บทที่ 2404 โชคชะตาของแชมเปี้ยน (ตอนที่ 1) หลังจากได้ยินเรื่องราวที่ทั้งสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน รัสส์ก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าพวกเขามีความเกี่ยวข้องกัน ปัญหาหลักก็คือหากใครได้พูดคุยกับฮินโตะที่เขาสร้างขึ้นมา คนนั้นก็จะรู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่ฮินโตะตัวจริง เมื่อเรื่องนั้นเกิดขึ้น มันหมายความว่าแชมเปี้ยนที่จู่ๆ ก็มาอยู่ข้างเดียวกับพวกเขาอาจจะหันมาเป็นศัตรูแทน อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์ที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดและไม่มีเวลามาตั้งคำถามเช่นนี้ ทุกอย่างจึงถือว่าสมบูรณ์แบบ 'ตอนนี้เราจะได้เห็นกันเสียทีว่าแชมเปี้ยนคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหน' รัสส์คิด 'ดูจากการโจมตีครั้งแรกของเขา เราอาจจะมีใครสักคนที่สามารถรับมือกับพวกมนุษย์หมาป่าได้ดีพอสมควร' ทั้งไฮเคิลและคริสตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่หลังจากที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสร้างบาดแผลให้กับพวกมนุษย์หมาป่าในลักษณะที่ชาวโครโน่จะสามารถรับมือต่อได้ ด้วยวิธีนี้ พวกเขาก็จะสามารถใช้พลังงานในการช่วยชีวิตพวกนั้นได้ การรักษาจำนวนชาวโครโน่ที่แข็งแกร่งไว้ให้มากที่สุดจะช่วยพวกเขาได้ในระยะยาว และดูเหมือนว่ามันจะได้ผล กลุ่มห้าคนสองกลุ่มที่ไฮเคิลและคริสคอยคุ้มกันอยู่นั้นยังไม่เสียสมาชิกไปแม้แต่คนเดียว การมีพวกเขาอยู่เคียงข้างทำให้รู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง แต่น่าเสียดายที่กลุ่มอื่นไม่ได้เป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ค่อยๆ เสียกำลังพลไปทีละคน จำนวนชาวโครโน่ในหลุมลดลงเหลือเพียงครึ่งเดียวจากจำนวนเดิม ในขณะที่มีมนุษย์หมาป่าถูกฆ่าไปเพียงห้าตัวเท่านั้น ทำให้จำนวนทั้งสองฝ่ายเริ่มสูสีกันแต่ระดับพลังนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง มนุษย์หมาป่าสองตัวกำลังรุมกินซากชาวโครโน่กลุ่มที่พวกมันเพิ่งฆ่าตาย ฮินโตะพุ่งเข้ามาขัดจังหวะด้วยการหมุนตัวพร้อมดาบคู่ในมือ เขาเหวี่ยงดาบเพลิงดำเข้าใส่มนุษย์หมาป่าทั้งสองตัวโดยหวังจะปลิดชีพพวกมันให้ได้ตั้งแต่เริ่ม พวกมันตอบโต้อย่างรวดเร็วด้วยการยกกรงเล็บขึ้นมาปัดป้องดาบ พละกำลังของพวกมันแข็งแกร่งกว่าตัวล่าสุดที่เขาเคยเผชิญหน้า และการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้นยังไม่รุนแรงพอ ในขณะเดียวกันเพลิงดำก็ไม่สามารถติดไฟบนกรงเล็บได้ มันจะทำงานก็ต่อเมื่อสร้างบาดแผลบนเนื้อหนังได้เท่านั้น ทันใดนั้น มนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งก็พุ่งกระโจนเข้าใส่ แรงถีบตัวมหาศาลทำให้พื้นดินใต้เท้ามันแหลกละเอียด ฮินโตะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ดาบทั้งสองเล่มตั้งรับการโจมตี