**บทที่ 1638: เงื่อนไขเพียงข้อเดียว** “เฮ้ เจ้าคนที่มีกลิ่นอายประหลาดนั่นน่ะ!” เสียงหนึ่งแผดดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เรียกความสนใจจากหยวนในทันที ชายหนุ่มเบือนหน้าไปตามต้นเสียง ก่อนจะพบกับหญิงสาวผู้หนึ่ง นางมีเรือนผมสีแดงเพลิงยาวสลวย ดวงตาสีอำพันคมกริบ และใบหน้าที่แฝงไปด้วยความดุดันทรงอำนาจ “ในที่สุดก็มีใครบางคนโผล่ออกมาเสียที” หยวนพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นหงส์สาวผู้นี้ปรากฏกายขึ้น “เจ้าเป็นใครกัน? แล้วเหตุใดถึงกล้ามาสร้างความวุ่นวายในเขตแดนของพวกเรา?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความระแวง ดูเหมือนนางจะยังไม่ล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วหยวนคือมนุษย์ เป็นที่ทราบกันดีว่ามนุษย์ไม่อาจใช้พลังในดินแดนบรรพกาล (Primal Expanse) แห่งนี้ได้ ประกอบกับการที่ไม่มีมนุษย์คนใดปรากฏตัวในโลกของพวกเขามานานนับล้านปี จึงไม่แปลกที่หญิงสาวจะคาดไม่ถึงเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของหยวน ทว่าในขณะนั้น เหล่ายอดฝีมือที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ต่างเริ่มตระหนกเมื่อเห็นว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นใคร “นางไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ?!” “เราต้องรีบเข้าไปขัดขวาง ก่อนที่เจ้ามนุษย์นั่นจะชิงหยาดโลหิตต้นกำเนิดของนางไป!” ในขณะเดียวกัน หยวนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าพลางเอ่ยขึ้น “ข้ามีธุระบางอย่างที่ต้องพบกับพญาหงส์ต้นกำเนิด” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวเย้ย “พญาหงส์ต้นกำเนิดไม่ใช่ใครที่เจ้านึกอยากจะพบก็พบได้ตามใจชอบเสียหน่อย” “ถ้าอย่างนั้น ข้าต้องทำอย่างไรถึงจะได้พบ?” หญิงสาวหรี่ตาลงอย่างพินิจ “ก่อนอื่นเลย เจ้าต้องระบุตัวตนของเจ้ามาเสียก่อน เจ้ามีสายเลือดของเผ่าพันธุ์ใด? ข้าไม่คุ้นเคยกับกลิ่นอายของเจ้าเลยแม้แต่น้อย และอีกอย่าง เราต้องรู้เหตุผลที่เจ้ามาขอพบพญาหงส์ต้นกำเนิดด้วย” “ข้าชื่อหยวน เป็นมนุษย์คนหนึ่ง และข้าต้องการความช่วยเหลือจากพญาหงส์ต้นกำเนิดในบางเรื่อง” “หะ? มนุษย์อย่างนั้นรึ?” ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจกับคำตอบที่คาดไม่ถึง “กล้ามาล้อเล่นกับข้าแบบนี้... ดูท่าเจ้าคงไม่ได้ใส่ใจเรื่องการเข้าพบพญาหงส์ต้นกำเนิดจริงๆ สินะ” นางแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน “เหตุใดข้าต้องล้อเล่นกับเจ้าด้วย? เจ้าสัมผัสจากกลิ่นอายข้าไม่ออกหรืออย่างไร? และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมพวกสัตว์อสูรบรรพกาลถึงได้แห่กันมาล้อมข้าแบบนี้” “...” หญิงสาวถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก ในชั่วพริบตานั้น ร่างอีกสองร่างก็ปรากฏขึ้น เป็นชายวัยกลางคนและหญิงสาวผู้หนึ่ง ทั้งคู่แผ่ซ่านกลิ่นอายอันทรงพลังที่เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนในขอบเขตเทวะอุบัติ (God Ascension) ทันทีที่มาถึง ทั้งสองก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าหญิงสาวเอาไว้ ราวกับจะใช้ร่างกายของตนเป็นโล่กำบังให้แก่นาง “ผู้อาวุโส? พวกท่านมาทำอะไรที่นี่?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “พวกข้าควรจะเป็นฝ่ายถามเจ้ามากกว่า! เหตุใดเจ้าถึงออกมาที่นี่ ทั้งที่พวกข้าสั่งให้ทุกคนพำนักอยู่แต่ในที่พักของตนเอง?!” “มีคำสั่งแบบนั้นด้วยหรือ? ข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย” หญิงสาวไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “แต่ช่างเถอะ ที่ข้ามาเพราะข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดจากเจ้าหมอนี่ เขาอ้างว่าเป็นมนุษย์ แต่ข้าไม่เชื่อหรอก” ยอดฝีมือทั้งสองหันมามองหยวนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับจอมราชันบรรพกาล (Primal Monarch)?” หญิงสาวผู้อาวุโสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “อะไรนะ? จอมราชันบรรพกาลงั้นรึ?” ดวงตาของหงส์สาวเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง “เขาเป็นบิดาบุญธรรมของข้า” หยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “?!?!?” “จอมราชันบรรพกาลรับมนุษย์เป็นบุตรบุญธรรมเนี่ยนะ?!” ชายวัยกลางคนโพล่งออกมาด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “ถ้าอย่างนั้น เจ้ามาที่นี่ในนามของจอมราชันบรรพกาลอย่างนั้นรึ?” หญิงสาวถามต่อ หยวนส่ายหน้า “เปล่า