### บทที่ 1642: ความเชื่อมโยงระหว่างสองโลก "ไร้ยางอายงั้นหรือ? ข้าก็แค่พยายามดูแลความปลอดภัยของบุตรชายข้าเพียงเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดแอบแฝง... ข้าหาได้มีความสนใจในตัวเจ้าหรือโลกของเจ้าแม้แต่น้อย" จักรพรรดิปฐมกาลยักไหล่กิริยาท่าทางผ่อนคลายอย่างไม่ยี่หระ "เหอะ! เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนประเภทที่จะกลับคำพูดตนเองงั้นหรือ? ข้าไม่ได้มีสามัญสำนึกที่ต่ำต้อยไร้ยางอายเหมือนอย่างเจ้าหรอกนะ จักรพรรดิปฐมกาล!" "จะอย่างไรก็เถอะ ก่อนหน้านี้เจ้ามีโอกาสตั้งมากมายที่จะอธิบายให้เขาฟัง แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ทำเสียล่ะ?" "อืม... เป็นคำถามที่เข้าที..." จักรพรรดิปฐมกาลเริ่มขบคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ครู่ต่อมา แววตาของเขาก็สว่างวาบขึ้นราวกับเพิ่งนึกบางอย่างออก "ข้านึกออกแล้ว! ข้าลืมบอกเขาไปเสียนิท!" "เจ้าพูดจริงหรือนี่...?" ฟีนิกซ์บรรพกาลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเหลือเชื่อ เขายักไหล่อีกครั้ง "ตอนนั้นจิตใจของข้ามัวแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องอื่น และการสอนเรื่องโลกของเราให้เขารู้ก็ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน ข้าเลยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ" "เหลือเชื่อจริงๆ..." หยวนพึมพำออกมาเบาๆ "เอาเถอะ เพื่อเป็นการชดเชย ข้าจะอธิบายเรื่องโลกของเราให้เจ้าฟังตอนนี้เลยก็แล้วกัน" จักรพรรดิปฐมกาลเบนสายตามาทางหยวน ก่อนจะเริ่มถ่ายทอดความลี้ลับเกี่ยวกับความเชื่อมโยงระหว่างแดนปฐมกาลและเก้าชั้นฟ้า "อย่างที่เจ้ารู้อยู่แล้ว 'อสูร' ในโลกของเจ้านั้น เดิมทีมีต้นกำเนิดมาจากแดนปฐมกาลแห่งนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะที่ข้ามไปจากที่นี่ แต่ส่วนใหญ่น่ะใช่" "คราวนี้คำถามก็คือ... มันเป็นไปได้อย่างไร? พวกมันเข้าไปสู่โลกของเจ้าได้อย่างไรกัน?" "แต่ก่อนที่ข้าจะตอบคำถามนั้น ข้ามีคำถามหนึ่งจะถามเจ้าเสียก่อน... จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อมนุษย์ในโลกของเจ้าสิ้นอายุขัย?" จักรพรรดิปฐมกาลจ้องมองหยวนด้วยรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยนัยอันลึกซึ้ง "ก็... ตราบใดที่ดวงวิญญาณไม่ถูกทำลาย ในที่สุดพวกเขาก็จะกลับไปจุติใหม่ แน่นอนว่าต้องปราศจากความทรงจำในชาติปางก่อน" จักรพรรดิปฐมกาลพยักหน้าพลางถามต่อ "แล้วเจ้าคิดว่า จะเกิดอะไรขึ้นกับเหล่าอสูรหลังจากที่พวกมันตายลง?" หยวนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป "ไม่เหมือนกับมนุษย์ เหล่าอสูรไม่สามารถกลับชาติมาเกิดได้ นอกจากพวกที่มีสายเลือดพิเศษจริงๆ มิเช่นนั้นพวกมันก็จะเลือนหายกลับคืนสู่ธรรมชาติ—กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกในฐานะพลังวิญญาณ" "เจ้าตอบถูกเพียงบางส่วน แต่ยังขาดชิ้นส่วนสำคัญไปอีกไม่น้อย" จักรพรรดิปฐมกาลเอ่ยขึ้น "เหล่าอสูรเองก็มีการเวียนว่ายตายเกิดเช่นเดียวกับมนุษย์" เขาเริ่มอธิบายต่อ "ทว่ากระบวนการนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่ออสูรตนหนึ่งตายลง ตราบใดที่ 'หัวใจโกลาหล' หรือ 'แกนอสูร' ของมันไม่ถูกทำลายหรือถูกกลืนกิน มันจะหวนคืนสู่ธรรมชาติในรูปแบบของ 'ปราณโกลาหล' ในแดนปฐมกาล และกลายเป็น 'พลังวิญญาณ' ในโลกของเจ้า เมื่อเวลาผ่านไป พลังงานเหล่านั้นจะให้กำเนิดอสูรตนใหม่ ไม่ว่าจะเกิดจากครรภ์ของอสูรตนอื่นหรือก่อกำเนิดขึ้นเองจากกฎเกณฑ์ธรรมชาติ" "ต่างจากมนุษย์ที่ต้องพึ่งพาสารคัดหลั่งในร่างกายเพื่อการสืบพันธุ์ เหล่าอสูรต้องการเพียงพลังวิญญาณในการให้กำเนิดชีวิตเท่านั้น ซึ่งมีอยู่สองวิธีที่พวกมันจะได้รับพลังงานนี้—หนึ่งคือรับมาจากอสูรตนอื่น และสองคือการดูดซับพลังงานธรรมชาติรอบกาย ส่วนใหญ่พึงใจที่จะใช้พลังงานจากธรรมชาติมากกว่า เพราะมันทั้งสะดวกและเปี่ยมล้น ทว่าสำหรับผู้ที่ปรารถนาจะคงไว้ซึ่งความบริสุทธิ์และอำนาจของสายเลือด พวกเขามักจะเลือกรับพลังงานจากตัวบุคคลโดยตรง" หยวนซึมซับข้อมูลเหล่านั้นด้วยสีหน้าจริงจัง ทุกถ้อยคำถูกกลั่นกรองอย่างละเอียดภายในใจ เมื่อจักรพรรดิปฐมกาลกล่าวถึงวิธีการสืบพันธุ์ผ่านพลังวิญญาณ ความคิดของหยวนก็พลันนึกถึงหลานอิ๋งอิ๋ง และการที่นางเคยร้องขอพลังวิญญาณจากเขาเพื่อปฏิสนธิบุตรในอนาคต แม้จะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่อสูรจะตั้งครรภ์โดยใช้พลังวิญญาณของมนุษย์ แต่มันก็หาได้ยากยิ่งนัก เนื่องจากผลลัพธ์ที่ตามมานั้นไม่อาจคาดเดาได้ การหลอมรวมกันระหว่างพลังของมนุษย์และอสูรมักนำไปสู่ความยุ่งยากที่เหนือความคาดหมาย ทำให้เหตุการณ์เช่นนี้ถือเป็นเรื่องผิดปกติและเต็มไปด้วยความเสี่ยง อย่างไรก็ตาม ยังมีเผ่าพันธุ์พิเศษบางกลุ่มที่สามารถปฏิสนธิด้วยพลังวิญญาณของมนุษย์ได้โดยไร้ซึ่งผลกระทบใดๆ และหลานอิ๋งอิ๋งก็ถูกจัดอยู่ในประเภทนั้น "เอาละ ทีนี้มาถึงหัวข้อหลักเสียที" จักรพรรดิปฐมกาลเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน "ในแดนปฐมกาล ด้วยเหตุผลบางประการที่ยังคงเป็นปริศนา เมื่อตัวตนในดินแดนนี้ดับสูญ พวกเขาไม่ได้หวนคืนสู่ธรรมชาติในฐานะปราณโกลาหลเสมอไป แต่ในบางครั้ง... พวกเขาจะเปลี่ยนสภาพเป็นพลังวิญญาณและล่องลอยเข้าสู่โลกของเจ้า เพื่อไปจุติใหม่ที่นั่น" "หา?" ดวงตาของหยวนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้รับรู้ความจริงข้อนี้ เขาหันไปมองฟีนิกซ์บรรพกาลพลางพึมพำ "นั่นหมายความว่า บุตรสาวของท่านตายในแดนปฐมกาลและไปเกิดใหม่ในโลกมนุษย์งั้นหรือ?" นางพยักหน้าช้าๆ "ใช่ แต่ด้วยสายเลือดอันเป็นเอกลักษณ์ของเรา กระบวนการจุติใหม่จึงคล้ายคลึงกับของมนุษย์อยู่บ้าง ยกตัวอย่างเช่น เมื่อมนุษย์กลับชาติมาเกิด พวกเขาย่อมกลับมาเป็นมนุษย์เสมอ หากข้าต้องตายลงในตอนนี้ ในที่สุดข้าก็จะกลับมาเป็นฟีนิกซ์บรรพกาลอีกครั้ง ทว่าหากไม่มีปัจจัยภายนอกเข้าแทรกแซง มังกรตนหนึ่งอาจจะไปจุติใหม่เป็นงู หรือแม้กระทั่งสุกรในชาติหน้าก็ได้ พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือพวกเราจะคงไว้ซึ่งตัวตนและสายเลือดดั้งเดิมไม่ว่าจะเวียนว่ายตายเกิดกี่ครั้งก็ตาม ตราบเท่าที่ไม่มีสิ่งใดมาก้าวก่าย" "ดังนั้น ไม่ว่านางจะตายไปกี่ครั้ง บุตรสาวของข้าก็ยังคงเป็นบุตรสาวของข้าเสมอ" "เข้าใจแล้ว..." หยวนพึมพำ "จะบอกอะไรให้อีกอย่าง หากเจ้ายังไม่รู้... แดนปฐมกาลแห่งนี้ดำรงอยู่มานานแสนนาน ก่อนที่โลกมนุษย์จะถือกำเนิดขึ้นเสียอีก" จักรพรรดิปฐมกาลกล่าวเสริม "ข้ามีอีกคำถามหนึ่ง หากอสูรตายในโลกมนุษย์ มีโอกาสไหมที่พวกมันจะกลับคืนสู่แดนปฐมกาล?" หยวนเอ่ยถาม "ไม่มีทาง เมื่อใดที่ก้าวออกจากแดนปฐมกาลไปแล้ว พวกเขาจะไม่มีวันได้กลับมา—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ด้วยวิธีนั้น แน่นอนว่าพวกเขายังสามารถกลับมาได้ด้วยวิธีเดียวกับที่เจ้าทำ" "เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหนกัน?" "บ่อยพอๆ กับที่มนุษย์ปรากฏตัวขึ้นที่นี่นั่นแหละ อีกอย่าง หากอสูรที่ไม่มี 'หัวใจโกลาหล' ย่างกรายเข้ามาในแดนปฐมกาล พวกมันก็จะไร้พลังไม่ต่างจากมนุษย์ เพราะมีเพียงผู้ที่มีหัวใจโกลาหลหรือสายเลือดของจักรพรรดิเท่านั้น ที่จะสามารถฝึกฝนและใช้ประโยชน์จากปราณโกลาหลได้" "นั่นอธิบายได้ว่าทำไมข้าถึงสามารถใช้พลังได้ ทั้งที่ไม่มีหัวใจโกลาหล..." หยวนรำพึงกับตัวเอง "ถึงอย่างนั้น อสูรที่เกิดในโลกมนุษย์ก็ยังสามารถสร้างหัวใจโกลาหลขึ้นมาได้ ดังนั้นพวกมันจึงไม่ได้สิ้นหวังไปเสียทีเดียว" จักรพรรดิปฐมกาลกล่าวเสริม เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หยวนจึงเอ่ยขึ้น "ข้าเข้าใจแล้วว่าแดนปฐมกาลและเก้าชั้นฟ้าเชื่อมต่อกันอย่างไร แต่ข้าก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่า... 'ทำไม' มันถึงเป็นเช่นนั้น" "น่าเสียดายที่เรื่องนั้น แม้แต่ข้าเองก็ไม่อาจล่วงรู้เหตุผล" จักรพรรดิปฐมกาลส่ายหน้า "อืม... แล้วเรื่องสายเลือดของท่านล่ะ? สายเลือดของจักรพรรดิ... แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่?" ฟีนิกซ์บรรพกาลจ้องมองจักรพรรดิปฐมกาลด้วยความสนใจใคร่รู้ แม้ว่าตัวตนทั้งหลายในแดนปฐมกาลจะยอมรับในอำนาจของจักรพรรดิปฐมกาลมาอย่างยาวนาน ทว่ากลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า สายเลือดเช่นนี้ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร และเหตุใดมันจึงดำรงอยู่...