# บทที่ 109 – เจ้ามันคนโง่เง่าตัวจริง “เจ้าบีบคั้นข้าเองนะ!” สีหน้าของหยวนหลางพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เป็นท่านต่างหากที่รังแกผู้อื่นตามอำเภอใจ!” เซี่ยหนิงฉางหาได้ยอมถอยแม้เพียงก้าวเดียว แม้ในใจของหยวนหลางจะเดือดดาลจนแทบระเบิด แต่เขาก็ยังฝืนสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้พลางเอ่ยแค่นเสียง “ถ้าอย่างนั้น ข้าคงต้องขอดูเสียหน่อยว่าศัสตราลับป้องกันของแม่นางผู้นี้จะทนทานต่อการโจมตีของข้าได้นานแค่ไหน!” เขามิอาจตัดใจปล่อยให้สาวงามผู้ดื้อรั้นหลุดลอยมือไปได้ง่ายๆ หากเขาสามารถสยบเซี่ยหนิงฉางได้ด้วยกำลังของตนเอง มันก็เท่ากับว่าเขาจะได้ครอบครองของวิเศษระดับสวรรค์! ด้วยสมบัติล้ำค่าเช่นนั้น ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟที่ไหนในใต้หล้าเขายังต้องเกรงกลัวสิ่งใดอีก? ไม่จำเป็นต้องกบดานอยู่ในกลุ่มโลหิตและเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายอีกต่อไปใช่หรือไม่? ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิหลังของสตรีผู้นี้ยังเป็นปริศนา บนตัวนางย่อมมิได้มีเพียงศัสตราลับชิ้นนี้เพียงชิ้นเดียวแน่ นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการเสี่ยงดวง! หากเขามิอาจทลายการป้องกันของนางได้จริงๆ ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริม ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว นางย่อมไม่มีทางหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน ระหว่างที่ครุ่นคิด แววตาของหยวนหลางที่จ้องมองเซี่ยหนิงฉางก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความนัย เซี่ยหนิงฉางลอบทอดถอนใจอยู่ภายใน แม้ว่านางจะฟื้นฟูพละกำลังกลับมาได้มากกว่าสองส่วนและเพียงพอที่จะกระตุ้นศัสตราลับป้องกัน แต่การทำเช่นนั้นต้องใช้ปราณพิภพมหาศาล หากนางลงมือไปแล้ว นางจะกลับเข้าสู่สภาวะไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น นางยังตั้งใจจะใช้ปราณที่ฟื้นคืนมาเพื่อตามหาไคหยาง นางจะยอมสูญเสียมันไปทั้งหมดในคราวเดียวได้อย่างไร? ทว่าหากไม่ทำเช่นนี้ นางก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถสยบหยวนหลางได้ ประกอบกับชัยภูมิในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก นางจึงมิอาจสำแดงพลังที่แท้จริงออกมาได้อย่างเต็มที่ ดูเหมือนทางเลือกเดียวที่มี คือการสกัดกั้นเขาไว้ชั่วครู่และเฝ้ารอโอกาสเพื่อเผด็จศึกให้จบในรั้งเดียว เซี่ยหนิงฉางหาได้ลังเลใจแม้แต่น้อย ในเมื่อคู่ต่อสู้รังแกนางถึงเพียงนี้ นางจะปล่อยเขาไปง่ายๆ ได้อย่างไร? ขณะที่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองค่อยๆ ลดน้อยลง เซี่ยหนิงฉางก็ค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน นางโคจรปราณพิภพพลางจับจ้องไปยังหยวนหลางที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาด้วยความระมัดระวัง นี่คือห้วงเวลาที่ศัตรูคู่อาฆาตต้องเผชิญหน้ากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้! ภายในถ้ำที่มีเพียงทางเข้าออกเดียวเช่นนี้ ไม่มีฝ่ายใดสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีของอีกฝ่ายได้โดยง่าย เมื่อระยะห่างเหลือเพียงสามฟุต รอยยิ้มบนใบหน้าของหยวนหลางพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังเคร่งเครียด การจู่โจมอย่างฉับพลันของเซี่ยหนิงฉางนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของหยวนหลางโดยสิ้นเชิง มือหยกเรียวงามของนางวาดมุทราพลางซัดดรรชนีศรลมหนาวพุ่งทะยานเข้าใส่หยวนหลางทันที หยวนหลางขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่คาดคิดเลยว่าสตรีผู้นี้จะยังหลงเหลือเรี่ยวแรงอยู่ มากพอที่จะทำการต่อต้านได้ถึงเพียงนี้ เวลาผ่านไปเพียงไม่นานหลังจากที่นางได้รับบาดเจ็บ ต่อให้นางจะกลืนกินโอสถฟื้นฟูปราณ ความเร็วในการฟื้นตัวก็ไม่น่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ไม่ใช่หรือ? สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เซี่ยหนิงฉางมีกายาพิเศษ เพียงแค่นางกลืนโอสถลงไป นางก็สามารถดูดซับและกลั่นกรองพลังยาได้จนหมดสิ้น หากมิใช่เพราะเหตุนี้ ด้วยโอสถเพียงไม่กี่เม็ดที่มีอยู่ นางจะฟื้นฟูพลังกลับมาถึงสองส่วนได้อย่างไร? คมมีดลมหนาวนั้นพุ่งเข้าเสียดแทงลึกถึงกระดูก รูปทรงของมันคล้ายกับใบมีดผลึกน้ำแข็งที่รังสรรค์ขึ้นจากปราณหยินภายในหุบเขา ผนวกกับกายาพิเศษของนาง พลังสังหารของมันจึงนับว่าร้ายกาจไม่เบา ยิ่งไปกว่านั้น มันยังใช้ปราณพิภพเพียงน้อยนิดและมีความเร็วที่สูงยิ่ง เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นในลำคอขณะที่หยวนหลางรวบรวมปราณพิภพไว้ที่ฝ่ามือ เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมตะโกนก้อง “ฝ่ามือเมฆาโบยบิน!” ฝ่ามือเมฆาโบยบินแท้จริงแล้วมิใช่ทักษะฝ่ามือ แต่เป็นทักษะกระบี่ระดับดินขั้นต่ำ พลังของมันไม่ได้กล้าแข็งนัก และเนื่องจากหยวนหลางไม่มีกระบี่ติดตัว เขาจึงจำต้องใช้ฝ่ามือแทนกระบี่ ส่งผลให้พลังทำลายล้างลดทอนลงไปตามระเบียบ ถึงกระนั้น การโจมตีของเซี่ยหนิงฉางก็ถูกสกัดกั้นจนสลายไป เมื่อสัมผัสได้ว่าการจู่โจมนั้นไร้ซึ่งพลังสังหาร หยวนหลางก็เผยยิ้มหยัน แต่แล้วเขากลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงแหว่งอากาศดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็พบว่าเซี่ยหนิงฉางได้ซัดการโจมตีชุดใหม่เข้ามาอีกแล้ว สิ่งนี้ทำให้หยวนหลางเริ่มมีโทสะ มือของเขาขยับว่อนเป็นพัลวันพลางแผดเสียงคำราม “มังกรครามคำรณ!” สิ้นเสียงตะโกน เสียงมังกรคำรามก็ดังกึกก้องไปทั่วถ้ำ อานุภาพของการโจมตีครั้งนี้ทรงพลังยิ่งกว่าฝ่ามือเมฆาโบยบินก่อนหน้านี้หลายเท่าตัว ทว่านางหาได้เปิดช่องว่างให้เขาได้พักหายใจ เสียงหวีดหวิวของลมหนาวยังคงดังต่อเนื่องเมื่อเซี่ยหนิงฉางซัดสายลมเย็นยะเยือกเข้าใส่อย่างไม่ลดละ หยวนหลางไม่หยุดยั้งย่างก้าว เขาใช้พละกำลังเข้าหักหาญเพื่อต้านทาน ก้าวย่างพันจุต, หงส์ร่อนปลิดชีพ, อัสนีสวรรค์เบิกฟ้า, ฝ่ามือเหล็กแปรสภาพ, หัตถ์ตัดศิลา, หมัดมังกรจิตวิญญาณ...... เขาสมกับที่เป็นยอดฝีมือในขอบเขตแยกประสาน ทักษะยุทธ์ที่ครอบครองนั้นหลากหลายยิ่งนัก เขาใช้ร้อยแปดพันวิธีในการตอบโต้การบุกกระหน่ำของเซี่ยหนิงฉาง จนทำให้ภายในถ้ำกลายเป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยไอเย็นสลับกับเพลิงโทสะที่ลุกโชน ในขณะที่เซี่ยหนิงฉางหาได้เปลี่ยนรูปแบบการโจมตีแม้แต่น้อย ‘ต่อให้เจ้าจะมีทักษะมากมายเพียงใด ข้าก็จะใช้เพียงศรน้ำแข็งของข้าเท่านั้น’ คนทั้งสองยืนห่างกันเพียงสามฟุต เข้าปะทะกันอย่างสูสีชนิดตาต่อตาฟันต่อฟัน ตามผนังถ้ำเริ่มปรากฏรอยปริร้าวอันเนื่องมาจากแรงสั่นสะเทือนของการปะทะ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมหนาว ในที่สุดหยวนหลางก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ตบะของเขาถูกสะกดเอาไว้ ดังนั้นในขณะที่เขาต้องสูญเสียปราณพิภพเพื่อป้องกันไอเย็นที่คุกคาม