึดเมืองหรือเมืองเล็กๆ เจมส์ก็คงส่งผู้ส่งสารมาก่อน ผู้ส่งสารจะไปเจรจากับพวกที่อยากเป็นทาสและเรื่องทำนองนั้น แต่ภารกิจนี้มีไว้เพื่อฆ่าอีไล ไม่ใช่เพื่อยึดครองอะไร..... ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีผู้ส่งสาร ตามธรรมเนียมปฏิบัติปกติ ต่อให้เป็นการโจมตีแบบลอบเร้น... พวกเขาก็ควรประกาศตัวก่อนลงมือ ดังนั้นพวกเขาจึงตะโกนออกมาตอนอยู่ห่างจากคฤหาสน์ออกมาระยะหนึ่ง เอาเถอะ พวกเขาเป็นอัศวินที่มีเกียรติและภาคภูมิ ดังนั้นพวกเขาจึงพุ่งเข้าไปเหมือนกองกำลังจากนรกที่ไม่มีวันถูกทำลาย ‘อ๊าาาาาาาาห์!!!!’ เหล่าคนของเขาพุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ด้วยดวงตากระหายเลือด กำดาบไว้แน่นในมือ มัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดนูนราวกับก้อนพลัง สั่นพลิ้วไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย... ขณะพวกเขาบุกพรวดไปข้างหน้าอย่างนักรบผู้ผ่านศึก ‘จ๋อม! จ๋อม!’ ฝีเท้าของพวกเขาทำให้หยดน้ำโคลนกระเซ็นจากพื้นขึ้นมาอย่างสะเปะสะปะราวกับกำลังเต้นระบำ อย่างรวดเร็ว ยามศัตรูบางส่วนที่ประตูรีบพุ่งเข้ามาหมายจะต้านพวกเขา บางคนวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์เพื่อแจ้งนายของตน ขณะที่บางคนพยายามปิดประตูใหญ่ของคฤหาสน์ แต่แน่นอนว่ามันสายเกินไปแล้ว “อ๊าก!” ‘แคล้ง! แคล้ง! แคล้ง!’ คนที่เฝ้าประตูถูกฆ่าตายไปแล้ว และเหล่าคนของเจมส์ก็กรูเข้าไปในสถานที่นั้นเหมือนฝูงชนที่กำลังเดือดดาล ต้องเข้าใจก่อนว่าศัตรูของพวกเขาไม่ได้คาดว่าจะถูกโจมตี... ดังนั้นจึงเตรียมตัวมาไม่ดีนัก กัปตันโฮกินส์ ซึ่งเป็นคนที่สี่ในสายบังคับบัญชาของเจมส์ รีบนำหน่วยของตนพุ่งไปข้างหน้า ในทันที เขาก็เห็นศัตรูคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหา ศัตรูพยายามฟันมือซ้ายของเขาให้ขาดด้วยดาบ แต่เขารีบป้องกันการโจมตีเอาไว้... แล้วถีบเข่าศัตรูด้วยขาขวา “อั่ก!!” จากนั้นเขาก็ไม่รีรอ เหวี่ยงดาบออกไปสุดแรง ‘ฉัวะ!!’ มือขวาของศัตรูถูกฟันขาด ‘ฉัวะ!’ ตามมาด้วยศีรษะของศัตรู แน่นอนว่าเขาไม่มีเวลาจะฉลองชัยชนะ เพราะศัตรูอีกคนกำลังพุ่งเข้ามาหา กับคนนี้ ก่อนที่ศัตรูจะทันได้โจมตี... เขาก็รีบก้มตัวลงแล้วรวบเอวอีกฝ่ายไว้ บังคับให้ล้มลงหงายหลัง ‘ฉึก!’ ดาบของเขาทะลุร่างศัตรูอีกครั้ง... ปักลึกลงไปถึงหัวใจ นี่คือสงคราม!!!