**บทที่ 5076: ราชาผู้ได้รับแต่งตั้ง** “หยางกวง! เจ้าทำบ้าอะไรลงไป!” ราชาอสุราและเหล่าวิญญาณร้ายอสุราตนอื่นๆ ต่างจมดิ่งอยู่กับความหฤหรรษ์และตื่นเต้นที่จะได้หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งนี้ จนปฏิกิริยาตอบสนองต่อการกระทำขององค์ชายหยางกวงล่าช้าไปชั่วอึดใจ ทว่าเพียงชั่วอึดใจนั้นก็สายเกินการณ์เสียแล้ว ร่างของชูเฝิงและเหยาเหยาร่วงหล่นลงสู่ขุมนรกเพลิงอันน่าสยดสยองเบื้องล่างไปต่อหน้าต่อตา ด้วยโทสะอันเดือดพล่าน ราชาอสุราทะยานร่างดุจสายฟ้าไปยังแท่นราชาแล้วคว้าคอองค์ชายหยางกวงไว้มั่น “เสด็จพ่อ ท่านไม่เห็นหรือ? ลูกสาวของท่านกลายเป็นสุนัขรับใช้ของชูเฝิงไปแล้ว! ในหัวนางมีแต่ชูเฝิงเท่านั้น! หากนางกุมอำนาจเหนืออาวุธลับกองทัพวิญญาณอสุราของพวกเราได้สำเร็จ พวกเรามิต้องกลายเป็นเบี้ยล่างให้ผู้อื่นไปชั่วชีวิตงั้นหรือ!” องค์ชายหยางกวงแผดเสียงตะโกนอย่างไม่ลดละ “เจ้าพูดบ้าอะไร! นางคือน้องสาวของเจ้า! และนางคือความหวังเดียวที่จะพาพวกเราออกไปจากที่นี่!” ราชาอสุราผู้อยู่ในวังวนแห่งความคลั่งแค้นเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง หากฟาดลงมาเพียงครั้งเดียว องค์ชายหยางกวงย่อมแดดิ้นสิ้นชีวีโดยไร้ข้อกังขา “นายท่าน โปรดดูนั่น!” เหล่าขุนพลวิญญาณร้ายอสุราต่างรุดหน้ามายังแท่นราชาเช่นกัน เสียงอุทานนั้นฉุดรั้งสติของราชาอสุราให้ก้มลงมองยังแท่นพิธี และพบว่าแม้ร่างของเหยาเหยาจะลับตาไปแล้ว ทว่าพิธีกรรมกลับยังคงดำเนินอยู่! โลหิตของเหยาเหยาแผ่ซ่านขยายตัวออกไปเองตามธรรมชาติ มันค่อยๆ เคลือบคลุมไปทั่วแท่นราชาอย่างลึกลับ “เพียงโลหิตหยดเดียวก็เพียงพอแล้วหรือ? กองทัพวิญญาณอสุราของพวกเราพ้นขีดอันตรายแล้ว!” เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความโกรธเกรี้ยวของราชาอสุราก็มลายหายไปสิ้น เขาสะบัดร่างองค์ชายหยางกวงทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เหล่าวิญญาณร้ายอสุราต่างจดจ้องไปยังแท่นราชาด้วยแววตาแห่งความคาดหวัง ในวินาทีนี้ไม่มีใครแม้แต่เพียงตนเดียวที่จะโศกเศร้าต่อการจากไปของเหยาเหยา ราวกับว่าการมีอยู่ของนางนั้นมีไว้เพียงเพื่อเป็นกุญแจกระตุ้นแท่นราชาเท่านั้น ในที่สุด แท่นราชาก็ถูกชโลมด้วยโลหิตของเหยาเหยาจนทั่ว แสงทิพย์เจิดจ้าเรืองรองอาบชโลมไปทั่วแท่นราชา ทว่าแสงนั้นกลับส่องสว่างเพียงชั่ววูบก่อนจะมอดดับลง พร้อมๆ กับคราบโลหิตที่เริ่มเหือดแห้งหายไป ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบ... พิธีกรรมล้มเหลวสิ้นเชิง “นายท่าน... เกิดอะไรขึ้น?” เหล่าวิญญาณร้ายอสุราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ราชาอสุราจ้องมองแท่นราชาเขม็งโดยไม่ปริปากคำใด แววตาที่ฉายแววสิ้นหวังอย่างถึงที่สุดนั้นเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่าผลลัพธ์มิได้เป็นไปตามที่พวกมันปรารถนา “ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะอันอ่อนแรงแต่เปี่ยมไปด้วยความสะใจดังสะท้อนขึ้นภายในพระราชวังราชาอสุรา เป็นท่านอวิ๋นเหลียงนั่นเองที่ได้สติขึ้นมาและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด “ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว... ว่านายท่านของพวกเราต้องเป็น *Asura World Spiritist* ไม่ใช่พวกเดียวกันเอง! ผู้เดียวที่จะนำทางพวกเราออกจากขุมนรกนี้ได้คือ *World Spiritist* อสุราผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ *Asura World Spirit*! พวกเจ้าไม่เชื่อข้า ซ้ำยังใช้อุบายสกปรกต่ำช้า แล้วดูสิว่ามันพาพวกเจ้าไปถึงไหน?” “แท้จริงแล้ว คนทรยศไม่ใช่ข้า แต่เป็นพวกเจ้าทุกคน! พวกเจ้าคือคนทรยศที่หันหลังให้กับท่านมรณะ (Lord Massacre)!” ท่านอวิ๋นเหลียงแสยะยิ้มสมเพช เหล่าวิญญาณร้ายอสุราต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งความโศกเศร้าจนเกินกว่าจะสนใจคำเย้ยหยันของท่านอวิ๋นเหลียง *วึ่บบบ!* “ดูเหมือนพวกเจ้าคงต้องถูกจองจำอยู่ที่นี่ไปจนตาย ทว่านั่นไม่สำคัญสำหรับข้าหรอก... เพราะนายท่านของข้าจะนำพาข้าไปสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งการฝึกตน ลาก่อนเสด็จพ่อ... ข้าจะก้าวข้ามท่านให้ดู” องค์ชายหยางกวงแย้มยิ้มราวกับนี่คือแผนการที่เขาเล็งเห็นไว้แต่แรก เขาหยิบยันต์เคลื่อนย้ายออกมาแล้วขยี้จนแหลกละเอียด บังเกิดแสงสว่างวาบของ *formation* เคลื่อนย้ายห่อหุ้มร่าง ก่อนที่เขาจะหายวับไปในอากาศธาตุ “นายท่าน นั่นมันวิถีของ *World Spiritist*! องค์ชายหยางกวงมีความสัมพันธ์กับพวก *World Spiritist* งั้นหรือ?” เหล่าวิญญาณร้ายอสุราอุทานด้วยความตื่นตะลึง ทว่าราชาอสุราหาได้มีอารมณ์จะตอบคำถามใดๆ *ตุบ!* ราชาอสุราทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความทะเยอทะยานทั้งหมดพังทลาย หยาดน้ำตาเริ่มรินไหลออกจากดวงตา... ราชาอสุราผู้เกรียงไกรและทะนงตน บัดนี้กลับร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน! ภาพนั้นสร้างความตกตะลึงให้แก่เหล่าลูกสมุนยิ่งนัก เป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปีที่พวกมันได้เห็นความอ่อนแอของราชาผู้เหนือหัว “ท่านมรณะ... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทรยศท่าน กาลเวลาผ่านพ้นไปนับหมื่นปี ทว่า *World Spiritist* ที่ท่านกล่าวถึงกลับไม่เคยปรากฏกาย! พวกเราไม่ได้หันหลังให้ท่าน แต่เป็นท่านต่างหากที่ล่อลวงและทอดทิ้งพวกเราก่อน! แม้พวกเราจะไร้ค่าในสายตาท่าน แต่ท่านก็ไม่ควรจองจำพวกเราไว้เช่นนี้! การที่พวกเราโหยหาอิสรภาพมันผิดนักหรือ? พวกเราจงรักภักดีต่อท่านเพียงนี้ เหตุใดท่านจึงทำกับพวกเราเช่นนี้!” ราชาอสุราคร่ำครวญด้วยความคับแค้นใจ เหล่าวิญญาณร้ายอสุราตนอื่นๆ เมื่อนึกถึงอดีตอันแสนขมขื่นต่างก็พากันสะอื้นไห้ แม้แต่ท่านอวิ๋นเหลียงเองก็มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า *ครืนนน ครืนนน!