บทที่ 157 เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เขาสังเกตผู้อยู่อาศัยคนที่ 39 [ค่าญาณหยั่งรู้เพิ่มขึ้น 1 แต้ม] เกริดยิ้มออกมาเมื่อเห็นค่าสถานะญาณหยั่งรู้ของเขาเพิ่มขึ้นเป็นครั้งที่ห้า ‘ทักษะสังเกตตัวละคร (Character Observation) ของดาบผู้บัญชาการนั้นดีกว่าก็จริง แต่ทักษะค้นหาพรสวรรค์ (Talent Search) ที่ติดมากับดาบผู้ปกครองช่วยเพิ่มค่าญาณหยั่งรู้ได้เร็วกว่า’ ดวงตาอันลุ่มลึกของเกริดจับจ้องไปยังชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังช่วยซ่อมแซมกำแพงเมือง ‘ค้นหาพรสวรรค์!’ [คุณได้ค้นพบความสามารถ ทักษะ และศักยภาพของเป้าหมาย] ชื่อ: เอียน อายุ: 27 ปี เพศ: ชาย อาชีพ: คนเหมือง เลเวล: 33 พละกำลัง: 45/115 ความอึด: 69/138 ความคล่องแคล่ว: 21/80 สติปัญญา: 48/81 ทักษะ: ขุดเหมือง (C) คนเหมืองหนุ่มในหมู่บ้านไบแรน * เป็นคนธรรมดาอย่างยิ่ง คุณล้มเหลวในการค้นหาพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ เกริดตระหนักได้ในทันที ‘จูด... แกนี่มันไอ้บื้อของจริงเลยนี่หว่า’ เขาสังเกตผู้อยู่อาศัยมา 40 คนแล้ว แต่ยังไม่เจอใครที่มีค่าสติปัญญาต่ำกว่าจูดเลย เมื่อพูดถึงค่าสติปัญญาสูงสุด เท่าที่เขาเห็นมา อย่างต่ำที่สุดก็คือ 80 แต้ม เขาไม่เคยเห็นใครที่มีศักยภาพสูงสุดต่ำกว่า 80 เลยสักคน ‘แต่จูดมีค่าสติปัญญาสูงสุดแค่ 20 แถมตอนนี้ยังมีแค่ 11...’ จูดนั้นโง่บรม ‘ถึงมันจะปกครองง่ายถ้าเขาโง่ แต่ก็น่าสมเพชชะมัด’ จากนั้น ชายร่างกำยำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเกริด “ขาก... ถุย!” ชายคนนั้นถ่มน้ำลายจนเป็นนิสัย ผมสีเทาของเขาชี้โด่เด่ขึ้นฟ้าเหมือนถูกฟ้าผ่า เขามีร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและดวงตาที่คมกริบราวกับสัตว์ป่า เขาคือ ‘ทูน’ แรงเกอร์อันดับ 35 ของการจัดอันดับรวม และเป็นเจ้าของอาชีพลับระดับหายาก เขายื่น ‘ไดน์สเลฟ’ คืนให้เกริด “ไม่ว่าจะคิดยังไง ฉันก็ซื้อมันไม่ไหวหรอก” เกริดทำหน้าฉงน “ทำไมล่ะ? ถึงมันจะมีเกรดระดับยูนีค (Unique) แต่ประสิทธิภาพของมันเทียบเท่าอาวุธระดับตำนาน (Legendary) เลยนะ พลังโจมตีอาจจะต่ำกว่าอาวุธระดับตำนานในเลเวลเดียวกันนิดหน่อย แต่พวกลูกเล่นเสริม (Options) ดีกว่าตั้งเยอะ 4 ล้านโกลด์ถือเป็นราคาที่เหมาะสมแล้ว ซื้อเล่มนี้แทนที่จะไปซื้ออย่างอื่นไม่ดีกว่าเหรอ?” ทูนทำหน้าบูดบึ้ง “ฉันรู้ว่ามันดีแค่ไหน ฉันเองก็อยากได้ใจจะขาด แต่ฉันไม่ได้รวยพอจะควักเงิน 4 ล้านโกลด์มาจ่ายหรอกนะ ขาก... ถุย!” “ถ้านายอยู่อันดับ 35 ของโลก นายก็น่าจะดังมากในประเทศตัวเองไม่ใช่เหรอ? นายควรจะกวาดเงินมหาศาลจากการออกรายการทีวีหรือถ่ายโฆษณาได้สิ? สมาชิกกิลด์คนอื่นเขาก็หาเงินแบบนี้กันทั้งนั้น โดยเฉพาะจิซูกะ แค่เธอสละเวลาครึ่งวันไปถ่ายนิตยสารก็ได้เงินมหาศาลแล้ว” “...