ข้ามาที่นี่เพราะธุระส่วนตัวที่ต้องจัดการกับพญาหงส์ต้นกำเนิด” “ธุระเรื่องอะไร?” หยวนนำไข่ของเฟิงอวี้เสียงออกมาพลางกล่าว “ข้าได้รับคำบอกเล่ามาว่า พญาหงส์ต้นกำเนิดจะสามารถช่วยสหายของข้าคนนี้ได้” เหล่าเผ่าหงส์ที่อยู่ตรงหน้าถึงกับสั่นสะท้าน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงยามเมื่อได้เห็นไข่ในมือของหยวน “นั่นมัน...! เจ้าไปเอาสิ่งนั้นมาจากที่ไหนกัน?!” หญิงสาวตะโกนถามเสียงหลง “เปลือกไข่นั่น! หรือว่าจะเป็น...!” ชายวัยกลางคนลอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ “เรา... เราต้องรีบแจ้งองค์ราชินีเดี๋ยวนี้!” หญิงสาวอีกคนอุทานออกมา หยวนเลิกคิ้วมองปฏิกิริยาของพวกเขาพลางถาม “นั่นแปลว่า ข้าจะได้พบกับพญาหงส์ต้นกำเนิดแล้วใช่ไหม?” ทว่าก่อนที่เหล่าเผ่าหงส์จะได้ทันตอบคำ หยวนก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลและทรงพลังที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีที่มาที่ไป เขาสะบัดหน้าขึ้นมองท้องฟ้า และได้พบกับพญาหงส์ร่างมหึมาผู้สง่างามที่กำลังโบยบินอยู่เหนือศีรษะ เมื่อเหล่าเผ่าหงส์เห็นผู้มาใหม่ พวกเขาก็ก้มศีรษะลงทำความเคารพในทันที “ถวายบังคมพะย่ะค่ะ/เพคะ องค์ราชินี!” “พญาหงส์ต้นกำเนิด...?” หยวนจดจำรูปลักษณ์ของพญาหงส์ต้นกำเนิดได้ เพราะนางดูเหมือนกับเฟิงอวี้หมิงในร่างอสูรทุกประการ ในวินาทีต่อมา ร่างมหึมานั้นก็เริ่มหดเล็กลง เปลี่ยนผ่านกลับคืนสู่รูปกายของมนุษย์ พญาหงส์ต้นกำเนิดปรากฏกายในโฉมสะคราญผู้เลอโฉม รูปร่างสูงโปร่งระหง เรือนผมสีแดงเพลิงดุจเปลวสุริยันยาวสยายลงมาเกือบถึงปลายเท้า กลิ่นอายรอบกายแผ่ซ่านความยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สะกดให้ผู้คนต้องสยบยอม ราวกับจักรพรรดินีผู้ครองพิภพ ‘นางดูเหมือนกับเฟิงอวี้หมิงมากจริง ๆ...’ หยวนรู้สึกประหลาดใจที่พญาหงส์ต้นกำเนิดผู้นี้มีความคล้ายคลึงกับเฟิงอวี้หมิงอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่ามันก็ชัดเจนว่านางไม่ใช่เฟิงอวี้หมิง แต่เป็นพญาหงส์ต้นกำเนิดอีกตนหนึ่งที่มีตัวตนแยกจากกัน พญาหงส์ต้นกำเนิดร่อนกายลงมาอย่างสง่างาม หยุดลงตรงหน้าหยวนพอดี ดวงตาคมกริบของนางจับจ้องไปที่ไข่ในมือของเขา หลังจากความเงียบอันตึงเครียดผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เลื่อนสายตามามองหยวนพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ “เจ้าเป็นใคร?” “ข้าชื่อหยวน เป็นมนุษย์ที่มาจากโลกมนุษย์” “แล้วเจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับผู้ที่อยู่ข้างในเปลือกไข่นี้?” “เราคือคู่หูที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา” “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็คงไม่ใช่คู่หูที่ดีเท่าใดนัก ที่ปล่อยให้นางต้องมาตกระกำลำบากจนอยู่ในสภาพเช่นนี้” พญาหงส์ต้นกำเนิดเอ่ยเย้ยหยัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน หยวนหรี่ตาลงพลางกล่าว “เจ้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น” “นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ” “ช่างเถอะ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อโต้เถียงกับเจ้า แต่ข้ามาเพื่อดูว่าเจ้าจะรักษานางได้หรือไม่” พญาหงส์ต้นกำเนิดปรายตามองไข่นั้นอีกครั้งก่อนจะกล่าว “แน่นอนว่าข้าสามารถรักษานางได้ ทว่า... เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้นเพื่อเจ้าด้วย? เจ้าคิดว่าข้าจะยอมรักษานางเพียงเพราะนางเป็นเผ่าพันธุ์หงส์อย่างนั้นรึ?” “ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ถ้าเจ้าไม่เต็มใจจะช่วย ก็แค่บอกมา ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป” “บังอาจ! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงใช้คำพูดเช่นนี้กับองค์ราชินี! แม้แต่จอมราชันบรรพกาลยังต้องแสดงความเคารพต่อนาง!” ชายวัยกลางคนตะโกนก้องด้วยความโกรธแค้น พญาหงส์ต้นกำเนิดหรี่ตาลงมองเขา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมทว่าหนักแน่น “ข้ายินดีจะรักษานางให้... แต่มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวเท่านั้น เจ้าต้องทิ้งนางไว้กับพวกเราที่ดินแดนหงส์สาชั่วนิรันดร์ (Eternal Phoenix Domain) แห่งนี้” หยวนขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินเงื่อนไขนั้น “เจ้าพูดจริงงั้นหรือ?” “น้ำเสียงของข้าดูเหมือนล้อเล่นอย่างนั้นรึ?” พญาหงส์ต้นกำเนิดย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเด็ดขาดกระด้าง