บทที่ 141 ตลอดการเดินทางสามวันมุ่งหน้าสู่ป่าสีเทาบริเวณชานเมืองไบแรน เกริดเคี่ยวเข็ญจูดและเหล่าทหารอย่างหนักแทบไม่ได้หยุดพัก เขาสั่งให้พวกทหารต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่ถูกดึงดูดมาด้วย ‘ผ้าคลุมของมาลาคัส’ ทว่ามอนสเตอร์ในแถบไบแรนนั้นมีเลเวลขั้นต่ำอยู่ที่ 100 ขณะที่มอนสเตอร์ในป่าสีเทามีเลเวลเริ่มต้นที่ 120 มันจึงเป็นเรื่องยากเกินกำลังสำหรับเหล่าทหารที่มีเลเวลเพียง 70-80 เสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดจึงดังระงมไปทั่ว ทว่าเกริดยังคงหนักแน่น เขาไม่เคยสั่งให้ทหารล่าถอย พวกเขาถูกบีบให้ต้องสู้แม้ว่าตัวจะตาย และแทบไม่ได้รับเวลาพักผ่อน ในท้ายที่สุดเหล่าทหารก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้ และจำต้องสู้ด้วยใจที่พร้อมสละชีพ พวกเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่หลายครั้ง เหล่าทหารไม่ได้มองว่าเกริดเป็นวีรบุรุษอีกต่อไป พวกเขาคิดว่าเขาคือปีศาจในคราบมนุษย์ ในตอนแรก ทหารกลุ่มนี้คิดว่าการเดินทัพครั้งนี้เป็นเพียงการกลั่นแกล้ง แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครต้องสังเวยชีวิตให้กับมอนสเตอร์เลยสักคน เพราะทุกครั้งที่ทหารตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตใกล้ตาย เกริดและอัศวินจะเข้าไปช่วยชีวิตพวกเขาได้ทันท่วงทีเสมอ เหตุการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องเป็นเวลาสามวัน จนเลเวลเฉลี่ยของเหล่าทหารเพิ่มขึ้นเป็น 90 ส่วนจูดที่คอยสู้รบอยู่แนวหน้าเสมอสามารถไต่ขึ้นไปถึงเลเวล 110 ได้สำเร็จ ‘อย่างที่คิด... NPC ต่างจากผู้เล่นจริงๆ ด้วย’ เกริดได้ตระหนักถึงข้อเท็จจริงใหม่ ผู้เล่นจะได้รับแต้มสถานะคงที่ 10 แต้มทุกครั้งที่เลเวลเพิ่มขึ้น แต่สำหรับ NPC พวกเขาจะได้รับแต้มสถานะแบบสุ่ม ตั้งแต่ขั้นต่ำ 6 แต้มไปจนถึงสูงสุด 20 แต้ม และทุกครั้งที่จูดเลเวลเพิ่มขึ้น เขาจะได้รับแต้มสถานะอย่างน้อย 16 แต้มเสมอ สมแล้วที่เป็น NPC ระดับ A ที่เกริดให้ความสนใจ เกริดรู้สึกฮึกเหิม ‘ใช่แล้วจูด รีบๆ เก่งขึ้นซะ แล้วมาเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ของฉัน’ วันต่อมา ในที่สุดคณะเดินทางก็มาถึงป่าสีเทา บรรยากาศที่นี่เริ่มเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ขวัญกำลังใจของเหล่าทหารที่เคยพุ่งสูงขึ้นจากการฝึกของเกริดกลับมลายหายไปในพริบตา “ขะ...