**บทที่ 1652 เจ้าหญิงมังกรเม่ยฮุ่ย** ชายผู้นั้นตวัดสายตามองอิงจื่อ ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือดวงตาคมปลาบที่ฉายแววดุร้ายและเย็นเยียบจนสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนในทันทีว่า หากกล้าแม้แต่จะขยับตัวเข้าใกล้ไม้เสียบเนื้อในมือของนาง จุดจบที่โหดร้ายและรวดเร็วจะมาเยือนเขาอย่างแน่นอน ‘การลบเลือนตัวตนได้แนบเนียนถึงเพียงนี้... หรือว่านางจะเป็นชาวเงา (Shadow Dweller)?’ เหล่าผู้เฝ้าสังเกตการณ์ต่างพากันคาดเดาถึงตัวตนที่แท้จริงของอิงจื่อด้วยความประหวั่น หลังจากเคี้ยวและกลืนเนื้อคำสุดท้ายลงคอ อิงจื่อก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ก้องกังวาน “ข้าเต็มใจที่จะแลกเปลี่ยนอาหารของข้า” “จริงหรือ?” ชายคนนั้นแสดงสีหน้ายินดีอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกอคติต่อชาวเงาในใจเขาเริ่มเบาบางลงเล็กน้อย ทว่า อิงจื่อกลับกล่าวต่อไปด้วยถ้อยคำที่ทำให้บรรยากาศพลันเย็นเยือก “เนื้อหนึ่งไม้... แลกกับชีวิตของเจ้า” “...” ไม่ใช่เพียงแค่ชายตรงหน้าเท่านั้น แม้แต่หยวนและเหล่าผู้เฝ้าดูรอบข้างต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก “นะ...นังเด็กปากดี! ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!” ชายผู้นั้นคำรามลั่นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น กลิ่นอายสังหารพุ่งพล่านออกมาจากร่าง ทว่าในจังหวะที่เขาเงื้อมมือขึ้นหมายจะลงมือนั้นเอง เสียงทรงอำนาจหนึ่งก็แผดก้องขึ้น “เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นที่นี่?! ใครกล้ามาก่อความวุ่นวายต่อหน้าเทศกาลเทพเจ้ามังกร! ข้าจะตัดสิทธิ์พวกเจ้าเดี๋ยวนี้!” ทุกสายตาในบริเวณนั้นหันไปมองร่างที่กำลังย่างกรายเข้ามา นางคือโฉมงามร่างสูงสง่า ใบหน้าเรียบตึงแฝงไปด้วยความเข้มงวดและกลิ่นอายแห่งผู้ทรงอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจนผู้คนรอบข้างต้องก้มหัวลงด้วยความยำเกรงเมื่อจำตัวตนของนางได้ “เจ้าหญิงมังกรเม่ยฮุ่ย!” หยวนมองไปยังนางด้วยความสนใจ ‘หากวัดกันที่ระดับพลัง นางดูเหมือนจะอยู่ในระดับเดียวกับเฟิ่งลี่ชิวเลยทีเดียว’ “สรุปว่าพวกเจ้ามีปัญหาอะไรกัน?” เจ้าหญิงมังกรเม่ยฮุ่ยจ้องเขม็งไปที่หยวนและชายที่แผ่กลิ่นอายสังหาร พลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ทว่าหากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าดวงตาของนางเหลือบมองไปที่ไม้เสียบเนื้อในมือของอิงจื่อแทบจะทุกๆ ไม่กี่วินาที เจ้าหญิงมังกรเม่ยฮุ่ยไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่า นางไม่ได้สนใจเรื่องดราม่าไร้สาระของพวกเขาสักนิด แต่สิ่งที่ดึงดูดให้นางต้องปรากฏกายออกมาในตอนแรกนั้น คือสิ่งที่อยู่ในมือน้อยๆ ของอิงจื่อนั่นเอง “ท่านเจ้าหญิง พวกเรากำลังยืนรอคิวกันอยู่เงียบๆ แต่ชายผู้นี้กลับหาเรื่องและเริ่มแสดงกิริยาก้าวร้าวใส่พวกเราก่อน” หยวนเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน โดยโยนความผิดทั้งหมดไปที่ชายผู้นั้นโดยตรง “ยะ...อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะ! พวกเจ้านั่นแหละที่เป็นฝ่ายยั่วยุพวกข้าด้วยอาหาร!” ชายคนนั้นรีบโต้แย้งทันควัน หยวนส่ายหน้าพลางเอ่ย “พวกเรายั่วยุเจ้าด้วยอาหารได้อย่างไร? ข้าไม่ยักษ์จำได้ว่าเคยเอาไปแกว่งล่อหน้าเจ้าเสียเมื่อไหร่ หรือว่าเป็นเพราะเจ้าหลงใหลในกลิ่นหอมของมันจนคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่กันแน่?” “อย่างไรก็ตาม สหายของข้าก็อยู่ของนางดีๆ แต่เจ้ากลับพล่ามไม่หยุดเรื่องขอแบ่งอาหารโดยไม่มีเหตุผลที่สมควร และพอถูกปฏิเสธเข้าหน่อย เจ้าก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา” หยวนหันไปมองเจ้าหญิงมังกรพร้อมกับรอยยิ้มขออภัย “แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความตั้งใจของพวกเรา แต่ก็เป็นความจริงที่อาหารของพวกเราเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายนี้ ข้าหวังว่าท่านจะเมตตาให้อภัย” ก่อนที่เจ้าหญิงมังกรจะทันได้เอ่ยคำใด หยวนก็หยิบไม้เสียบเนื้อกำใหญ่ยื่นส่งไปตรงหน้านางทันที “โปรดรับคำขอโทษจากพวกเราด้วยเถิด” บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสนิท เหล่าผู้เฝ้าดูต่างพากันตกตะลึงกับสิ่งที่หยวนกระทำ ‘เจ้าหมอนี่ใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นติดสินบนเจ้าหญิงมังกรต่อหน้าต่อตาเชียวหรือ?!’ เจ้าหญิงมังกรมองเนื้อเสียบไม้ในมือของหยวนด้วยใบหน้าที่ดูเลื่อนลอยไปชั่วขณะ เมื่อนางดึงสติกลับมาได้ในครู่ต่อมา นางก็กระแอมไอเล็กน้อยเพื่อรักษาท่าที “เช่นนั้นหรอกหรือ? อย่าได้ใส่ใจไปเลย ในเมื่อการรับประทานอาหารที่นี่ไม่ใช่เรื่องผิด พวกเจ้าจึงไม่มีความรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น” นางหันไปมองชายผู้นั้นด้วยสายตาคมกริบและกล่าวต่อ “ข้าจะตักเตือนเจ้าเพียงครั้งนี้ครั้งเดียว หากเจ้ายังก่อเรื่องวุ่นวายอีก ข้าจะตัดสิทธิ์เจ้าจากการเข้าร่วมเทศกาลทันที” “ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าจะไม่ทำให้ท่านเจ้าหญิงผิดหวังเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!” ชายผู้นั้นไม่กล้าแม้แต่จะโต้เถียง เขาขานรับด้วยการก้มหัวจนสุดราก “ถ้าอย่างนั้น ข้าขอตัว” ทว่าในขณะที่เจ้าหญิงมังกรกำลังจะหันหลังกลับ หยวนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “ท่านยังไม่ได้ยอมรับคำขอโทษของข้าเลยนะ ท่านเจ้าหญิง” เขากำลังสื่อถึงเนื้อเสียบไม้ที่ยังคงถือค้างเอาไว้ในมือ เจ้าหญิงมังกรชะงักฝีเท้าในทันที คิ้วของนางกระตุกเล็กน้อย “หากท่านไม่ต้องการมันจริงๆ ข้าจะเอากลับไป—” ขณะที่หยวนเริ่มดึงมือกลับ นางก็หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างรวดเร็วและคว้าไม้เสียบเนื้อเหล่านั้นไปในทันที “หากเจ้าคะยั้นคะยอถึงเพียงนี้ ข้าจะรับไว้ก็ได้” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหนียมอายอยู่บ้าง หลังจากรับเนื้อไปแล้ว เจ้าหญิงมังกรก็ไม่รอช้า นางกัดเนื้อเข้าปากคำหนึ่งทันที วินาทีที่รสสัมผัสแตะแต้มลงบนปลายลิ้น ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและเปี่ยมล้นไปด้วยความโสมนัส รสชาติอันเลิศล้ำเหนือคำบรรยายจู่โจมประสาทสัมผัสของนางจนแทบตั้งตัวไม่ติด “โอ้สวรรค์... เหตุใดมันถึงได้รสชาติดีเช่นนี้! นี่คือเนื้อของสัตว์อสูรชนิดใดกัน?” เจ้าหญิงมังกรถามหลังจากกลืนเนื้อคำนั้นลงไป “ไก่ครับ” “มันคือสิ่งใดกัน?” เจ้าหญิงมังกรเลิกคิ้วด้วยความสงสัยขณะที่เริ่มจัดการกับไม้ต่อไป “มันคือสัตว์ปีกชนิดหนึ่ง” “เหมือนฟีนิกซ์งั้นหรือ?” “ไม่ใช่ครับ แต่ข้าว่าพวกมันก็มีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง” “ข้าเคยลองชิมเนื้อฟีนิกซ์มาบ้างแล้ว แต่มันไม่มีรสชาติแบบนี้เลย” เจ้าหญิงมังกรส่ายศีรษะ ก่อนที่นางจะทันรู้ตัว เนื้อเสียบไม้ทั้งหมดก็อันตรธานหายไปในพริบตา ความรู้สึกเสียดายถาโถมเข้ามาในใจ นางไม่คิดเลยว่าจะรื่นรมย์กับมันได้ถึงเพียงนี้ และเมื่อมันหมดลง นางก็พบว่าตัวเองโหยหามันมากขึ้นไปอีก สีหน้าของนางอ่อนโยนลงเล็กน้อย แม้จะพยายามรักษาความสุขุมไว้ก็ตาม นางหันไปมองอิงจื่อที่ยังคงค่อยๆ ละเลียดชิมเนื้ออย่างมีความสุข พลางถอนหายใจในอก ‘ข้าควรจะค่อยๆ ลิ้มรสชาติทีละคำ แต่ก็นั่นแหละ...’ จากนั้นนางก็เลื่อนสายตามองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาของหยวน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็กระแอมไอแล้วเอ่ยว่า “ขอบใจเจ้ามากสำหรับอาหาร มันรสชาติยอดเยี่ยมมาก เจ้าชื่ออะไรหรือ?” “ข้าชื่อหยวน” “ถ้าอย่างนั้น หยวน... ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้เจ้าเป็นการตอบแทน” นางสะบัดมือส่งสัญญาณไปยังกลุ่มคนที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่หน้าแถว เมื่อเห็นสัญญาณนั้น คนรับใช้คนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับถือเหรียญตราขนาดเล็กในมือ “เหรียญตรานี้เป็นสิ่งยืนยันว่าเจ้าคือผู้เข้าร่วมในเทศกาลเทพเจ้ามังกรอย่างเป็นทางการ” เจ้าหญิงมังกรเม่ยฮุ่ยคว้าเหรียญตรานั้นแล้วยื่นให้หยวน “ด้วยสิ่งนี้ เจ้าไม่จำเป็นต้องไปยืนรอต่อแถวอีกต่อไป” หยวนรับเหรียญตรานั้นมาด้วยความยินดี “ขอบพระคุณท่านมาก!”