Chapter 22 ภารกิจล่าสังหาร แววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบของคนผู้นั้นมันช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน... เพียงแค่สบตาก็ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวจนเรี่ยวแรงในขาทั้งสองข้างมลายหายไปสิ้น แววตานั้น ความกระหายเลือดที่รุนแรงเช่นนั้น แม้แต่พี่ชายของเขาก็ยังไม่เคยแสดงออกมาให้เห็น... เขาไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวถึงเพียงนี้มาก่อน! ใครจะไปเชื่อเล่า! ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์วรยุทธ์จะขวัญหนีดีฝ่อจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีพลังวิเศษติดตัวแม้แต่น้อย? แต่มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ! เขารู้ดีแก่ใจว่าหากไม่รีบหนีไปในตอนนั้น พวกเขาต้องไม่รอดแน่! เมื่อเห็นชายวัยกลางคนลากตัวเด็กสาวหนีไปอย่างทุลักทุเล เฟิ่งจิ่วก็รู้สึกฉงนใจขึ้นมาเล็กน้อย [ไหนเขาบอกว่าข้าไม่คู่ควรจะประมือกับเขาอย่างไรเล่า? แล้วทำไมถึงต้องหนีด้วย? นางอุตส่าห์คิดว่าหลังจากจัดการพวกองครักษ์เสร็จ จะได้ประมือกับเขาอีกสักรอบเสียหน่อย!] กริชในมือนางวาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้ง ก่อนจะปาดเข้าที่ลำคอของคนสุดท้าย เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลและชายผู้นั้นก็ล้มลงไปกองกับพื้น นางมองดูศพกว่าสิบร่างที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยแววตาเรียบเฉย ปราศจากความสงสารแม้แต่น้อย นางใช้ชีวิตตามกฎที่ว่า "หากเจ้าไม่รุกรานข้า ข้าก็จะไม่รุกรานเจ้า" ดังนั้น สำหรับคนที่จ้องจะเอาชีวิตนาง นางย่อมไม่มีความเมตตาให้แม้เพียงเสี้ยวเดียว นางหยิบถุงจักรวาลมาจากข้างเอวของชายหนุ่ม แต่กลับพบว่านางไม่สามารถเปิดมันออกได้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็พอจะจำได้ว่าของแบบนี้ต้องอาศัยผู้ที่มีพลังวิเศษถึงจะเปิดออกได้ ในเมื่อนางไม่มีพลังเหล่านั้น แน่นอนว่าย่อมทำไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็พบฟืนที่ยังติดไฟอยู่บ้างจากร่างของพวกองครักษ์ จึงเก็บพวกมันใส่ไว้ในเสื้อพร้อมกับถุงจักรวาล ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านางลืมคนสำคัญไปคนหนึ่ง "ท่านลุงหายไปไหนนะ? คงไม่ได้จากไปอีกแล้วหรอกใช่ไหม?" นางกวาดสายตามองไปรอบๆ และตะโกนเรียกอยู่สองสามครั้ง "ท่านลุง? ท่าาาานลุง?" ขณะที่เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ แต่นางกลับพบเพียงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยซากสัตว์อสูรดุร้าย "เนื้อ..." แววตาของนางเป็นประกายเมื่อสำรวจซากสัตว์ที่พื้นจนน้ำลายแทบสอ สิ่งเดียวที่นางนึกถึงในตอนนั้นคือภาพของเนื้อย่างหอมฉุย รสชาติชุ่มฉ่ำ นางลูบท้องของตัวเองแล้วกลืนน้ำลายลงคอทันที ก่อนจะชักกริชออกมาตัดเอาขาหลังของสัตว์อสูรออกมาทั้งขา แล้วแบกมันออกไปเพื่อมองหาสถานที่เหมาะๆ สำหรับจัดการกับเนื้อย่างของนาง เกือบสองชั่วโมงต่อมา ชายวัยกลางคนและเด็กสาวที่จากไปก่อนหน้านี้ก็ได้ย้อนกลับมายังจุดเดิม "พี่ใหญ่!" เด็กสาวรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างของพี่ชายพลางร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า "ข้าจะไปบอกท่านพ่ออย่างไรดีว่าท่านตายแล้วตอนที่เรากลับไป? พี่ใหญ่ ทำไมท่านถึงได้ตายเช่นนี้... ฮือ... ฮือ..." เมื่อเห็นองครักษ์ฝีมือดีทั้งสิบแปดคนที่คัดมาอย่างดีของตระกูลต้องมาจบชีวิตลง และแม้แต่หลานชายของเขาก็ยังต้องมาตายที่นี่ แววตาของชายวัยกลางคนก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดจะบรรยาย มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น ในขณะที่มืออีกข้างที่ได้รับบาดเจ็บกลับห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง "อิงโหรว แบกร่างพี่ชายเจ้ากลับไปแล้วจัดพิธีศพให้เขาอย่างสมเกียรติเสีย เราจะต้องล้างแค้นให้สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างแน่นอน!" เด็กสาวปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วกล่าวสะอื้น "ท่านอาที่สอง เจ้าขอทานตัวน้อยนั่นยังอยู่ในป่ากักขังวิญญาณเก้านี้ หากเราจากไปตอนนี้ เราจะไปหาทางล้างแค้นได้อย่างไร? พอเราออกไปจากป่านี้ เราก็คงไม่รู้จะเริ่มตามหาเขาจากที่ไหนแล้ว!" "ไม่ เราไม่จำเป็นต้องลงมือเองหรอก เมื่อเรากลับไป ข้าจะไปที่สมาคมทหารรับจ้างเพื่อว่าจ้างภารกิจล่าสังหารเจ้าขอทานตัวน้อยนั่น จะต้องมีสักคนที่สามารถเด็ดหัวมันมาให้ได้!" น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำและเหี้ยมเกรียม สายตาทอดต่ำลง เขามองดูมือที่ไร้ความรู้สึกของตัวเอง ความปรารถนาที่จะฆ่าทวีความรุนแรงขึ้น แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ดีว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าขอทานตัวน้อยนั่น! เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กสาวก็เช็ดน้ำตาอีกครั้งแล้วแบกร่างของพี่ชายขึ้นหลัง ในตอนนั้นเองที่นางพบว่าถุงจักรวาลที่ข้างเอวของพี่ชายหายไป จึงกล่าวว่า "ท่านอาที่สอง เจ้านั่นเอถุงจักรวาลของพี่ชายข้าไปด้วย!" "นั่นยิ่งดี! เรายิ่งมีวิธีตามหามันมากขึ้น!" แววตาของเขาฉายแววโหดเหี้ยมขณะจ้องมองลึกเข้าไปในป่า แม้ว่าจุดประสงค์ที่พวกเขามาที่นี่จะเป็นเพื่อสัตว์อสูรในตำนาน แต่เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้สภาพของพวกเขาไม่พร้อมที่จะเสี่ยงเดินลึกเข้าไปในป่าอีกแล้ว ส่วนเจ้าเด็กน้อยนั่น เขาขอสาบานเลยว่าจะทำให้ชีวิตของมันต้องตกนรกทั้งเป็น!