บทที่ 421 – กวาดล้างทุกสรรพสิ่ง พลังของหลินหมิงนั้นได้ก้าวข้ามขีดจำกัดความเข้าใจของเหล่าผู้ฝึกตนทุกคน ณ ที่แห่งนี้ไปไกลแล้ว เหล่าชนชั้นนำรุ่นเยาว์ที่ตั้งใจจะมาแสดงฝีมือในงานเลี้ยงประลองครั้งนี้ เพิ่งจะตระหนักได้ในทันทีว่าเมื่อเทียบกับหลินหมิงแล้ว พวกเขาไม่ต่างอะไรกับมดตัวจ้อยที่คลานไปมาบนพื้น หลินหมิงอายุน้อยกว่าพวกเขา แต่ความแตกต่างของพลังนั้นประดุจสวรรค์และแผ่นดิน แล้วพวกเขาจะยังมีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรในเมื่อรู้ความจริงเช่นนี้? ในเวลานี้ ณ ใจกลางลานประลอง ผู้อาวุโสโอวหยางกวงแห่งพรรคบุปผาโปรยปรายกำลังมีเลือดไหลออกมาจากจมูก ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปหมด ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งคุยโวว่าจะแสดงให้หลินหมิงเห็นว่ายอดฝีมือขอบเขตเสี้ยนเทียนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด แต่ทว่าในตอนนี้ เพียงแค่ไม่กี่กระบวนท่า เขากลับถูกเล่นงานจนเลือดกำเดาไหล ต่อหน้าเหล่าคนรุ่นหลังมากมาย โอวหยางกวงพ่ายแพ้อย่างไร้เกียรติ! หอกในมือของหลินหมิงสั่นไหว หอกดาวตกสีม่วงชี้ตรงไปยังศีรษะของโอวหยางกวง ปลายหอกเริ่มมีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ! ใบหน้าของโอวหยางกวงเปลี่ยนเป็นสีตับ หลินหมิงผู้นี้กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! สำหรับผู้ที่มีเกียรติและได้รับความเคารพอย่างโอวหยางกวง สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคือใบหน้า แต่ในตอนนี้ เขากลับถูกรุ่นเยาว์หยามหมิ่นด้วยการเอาหอกมาจ่อที่ใบหน้า! ซ้ำร้ายสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือเขากลับไม่สามารถหยุดหลินหมิงได้ หากเขายังดื้อดึงเข้าโจมตีอีก ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างไปจากเดิม! นี่มันคือการตบหน้าเขา นี่มันคือการตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า! “ดี! ดีมาก!” โอวหยางกวงสั่นสะท้านด้วยความโกรธ “พวกเจ้ามัวยืนบื้อเป็นไอ้งั่งทำไมกัน! คิดจะปล่อยให้ไอ้เด็กเปรตนี่เดินกร่างไปมาตามใจชอบหรือไง!?” ในเวลานี้ โอวหยางกวงไม่สนใจเรื่องหน้าตาที่เหลืออยู่อีกต่อไป เขาโบกมือเรียกเหล่าผู้อาวุโสพรรคบุปผาโปรยปรายทั้งหมดให้เข้ามารุมล้อม ศักดิ์ศรีของพรรคบุปผาโปรยปรายในเวลานี้ถูกหลินหมิงทำลายป่นปี้ไปหมดสิ้นแล้ว หากพวกเขาไม่รวมพลังกันเข้าจัดการเสียตั้งแต่ตอนนี้ บางทีพรรคบุปผาโปรยปรายอาจจะไม่มีหน้าเหลือพอจะอยู่ในดินแดนเจ็ดลี้ลับอีกต่อไป มีผู้อาวุโสของพรรคบุปผาโปรยปรายห้าคนมาร่วมงานเลี้ยงฉลองครั้งนี้ นอกจากโอวหยางกวงและโอวหยางป๋อหยานแล้ว ที่เหลือต่างก็อยู่ในขอบเขตเสี้ยนเทียนขั้นต้นทั้งสิ้น การที่ผู้อาวุโสถึงห้าคนมารุมล้อมโจมตีเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวนั้น ไม่ต้องพูดถึงศิษย์พรรคบุปผาโปรยปรายเลย แม้แต่ผู้ฝึกตนจากสำนักเล็กๆ คนอื่นๆ ยังรู้สึกอับอายจนหน้าขึ้นสี ......................... โอวหยางหมิงมองดูเหตุการณ์ใจกลางลานประลองด้วยความตึงเครียด เขาไม่อาจทนดูต่อไปได้อีก “ส่งกระแสเสียงถึงท่านเจ้าสำนัก ให้ท่านเจ้าสำนักออกจากด