Chapter 5089: Sima Xiangtu’s Hand

เผยแพร่เมื่อ 1 เม.ย. 2569 10:24

**บทที่ 5089: หัตถ์ของซือหม่าเซี่ยงถู** "ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" ซือหม่าเซี่ยงถูพลันระเบิดเสียงสรวลกึกก้อง น้ำเสียงนั้นแฝงเร้นไปด้วยเพลิงโทสะและความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจข่มกลั้น ฟังดูแล้วชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ดวงตาของชูเฝิงยังคงจับจ้องไปยังซือหม่าเซี่ยงถูไม่วางตา เขาไม่ลืมสังเกตความผิดปกติที่เหยาเฉิงและหุ่นเชิดทั้งสามสิบสองตัวหายไป ซึ่งเขายังไม่อาจยืนยันระดับพลังฝึกตนที่แท้จริงของพวกมันได้ แม้ในยามนี้ซือหม่าเซี่ยงถูจะดูคล้ายสุนัขจนตรอกที่ไร้ทางสู้ แต่ชูเฝิงก็หาได้ประมาทเลินเล่อชายผู้นี้แม้แต่น้อย เหตุผลที่เขายังมิได้สั่งการให้กองทัพวิญญาณอสุราสังหารซือหม่าเซี่ยงถูทิ้งเสีย เป็นเพราะเขาเห็นว่าการตายอย่างรวดเร็วเช่นนั้นมันออกจะปรานีอีกฝ่ายเกินไปนัก ทว่าเขาก็มิได้ละเลยที่จะกำชับให้ราชาอสุราคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของมันอย่างใกล้ชิด "สำนักเซียนวิถีโอสถช่างเป็นพวกที่หาความน่าเชื่อถือมิได้เสียจริง นอกจากพวกเจ้าจะไม่ปกป้องข้าแล้ว ยังเลือกที่จะหันไปเข้าพวกกับชูเฝิงเพื่อจัดการข้าอีกรึ? พวกเจ้าจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจในวันนี้!" พลันนั้น พลังวิญญาณขุมหนึ่งก็เอ่อล้นออกมาจากร่างของซือหม่าเซี่ยงถู แผ่ซ่านออกมาเป็นม่านพลังลึกลับ "ท่านผู้อาวุโส ลงมือเลย!" ชูเฝิงตวาดสั่งการราชาอสุราในทันที! วืบบบ! ราชาอสุราปลดปล่อยกลิ่นอายกดดันอันมหาศาลที่สามารถบดขยี้ซือหม่าเซี่ยงถูให้กลายเป็นผุยผงได้อย่างง่ายดาย ทว่าด้วยเหตุผลบางประการ พลังกดดันนั้นกลับไม่อาจเข้าถึงตัวมันได้เลย พลังวิญญาณลึกลับได้ก่อตัวเป็นปราการป้องกันรอบกายของซือหม่าเซี่ยงถูเอาไว้อย่างหนาแน่น "ชูเฝิง อย่าได้ดูหมิ่นข้าจนเกินไปนัก ไอ้พวกเศษสวะจากสำนักเซียนวิถีโอสถก็เป็นเพียงแค่เบี้ยในกระดานของข้าเท่านั้น... แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!" ซือหม่าเซี่ยงถูตวัดสายตามองชูเฝิงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะเลือนหายไปในอากาศธาตุอย่างไร้ร่องรอย และสิ่งที่หายไปพร้อมกับมันด้วยก็คือ ‘นักพรตจมูกโค’ ผู้เป็นอาจารย์ของชูเฝิงนั่นเอง! "บัดซบ!" ชูเฝิงสบถออกมาด้วยใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธา แม้เขาจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าซือหม่าเซี่ยงถูต้องมีแผนการหลบหนีเตรียมเอาไว้ ทว่าเขาก็มิอาจนึกถึงว่าอีกฝ่ายจะสามารถหนีรอดไปได้สำเร็จต่อหน้าต่อตาของราชาอสุราเช่นนี้ และที่ร้ายแรงที่สุดคือมันยังชิงตัวนักพรตจมูกโคไปด้วย! "ตามล่ามันไป! ค้นหาชายผู้นั้นให้พบ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!" ราชาอสุราแผดคำรามสั่งการด้วยโทสะ เหล่ากองทัพวิญญาณอสุราเร่งกระจายตัวออกค้นหาในทันที ทว่าชูเฝิงย่อมรู้ดีในใจว่าเรื่องนี้คงเปล่าประโยชน์ ในเมื่อซือหม่าเซี่ยงถูเตรียมการหลบหนีมาอย่างรัดกุม ย่อมไม่มีทางทิ้งร่องรอยให้ถูกตามจับได้โดยง่ายเป็นแน่ "เจ้าโฉดแซ่ซือหม่านั่นกลับมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ติดตัวอยู่ด้วย เจ้าต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะชูเฝิง เท่าที่ข้ารู้มา