เขายังต้องใช้ทักษะที่กินพลังปราณต่อเนื่องกันมากมายถึงเพียงนี้ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่สตรีที่อยู่ตรงข้ามกลับยังมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ต่างจากตอนเริ่มต้นการต่อสู้ ใบหน้าของนางไม่แดงก่ำ ลมหายใจไม่ติดขัด ราวกับว่าทักษะที่นางใช้นั้นไม่ต้องเสียเบี้ยเสียสิบทรัพย์ ราวกับว่านางไม่ได้สูญเสียปราณพิภพไปเลยแม้แต่หยดเดียว เขาหารู้ไม่ว่าศรน้ำแข็งที่เซี่ยหนิงฉางซัดออกมานั้น กลั่นมาจากปราณหยินเย็นเยียบภายในหุบเขา นางใช้ปราณพิภพเพียงเศษเสี้ยวเพื่อควบแน่นพวกมันให้กลายเป็นอาวุธสังหารที่ทรงพลัง นาทีนั้นเองที่หยวนหลางตระหนักได้ว่า ในสภาวะที่พลังถูกผนึกเช่นนี้ เขาไม่สามารถกำราบเซี่ยหนิงฉางลงได้ ด้วยความอับอายที่เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น เขาจึงพ่นคำรามอย่างดุร้าย “นังแพศยา! หากเจ้าไม่ยอมสยบตอนนี้ ข้าจะเรียกคุณชายหลงมาที่นี่ เมื่อท่านมาถึง ท่านจะย่ำยีเจ้าอย่างโหดเหี้ยม ให้เจ้าได้ลิ้มรสความตายทั้งเป็น!” “ต่ำช้า!” เซี่ยหนิงฉางตอบโต้ “เหอะๆ สตรีนางใดที่ตกอยู่ในน้ำมือของหลงฮุ่ย ย่อมไม่มีอนาคตที่ดีหรอก เจ้าควรจะฉลาดและตามข้ามาเสียดีกว่า ข้าสัญญาว่าจะปฏิบัติกับเจ้าเป็นอย่างดี!” “ไร้ยางอาย!” เซี่ยหนิงฉางบริภาษด้วยความโกรธจัด “ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หากเจ้ายังไม่ยอมสยบ ก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่ให้โอกาส!” หยวนหลางเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เขาควักไม้ตายสุดท้ายออกมาข่มขู่ พลางนับเน้นถ้อยคำ “หนึ่ง.....” เสียงปะทะยังคงดังต่อเนื่อง ขณะที่ทั้งสองปะทะคารมกัน การลงมือก็ยังคงดุเดือดไม่หยุดหย่อน “สอง......” หยวนหลางจงใจลากเสียงยาว ดวงตาของเซี่ยหนิงฉางพลันหยีลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่สั้นๆ แต่หยวนหลางมั่นใจว่านางกำลังยิ้ม ‘ยามนางยิ้ม ช่างงดงามเหลือเกิน!’ ทันใดนั้น หยวนหลางกลับไม่อยากนับถึงสามขึ้นมาเสียดื้อๆ “เจ้าคิดทบทวนดูแล้วใช่ไหม?” เขาหลงนึกว่านางเปลี่ยนใจแล้ว ดวงตาของเซี่ยหนิงฉางยังคงหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวขณะที่นางเอ่ยเสียงใส “ท่านคิดว่ามีเพียงท่านคนเดียวหรือที่เรียกกำลังเสริมได้?” “อะไรนะ?” หยวนหลางยังไม่เข้าใจความหมาย “ข้าเองก็เรียกกำลังเสริมมาเช่นกัน” เซี่ยหนิงฉางมองข้ามไหล่หยวนหลางไปพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นและกระทืบเท้าเบาๆ “ศิษย์น้อง... ในที่สุดท่านก็มาเสียที!” หยวนหลางอดไม่ได้ที่จะแค่นยิ้มหยัน “คิดจะใช้วิธีชั้นต่ำแบบนี้มาหลอกข้าหรือ? แม่นาง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าเป็นพวกสมองนิ่มน่ะ?” “เจ้ามันคนโง่เง่าตัวจริง” น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึกดังขึ้นจากเบื้องหลังของหยวนหลาง ขณะที่เขาพยายามจะหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยหนิงฉางก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่จนเขาเสียหลัก ประกอบกับทางเดินที่คับแคบและชัยภูมิที่มิอาจรุกหรือถอยได้สะดวก ทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก *ฉึก......* เสียงฉีกขาดของเนื้อดังแว่วเข้าหู หยวนหลางสัมผัสได้เพียงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านและตระหนักได้อย่างเลือนลางว่ามีวัตถุแหลมคมทิ่มแทงทะลุร่างกาย เมื่อเขาก้มลงมอง ก็พบว่าคมกระบี่เล่มหนึ่งได้เสียดแทงทะลุหน้าท้องของเขามาจากทางด้านหลังเสียแล้ว!