* ทันใดนั้น พระราชวังราชาอสุราเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ทำให้เหล่าวิญญาณร้ายต้องสะดุ้งสุดตัวและกวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง ตามหลักแล้ว เมื่อพิธีกรรมล้มเหลว ปรากฏการณ์ทุกอย่างควรจะสงบลงสิ “นายท่าน เกิดอะไรขึ้นอีก?” ท่ามกลางความฉงนสนเท่ห์ พวกมันหันไปมองราชาอสุรา และพบว่าเขากำลังจ้องมองไปยังกองเพลิงนรกานต์อย่างไม่วางตา บัดนี้เพลิงนรกกำลังลุกโชนโชติช่วงรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พวกมันรีบหันไปดูที่แท่นราชาและบัลลังก์ ทว่าทั้งสองสิ่งกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ชัดเจนว่าต้นตอของการสั่นสะเทือนมาจากเพลิงนรกเบื้องล่าง! ความหวาดหวั่นเริ่มเกาะกินใจ เพราะเพลิงนรกนั้นทรงพลังพอจะแผดเผาพวกมันให้กลายเป็นเถ้าธุลีได้ในพริบตา หรือว่านี่จะเป็นอาณัติแห่งความพิโรธจากท่านมรณะที่จะลงทัณฑ์พวกมันฐานทรยศ? *ปัง!* มวลเพลิงนรกกลุ่มหนึ่งพลันพุ่งทะยานขึ้นสู่เวหา ตรงดิ่งไปยังบัลลังก์และโอบล้อมมันไว้ทั้งหมด เปลวเพลิงไหลบ่าลงมาตามพนักพิงราวกับลาวาร้อนแรง ก่อนจะเผยให้เห็นเงาร่างสองร่างที่ซ่อนอยู่ภายใน นั่นคือชูเฝิงและเหยาเหยา! ชูเฝิงนั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์โดยมีเหยาเหยาอยู่ในอ้อมแขน ทั้งคู่ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ทว่าสิ่งที่น่าตระหนกคือความเปลี่ยนแปลงบนร่างกายของชูเฝิง! ร่างของเขาถูกปกคลุมด้วยมวลสารก๊าซเพลิงสีดำทมิฬ ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายรัศมีสีดำอำมหิต กลิ่นอายและท่วงท่าของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในยามนี้ เขาดูมิใช่คนธรรมดา แต่เปรียบประดุจจอมราชันย์แห่งปีศาจ! เพลิงสีดำที่พวยพุ่งรอบตัวเขานั้นคือพลังอสุรา ทว่ามันไม่ใช่พลังอสุราทั่วไป แต่มันแฝงไว้ด้วยความบริสุทธิ์และอำนาจกดดันอันมหาศาล จนทำให้วิญญาณร้ายอสุราทุกตนในที่แห่งนั้น รวมถึงราชาอสุรา ต่างรู้สึกสั่นสะท้านและอยากจะก้มหัวให้โดยอัตโนมัติ “เป็นไปได้อย่างไร?” ราชาอสุราและเหล่าบริวารจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความช็อกสุดขีด พวกมันไม่เข้าใจว่าชูเฝิงและเหยาเหยารอดพ้นจากเพลิงนรกมาได้อย่างไร และที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่า คือเหตุใดชูเฝิงถึงแผ่ซ่านกลิ่นอายที่ข่มขวัญจนพวกมันต้องยอมสยบเช่นนี้ ราวกับว่าชูเฝิงคือ... เจ้านายที่แท้จริงของพวกมัน “นายท่าน ดูนั่น! นั่... นั่นมันอะไรกัน!” วิญญาณร้ายตนหนึ่งชี้ไปยังแผ่นป้ายประกาศด้วยนิ้วที่สั่นเทา ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความอัศจรรย์ใจ อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ลงไปได้ทั้งใบ ทุกคนต่างหันไปมองตาม และสิ่งที่เห็นก็ทำให้พวกมันตกอยู่ในอาการเดียวกันไม่เว้นแม้แต่ราชาอสุรา ทุกตนต่างใบ้รับประทานกับภาพที่ปรากฏ อักขระโบราณเริ่มผุดขึ้นบนพื้นที่ว่างของแผ่นป้ายทั้งสาม และความหมายของมันสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณของอสุราทุกตน บนแผ่นป้ายเพลิงนรกปรากฏข้อความ: **‘วันที่พระองค์จุติจากกองเพลิง’** บนแผ่นป้ายแท่นราชาปรากฏข้อความ: **‘ผู้นำแห่งอสุราจักได้รับสถาปนา’** และบนแผ่นป้ายว่างเปล่าเหนือราชบัลลังก์ บัดนี้มีตัวอักษรจารึกไว้อย่างเด่นชัดว่า... **‘จงน้อมรับราชาองค์ใหม่ของพวกเจ้า... ชูเฝิง!’**