พรสวรรค์ของซือหม่าเซี่ยงถูนั้นไม่ธรรมดาเลย อีกไม่นานมันจะต้องหวนกลับมาทวงคืนทุกอย่างแน่" เจียงคงผิงเดินเข้ามาสมทบข้างกายชูเฝิงพลางเอ่ยเตือน "พรสวรรค์อย่างนั้นรึ?" ชูเฝิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเปี่ยมด้วยความฉงน เพราะแม้เขาจะยอมรับว่าซือหม่าเซี่ยงถูเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายและอำมหิตเพียงใด แต่เขาก็มิได้มองว่าพรสวรรค์ของอีกฝ่ายจะโดดเด่นถึงเพียงนั้น มิเช่นนั้นด้วยอายุอานามขนาดนี้ มันควรจะบรรลุถึงขอบเขตกึ่งเทพไปนานแล้ว "ข้าเข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงประหลาดใจ แต่พรสวรรค์ของซือหม่าเซี่ยงถูนั้นสูงส่งกว่าที่เจ้าคาดคิดไว้นัก" เจียงคงผิงจึงตัดสินใจเผยข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับผลการประเมินพรสวรรค์จากสมบัติวิเศษของสำนักเซียนวิถีโอสถให้ชูเฝิงฟัง ซึ่งเป็นตัวเลขที่น่าตกใจอย่างยิ่ง "ที่เจ้าพูดมาเป็นเรื่องจริงงั้นรึ?" ชูเฝิงเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "สหายชูเฝิง ข้าไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องโป้ปดต่อเจ้าในเรื่องนี้ แม้ภายนอกซือหม่าเซี่ยงถูจะดูไม่โดดเด่นนัก แต่เขากลับมีไพ่ตายซุกซ่อนไว้มากมาย ชายผูนี้ไม่ใช่ใครที่พวกเราจะดูแคลนได้เลย ทางที่ดีเจ้าควรจะระแวดระวังทุกย่างก้าวให้ดี" เจียงคงผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าจะระวังซือหม่าเซี่ยงถู... แต่ที่ข้ากังวลมากกว่า คือสำนักเซียนวิถีโอสถของพวกเจ้า" ชูเฝิงตอบกลับ "สหายชูเฝิง ข้าขอแจ้งเรื่องหนึ่งให้เจ้าทราบ..." เจียงคงผิงเล่าความจริงให้ชูเฝิงฟังว่า ในยามนี้พวกเขาทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนได้ตัดขาดและออกจากสำนักเซียนวิถีโอสถมาแล้ว เขาทำได้เพียงรับประกันว่าคนกลุ่มนี้จะไม่เป็นศัตรูกับชูเฝิง แต่สำหรับคนอื่นๆ ในสำนักเซียนวิถีโอสถนั้น เขาไม่อาจคาดเดาได้ เพราะแม้แต่บิดาของเขาเองในยามนี้ ก็มิอาจเข้าไปแทรกแซงกิจการภายในของสำนักได้อีกต่อไป "สหายคงผิง ข้าขอพูดให้ชัดเจน ณ ที่นี้ว่า ข้าหาได้เกรงกลัวต่อปัญหาที่อาจตามมาไม่ ข้าสามารถปลิดชีพพวกเจ้าทุกคนได้ในตอนนี้ แต่ที่ข้าเลือกจะไม่ทำ เพราะข้าไม่อยากจะสังหารพวกเจ้า" ชูเฝิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง "พี่ชูเฝิง ไม่ต้องกล่าวอะไรให้มากความแล้ว... แม้เราจะบอกว่าเป็นสัญญาสงบศึก แต่ข้าย่อมรู้ดีแก่ใจว่าวันนี้ท่านยอมละเว้นชีวิตพวกเราก็เพราะเห็นแก่หน้าข้า... ข้ายอมรับนับถือในตัวท่านจากใจจริง และข้าเชื่อว่าท่านเองก็สัมผัสได้ หากตัดเรื่องอื่นทิ้งไป ในสายตาของข้า... ท่านคือสหายคนสำคัญแล้ว" เจียงคงผิงกล่าวความในใจออกมา ทั้งสองสนทนากันอยู่ชั่วครู่ แม้แต่เจียงไท่ไป๋ยังได้เข้ามาร่วมสมทบด้วยในบางเวลา ชูเฝิงพยายามเค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับซือหม่าเซี่ยงถูเพิ่มเติม เพราะอีกฝ่ายได้ลักพาตัวอาจารย์ของเขาไป ทว่าน่าเสียดายที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าซือหม่าเซี่ยงถูหลบหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่ใด สิ่งนี้ทำให้ภายในใจของชูเฝิงบังเกิดความกระวนกระวายและไม่มั่นคงอย่างยิ่ง เขาหาได้เกรงกลัวการล้างแค้นของซือหม่าเซี่ยงถูไม่ แต่เขากังวลถึงสวัสดิภาพและความปลอดภัยของท่านอาจารย์เหนือสิ่งอื่นใด!

React

พูดคุย