ร่างของเขาไถลไปกับพื้น เขาพยายามจะดิ้นรนออกจากสถานการณ์นี้เพื่อสะบัดกรงเล็บออกไป แต่พละกำลังของมนุษย์หมาป่านั้นช่างมหาศาล เปลวไฟรอบดาบเริ่มขยายขนาดขึ้น เขาหวังว่ามันจะสัมผัสโดนผิวหนังของมนุษย์หมาป่าได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง จากทางด้านข้าง มนุษย์หมาป่าอีกตัวได้กระโดดขึ้นไปบนอากาศและเตรียมโจมตีแล้ว มันง้างมือข้างหนึ่งไว้ที่ข้างลำตัวก่อนจะเหวี่ยงออกมาสุดแรง แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวฮินโตะ ขวานเล่มหนึ่งก็ฟาดลงมา สับกรงเล็บของมนุษย์หมาป่าลงกับพื้นดิน ทันทีหลังจากนั้น ขวานอีกเล่มก็จามเข้าที่หน้าอกของมัน ใบขวานฝังลึกเข้าไป และในจังหวะนั้นเองเปลวไฟก็ปะทุขึ้นชั่วครู่ ส่งแรงกระแทกมหาศาลจนทำให้ร่างของมนุษย์หมาป่าปลิวไปกระแทกกับกำแพง หลุมทั้งหลุมสั่นสะเทือนจากแรงปะทะ มนุษย์หมาป่าหลายตัวเคยถูกคริสซัดจนกระเด็น แต่พวกมันก็ฟื้นตัวและลุกขึ้นมาสู้ใหม่ได้เสมอ ทว่าด้วยการโจมตีนี้ มนุษย์หมาป่าตัวนั้นกลับลุกไม่ขึ้น อย่างน้อยก็คงไม่ใช่เร็วๆ นี้ “ขอโทษทีที่มาช้าไปหน่อยนะฮินโตะ พอดีฉันไปเอาขวานอีกเล่มคืนมาน่ะ” ชินโตะกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า มนุษย์หมาป่าที่ฮินโตะกำลังต่อสู้อยู่เสียสมาธิจากสิ่งที่เห็น เขาอัดพลังเพลิงลงในดาบอีกครั้ง ทำให้เปลวไฟบดบังทัศนวิสัยระหว่างทั้งสองเพื่อเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ มนุษย์หมาป่าถอยหลังไปเล็กน้อย และไม่นานนักท่ามกลางเปลวไฟสีดำ ดาบทั้งสองเล่มก็เหวี่ยงลงมา มนุษย์หมาป่ามีความรวดเร็ว มันปัดป้องการโจมตีแต่ละครั้งออกไปได้ทีละอย่าง แต่ทักษะดาบของฮินโตะนั้นอยู่ในระดับยอดฝีมือ เขาเข้าใกล้ผิวหนังของมันมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็สร้างรอยแผลเล็กๆ บนท่อนแขนและหัวไหล่ของมนุษย์หมาป่าได้ การต่อสู้ระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะยังสูสีกัน ฝ่ายหนึ่งโจมตีและอีกฝ่ายหนึ่งป้องกัน จนกระทั่งเพลิงดำเริ่มปกคลุมไปทั่วร่างของมนุษย์หมาป่า มันไม่สามารถรักษาบาดแผลจากเปลวไฟประหลาดนี้ได้ และเริ่มรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง มันอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนกระทั่งดาบทั้งสองเล่มถูกเหวี่ยงเข้าที่ลำคออย่างจัง ตัดหัวของมนุษย์หมาป่าจนขาดสะบั้น ปลิดชีพมันได้ในที่สุด “ดูเหมือนฝีมือพี่จะไม่ตกเลยนะ” ชินโตะพูด “พี่ยังสร้างเปลวไฟพวกนั้นได้ดีกว่าชาวโครโน่คนไหนๆ ที่เคยมีมา และยังใช้ดาบได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ก็อย่างที่พี่เห็น ฉันไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆ ฉันเองก็สร้างเพลิงดำได้เหมือนกัน” เพลิงดำลุกโชนขึ้นบนขวานทั้งสองเล่มของชินโตะ แต่มันก็เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น “ฉันคงรักษาพวกมันไว้ไม่ได้ตลอดแบบพี่ แต่พละกำลังของฉันเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด และฉันต้องการแค่จังหวะเดียวในการโจมตีด้วยเพลิงดำ ฉันคิดว่าฉันสามารถพูดได้อย่างภาคภูมิใจแล้วว่า ฉันก้าวข้ามพี่ไปแล้ว” ในฐานะผู้มาจากพื้นที่สีแดงที่ซึ่งสิ่งมีชีวิตต้องต่อสู้กันอย่างต่อเนื่องและพิสูจน์ความแข็งแกร่งในทุกๆ มุม ชินโตะอยากจะพูดคำเหล่านี้กับพี่ชายของเขามานานแล้ว เมื่อได้เห็นเขาต่อสู้เมื่อครู่ ชินโตะก็มั่นใจว่าเขาสามารถเอาชนะพี่ชายในการต่อสู้ได้ และเขาอยากให้พี่ชายภูมิใจในตัวเขา แต่นอกเหนือจากนั้น ตอนนี้มีสิ่งที่สำคัญกว่า ด้วยกำลังของพวกเขาทั้งสองคน พวกเขาต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ ฮินโตะยังคงก้าวต่อไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรขณะพุ่งเข้าหาพวกมนุษย์หมาป่า ชินโตะอยากจะพูดมากกว่านี้ อยากจะคุยหรือเสนอให้พวกเขากลับไปทางบันได แต่เขาก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ ไม่มีทางหนีออกไปจากที่นี่ได้ เว้นแต่ว่าพวกเขายินดีที่จะเผชิญหน้ากับผู้ปกครองของที่นี่ทั้งหมด ขณะที่แต่ละกลุ่มต่อสู้กับมนุษย์หมาป่าอย่างสุดกำลัง พวกเขากลับพบว่ามันยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะฆ่าพวกมันได้อีก ตอนนี้พวกมนุษย์หมาป่าเริ่มร่วมมือกัน พวกมันมีจำนวนมากกว่า และสามารถอุดจุดอ่อนหรือช่องโหว่ของกันและกันได้ ทุกคนตกเป็นฝ่ายตั้งรับ ดูเหมือนพวกมันจะรู้แล้วว่าเพลิงดำเป็นสิ่งที่ต้องระวัง คนเดียวที่ยังสามารถสร้างความเสียหายขณะโจมตีได้คือชินโตะ เนื่องจากพละกำลังอันมหาศาลในทุกๆ การโจมตีของเขา 'แชมเปี้ยนคนนั้นมีพละกำลังที่น่าเหลือเชื่อ แถมยังมีไหวพริบในการหาจังหวะโจมตีที่ดีมาก' ไฮเคิลคิด 'โชคดีจริงๆ ที่เราไม่ได้เป็นศัตรูกับเขา และดูเหมือนว่ารัสส์จะเล่นตุกติกอะไรบางอย่างไว้จริงๆ' ในที่สุด แต่ละกลุ่มก็ถูกบีบให้มารวมกันตรงกลาง ตอนนี้ทั้งสามกลุ่มพร้อมกับชาวโครโน่ที่เหลืออยู่ต่างยืนหันหลังชนกันต่อสู้กับพวกมนุษย์หมาป่า ชาวโครโน่คนอื่นๆ เริ่มจำได้ว่าแชมเปี้ยนกำลังต่อสู้เคียงข้างพวกเขา แต่ทำไม ในบรรดาช่วงเวลาทั้งหมด ทำไมเขาถึงเลือกมาสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาในตอนนี้ พวกเขาอยากจะถาม แต่ก็ยุ่งอยู่กับการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด “ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะทนได้นานกว่านี้ เราน่าจะเหลือเวลาอีกตั้งห้าชั่วโมงกว่าดวงอาทิตย์จะขึ้น” ชาวโครโน่คนหนึ่งกล่าว ด้วยสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ไฮเคิลและคริสคิดว่าอาจถึงเวลาที่พวกเขาต้องสู้สุดกำลังเพื่อออกไปจากที่นี่ แต่ในตอนนั้นเองที่มีอีกคนก้าวออกมารับหน้าที่นี้ “ทุกคนเตรียมตัววิ่งไปที่บันไดซะ ถ้าพวกนายขึ้นไปข้างบนก็จะหาทางออกเจอ ฉันจะจัดการตรงนี้เอง” ชินโตะชูขวานทั้งสองเล่มขึ้นไปบนอากาศ เตรียมพร้อมที่จะทำในสิ่งที่เขาควรจะทำมานานแล้ว