ขออภัยครับท่าน แต่พวกเราไม่สามารถเดินหน้าต่อได้แล้ว” บริเวณชายป่าถูกปกคลุมด้วยหมอกพิษที่เกิดจากดอกไม้พิษ รัศมีกว่า 300 เมตรเต็มไปด้วยพิษร้าย เหล่าทหารและอัศวินต่างพากันถอยกรูดโดยสัญชาตญาณ แม้จะอยู่ห่างจากม่านหมอกถึงห้าเมตร แต่ผิวหนังของพวกเขาก็เริ่มระคายเคือง และสัมผัสได้ว่าพลังชีวิตกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง โรมิโอตัดสินใจว่าการก้าวเข้าไปในป่านั้นโดยไม่มีนักบวชแห่งเรเบคก้าไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย “การจะปราบบอสผู้พิทักษ์แห่งพงไพรด้วยกำลังรบเท่านี้มันเป็นเรื่องเกินตัวครับ แค่จะไปให้ถึงตัวมันยังเป็นไปไม่ได้เลย การที่พวกเรามาถึงตรงนี้ได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว แต่เราคงต้องถอยกลับ...” เหล่าอัศวินและทหารยืนนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อน ซึ่งครั้งนี้เกริดไม่ได้บังคับพวกเขา ‘หมอกพิษของดอกไม้พิษสร้างดาเมจ 350 หน่วยต่อวินาที’ หากตัดพวกอัศวินออกไป เหล่าทหารมีพลังชีวิตไม่ถึง 3,000 หน่วยด้วยซ้ำ ถ้าเขาบังคับให้พวกนั้นฝ่าหมอกเข้าไป พวกเขาคงตายก่อนจะเดินไปได้ถึง 100 เมตร เกริดอุตสาหะฝึกฝนพวกเขามาอย่างหนัก ดังนั้นเขาไม่อยากสูญเสียพวกนั้นไปเปล่าๆ แบบนี้ ‘ฉันต้องนำไปก่อน’ ดอกไม้พิษไม่ใช่แค่พืชมีพิษธรรมดา แต่มันคือพืชกินคนเลเวล 160 ที่จะใช้หนามและเถาวัลย์โจมตีทุกอย่างที่เข้ามาในระยะ มันคือสิ่งที่สร้างความหวาดกลัวให้กับเหล่านักเดินทางและมอนสเตอร์อย่างยิ่ง ทว่าดอกไม้พวกนี้ไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับเกริด เกริดผู้เคร่งขรึมสอดมือเข้าไปในช่องเก็บของ เขาตั้งใจจะชักดาบแดนสเลฟออกมาเพื่อกำจัดดอกไม้พิษพวกนั้น “จูด?” จูดเดินรุดหน้าเข้าหาหมอกพิษอย่างเงียบเชียบตามนิสัยของเขา เขาพุ่งตรงไปยังหมอกพิษที่แม้แต่อัศวินยังขยาด! ‘สมแล้ว! เป็นคนที่ฉันตาถึงจริงๆ!’ เกริดเต็มไปด้วยความคาดหวัง จูดจะใช้วิธีไหนในการฝ่าหมอกพิษนี้ไปกันนะ? เขาเฝ้ามองด้วยความสนใจ ทันทีที่จูดก้าวเข้าไปในหมอก พลังชีวิตของจูดก็เริ่มลดฮวบด้วยความเร็วที่น่าตกใจ แต่จูดไม่ได้ใส่ใจ เขาส่งเสียงครางในลำคอและก้าวต่อไป... ก่อนจะล้มฟุบลงบนพื้นหญ้า “...เอ๊ะ?” เกริดถึงกับไปไม่เป็นเมื่อเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทหารคนอื่นๆ เริ่มแตกตื่น “อ๊าก! หัวหน้า! เขาเดินไปโดยไม่คิดจนขุดหลุมฝังศพตัวเองแล้ว!” “รีบไปช่วยหัวหน้าเร็วเข้า!” “บ้าเอ๊ย เราต้องเข้าไปในหมอกนั่นจริงๆ เหรอ? เดี๋ยวก็ตายกันหมดพอดี!” “อือ... หัวหน้าจะตายแบบนี้จริงๆ เหรอ?” เกจพลังชีวิตของจูดที่ติดพิษลดลงอย่างรวดเร็ว เหล่าทหารได้แต่ยืนดูหัวหน้าของตนกำลังจะตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างไร้หนทาง เกริดเริ่มตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง ‘หมอนี่มันโง่เกินไปหรือเปล่านะ?’ แม้เลเวลจะเพิ่มขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ค่าสติปัญญาของจูดก็ยังคงค้างอยู่ที่ 11 แถมยังมีสกิลชื่ออัปมงคลอย่าง ‘ผมไม่รู้เรื่อง’ อีกด้วย เหตุผลที่จูดเดินเข้าหมอกไปไม่ใช่เพราะเขามีวิธีแก้พิษ แต่เป็นเพราะเขา ‘ไม่รู้เรื่องรู้ราว’ อะไรเลยต่างหาก เกริดเพิ่งมารู้ความจริงข้อนี้จึงรีบเคลื่อนไหวทันที ‘จะปล่อยให้ตายไม่ได้!’ “ท่านไวเคานต์!” โรมิโอและเด็คตะโกนเรียกอย่างตกใจ ไวเคานต์ผู้สูงศักดิ์ถึงกับยอมเอาตัวเข้าแลกหมอกพิษเพื่อช่วยแค่หัวหน้าทหารธรรมดาๆ อย่างนั้นหรือ? พวกเขาไม่เข้าใจการกระทำของเกริดเลย เด็คตะโกนด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านโรมิโอ! ถ้าท่านไวเคานต์เป็นอะไรไป พวกเราจบสิ้นแน่!” “โธ่เว้ย...!” ทว่ามันสายเกินไปแล้ว ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเกริดนั้นเหนือมนุษย์ ในชั่วพริบตาที่โรมิโอและเด็คคิดจะขวาง เกริดก็เข้าไปอยู่ใจกลางหมอกพิษเสียแล้ว “รีบดื่มซะ!” “...?” สายตาของจูดเริ่มพร่าเลือน ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ ทันใดนั้นก็มีใครบางคนวิ่งเข้ามาประคองร่างเขาขึ้น แล้วป้อนโพชั่นให้? คนคนนั้นคือเกริด “...?” ขุนนางยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยสามัญชนอย่างนั้นหรือ? ปกติพวกขุนนางมองว่าทหารเป็นเพียงโล่มนุษย์ในสนามรบไม่ใช่หรือไง? เกริดแตกต่างจากขุนนางทุกคนที่จูดเคยพบมา ทำไมเขาถึงต่างออกไปนะ? จูดสงสัย แต่ด้วยสติปัญญาของเขาไม่อาจหาคำตอบได้ เขาจึงทำได้เพียงรู้สึกตื้นตันใจ จูดทำหน้าเซ่อซ่าในขณะที่เถาวัลย์จากดอกไม้พิษพุ่งเข้าหาเขา เถาวัลย์เหล่านั้นพุ่งมาเร็วราวกับวิหคถลาลม แต่กลับไม่มีเส้นไหนแตะต้องตัวจูดได้เลย มันก็แน่อยู่แล้ว มอนสเตอร์เลเวล 160 จะมาทำอะไรต่อหน้าเกริดได้ยังไง? “วิชาดาบของแพ็กม่า, คลื่น!” ดาบแสงพุ่งกระจายไปทุกทิศทางรอบตัวเกริด เถาวัลย์ที่พุ่งเข้าหาจูดถูกทำลายสิ้น และดอกไม้พิษหลายสิบต้นต่างส่งเสียงกรีดร้อง หลังจากนั้นหมอกพิษก็เริ่มจางหายไปราวกับเรื่องโกหก จูดทำหน้าเหวอพลางชื่นชมในความแข็งแกร่งของเกริด ‘แข็งแกร่ง...’ อากาศบริสุทธิ์เริ่มไหลเข้าสู่ปอดที่เต็มไปด้วยพิษ ด้วยพลังชีวิตพื้นฐานที่สูงทำให้จูดฟื้นตัวจากความทรมานได้อย่างรวดเร็ว เขาหยัดยืนขึ้นแล้วก้มศีรษะให้เกริด “ขอบคุณ” คำพูดนั้นดูเรียบง่ายเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเขา เกริดถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ‘หมอนี่มันโง่จริงๆ ด้วย’ เขาบอกกับจูดว่า “ความกล้าหามน่ะเป็นเรื่องดี แต่ควรคิดก่อนจะขยับตัวนะ นายไม่ได้มีสิบชีวิตสักหน่อย เข้าใจไหม?” “...อืม” จูดพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่การแสดงออกนั้นดูคลุมเครือจนเกริดรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่าเขาไม่ได้เข้าใจสิ่งที่สื่อเลย เกริดเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา ข้อเรียกร้องของเขาก็ไม่ได้ยากอะไร แค่บอกให้ระวังตัว แต่จูดจะโง่จนไม่เข้าใจคำสั่งง่ายๆ นี้เลยงั้นเหรอ? จากนั้นพวกอัศวินและทหารก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขา “ท่านปลอดภัย!” พวกเขามองเกริดด้วยสายตาปลาบปลื้ม “สุดยอดไปเลยครับที่ท่านสามารถกวาดล้างดอกไม้พิษนับสิบได้ในคราวเดียว! นี่สินะความเกรียงไกรของวีรบุรุษผู้สยบมาลาคัส!” “การกระทำที่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยลูกน้อง คือแบบอย่างที่แท้จริงของเหล่าขุนนางและอัศวิน!” โรมิโอและเด็คเริ่มกล่าวชมเกริดไม่ขาดปาก เหล่าทหารที่เคยเข้าใจผิดว่าเกริดเป็นปีศาจ กลับมามองเขาในฐานะวีรบุรุษอีกครั้ง “ท่านไวเคานต์สุดยอดที่สุด!” “ขอบคุณที่ช่วยหัวหน้าพวกเราครับ!” เสียงเชียร์ดังกึกก้องจากเหล่าทหารและอัศวิน! เกริดยิ้มตอบ แต่เป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง “เป็นยังไงล่ะ? ถ้าอยู่กับฉัน การจะจัดการกับผู้พิทักษ์แห่งพงไพรก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว” “...คือ เรื่องนั้น...” แม้เกริดจะแสดงความยิ่งใหญ่ให้เห็นแล้ว แต่อัศวินและทหารก็ยังคงมีท่าทีเคลือบแคลงใจเรื่องการพิชิตผู้พิทักษ์แห่งพงไพรอยู่ดี เกริดไม่ได้สนใจ เขาเป็นคนดื้อรั้นมาแต่ไหนแต่ไร จึงเริ่มเดินหน้าต่อไปทันที ทำให้เหล่าอัศวินและทหารจำต้องเดินตามไป จนกระทั่งพวกเขาได้เผชิญหน้ากับบางสิ่งใจกลางป่า “มนุษย์! ห้ามมนุษย์เข้าป่า! มนุษย์ทำป่าสกปรก! ไม่ให้อภัยมนุษย์!” มันคือ ‘ก็อบลินลอร์ด’ (Goblin Lord) โดยปกติก็อบลินจะสูงเพียงหนึ่งเมตร แต่มันกลับสูงถึงสองเมตร และมีพละกำลังมหาศาลเกินจินตนาการ ในฐานะฟิลด์บอส (Field Boss) เลเวล 180 มันถือเป็นบอสระดับกลางที่ต้องกำจัดก่อนจะได้พบกับผู้พิทักษ์แห่งพงไพร มันอัญเชิญฮ็อบก็อบลินออกมาหลายสิบตัว เกริดเห็นดังนั้นจึงเริ่มสั่งการกองกำลัง “นี่คือการฝึกครั้งสุดท้ายก่อนที่เราจะไปจัดการผู้พิทักษ์แห่งพงไพร! ทหารสามคนต่อฮ็อบก็อบลินหนึ่งตัว ส่วนอัศวินและจูดให้คอยสังเกตภาพรวมของสนามรบและเข้าช่วยเหลือคนที่ตกอยู่ในอันตราย เมื่อไหร่ก็ตามที่ก็อบลินลอร์ดเริ่มมีท่าทางแปลกๆ นั่นคือสัญญาณของแผ่นดินไหว ถึงตอนนั้นให้กระจายตัวออกเพื่อลดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุด!” ก็อบลินลอร์ดมีรูปแบบการโจมตีคล้ายกับผู้พิทักษ์แห่งพงไพร ก็อบลินลอร์ดอัญเชิญฮ็อบก็อบลิน ส่วนผู้พิทักษ์แห่งพงไพรอัญเชิญโกเลม ก็อบลินลอร์ดยังมีท่าแผ่นดินไหวโจมตีเป็นวงกว้างเหมือนกับผู้พิทักษ์แห่งพงไพรอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ ปาร์ตี้ที่มาล่าผู้พิทักษ์แห่งพงไพรมักจะใช้การสู้กับก็อบลินลอร์ดเป็นการซ้อมมือก่อน เกริดคุ้นเคยกับขั้นตอนนี้ดีและตอบโต้ด้วยความใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ และแล้ว! อัศวินและทหารเข้าปะทะกับฮ็อบก็อบลินตามคำสั่งของเกริด ส่วนเกริดก็มุ่งตรงไปหาก็อบลินลอร์ด เขาใช้วิชาดาบของแพ็กม่า ‘สังหาร’ (Kill) เพื่อกดดันมัน [คริติคอล!] [ผลของออปชันจากถุงมือแสงศักดิ์สิทธิ์ทำงาน คุณโจมตีเป้าหมาย 5 ครั้งต่อเนื่อง] [คุณสร้างความเสียหาย 302,555 หน่วย] [คุณกำจัดผู้อารักขาแห่งป่าสีเทา ก็อบลินลอร์ด สำเร็จ!] [ได้รับค่าประสบการณ์ 2,600,100 แต้ม] [ได้รับ กระบองของก็อบลินลอร์ด] [ได้รับ เขี้ยวของก็อบลินลอร์ด] [เลเวลของคุณเพิ่มขึ้น] “...อา” การโจมตีติดคริติคอลบวกกับผลของถุงมือแสงศักดิ์สิทธิ์และสกิล ‘สังหาร’ คือการโจมตีที่รุนแรงขนาดทำให้บอสกริฟฟอนเลเวล 280 ตกอยู่ในสภาวะปางตายได้ ดังนั้นมันจึงเป่าก็อบลินลอร์ดเลเวล 180 กระจุยได้อย่างง่ายดาย แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเขา ทำไมพลังของไอเทมถึงมาทำงานได้ถูกที่ถูกเวลา (จนเกินไป) แบบนี้ล่ะเนี่ย? “ฮี้ก! มนุษย์! น่ากลัว!” เหล่าฮ็อบก็อบลินต่างพากันวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว ทิ้งให้เกริดยืนทำหน้าปูเลี่ยนๆ อยู่ตรงนั้น เขาเพิ่งจะเข้าใจสถานการณ์ ‘ให้ตายสิ น่าจะถอดถุงมือออกก่อน’ เกริดรู้สึกเสียดายที่พลาดโอกาสฝึกทหาร ขณะที่เหล่าอัศวินและทหารต่างพากันยืนอึ้ง ‘นั่นใช่มนุษย์แน่เหรอ?’ ‘แข็งแกร่งจนน่าเกลียด...’ “ผู้พิทักษ์แห่งพงไพร ถึงเวลาล่ามันแล้ว” ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน มีเพียงจูดคนเดียวที่ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่คิดอะไรเลย