นั่นมันเรื่องของคนอื่น...” เสียงของทูนเบาลงจนเกริดได้ยินไม่ถนัด “อะไรนะ?” ทูนตะโกนลั่น “ก็ฉันไม่เคยได้รับข้อเสนอให้ไปออกทีวีหรือถ่ายโฆษณาเลยน่ะสิ! ฉันหาเงินได้จากการล่ามอนสเตอร์อย่างเดียว! แล้วการล่าเนี่ย สัปดาห์หนึ่งฉันหาเงินได้แค่ 10,000 โกลด์เอง!” เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง 10,000 โกลด์นั้นมีมูลค่าประมาณ 12 ล้านวอน การที่ทูนหาเงินได้ 12 ล้านวอนต่อสัปดาห์อาจดูเป็นเงินมหาศาลสำหรับคนทั่วไป แต่มันต่างออกไปสำหรับแรงเกอร์ ในกรณีของไอเทมที่มีข้อกำหนดเลเวล 250 ขึ้นไป แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะซื้อไอเทมดีๆ ด้วยเงินแค่ 10,000 โกลด์ต่อสัปดาห์ เพราะราคาไอเทมระดับเอปิค (Epic) ก็ปาเข้าไปเกิน 400,000 โกลด์แล้ว ไม่ช้าก็เร็ว ทูนจะไม่สามารถสวมใส่ไอเทมที่เหมาะสมกับเลเวลของตัวเองได้ ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจะล่ามอนสเตอร์ลำบากขึ้น และอันดับของเขาก็จะตกต่ำลง “ก่อนจะได้อาชีพลับ ฉันเคยเป็นนักดาบมาก่อน ก็เลยมีทักษะความชำนาญดาบ (Sword Mastery) อยู่บ้าง แต่ฉันใช้กรงเล็บติดข้อมือ (Wristblade) มานานแล้ว ฉันเลยถนัดไอเทมพวกนั้นมากกว่า ถ้าไดน์สเลฟเป็นกรงเล็บติดข้อมือ ฉันคงกัดฟันกู้หนี้ยืมสินมาซื้อมันแน่ๆ แต่ฉันไม่โง่พอจะทำแบบนั้นเพื่อดาบใหญ่หรอก” “อืม... โอเค ฉันเข้าใจแล้ว” ทูนมองเกริดที่ถือไดน์สเลฟไว้แล้วถามขึ้น “แต่ทำไมคุณถึงไว้ใจให้ฉันยืมอาวุธล่ะ? ฉันอาจจะเชิดอาวุธหนีไปก็ได้นะ? เราเพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว แถมตอนนั้นฉันยังทำตัวไม่ค่อยน่าประทับใจอีก... คุณกล้าให้คนอย่างฉันยืมของแพงขนาดนี้ได้ยังไง?” เกริดรู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลังเมื่อได้ยินแบบนั้น ‘เรานี่มันโง่จริงๆ’ ทั้งยูราและกิลด์เซดาก้า แรงเกอร์ที่เกริดได้พบเจอโดยตรงต่างก็รวยล้นฟ้า พวกเขามีชื่อเสียงโด่งดังเพราะออกทีวีอยู่บ่อยครั้ง และกวาดเงินจากการสัมภาษณ์ ถ่ายแบบ และงานโฆษณา ดังนั้น เกริดจึงมีความฝังใจว่าแรงเกอร์ทุกคนต้องรวย และคนรวยคงไม่ขโมยอุปกรณ์ของคนอื่นหรอก แต่ทูนไม่ได้รวยเหมือนแรงเกอร์คนอื่นๆ มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยหากเขาจะคิดขโมยไอเทมราคาแพงไป ‘ที่จริง มันก็ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่าคนรวยจะไม่ขโมยของนี่นา... เราประมาทเกินไป ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะจนเราขาดความระมัดระวังไปเลย’ โชคดีที่ทูนเป็นคนที่มีมโนธรรม ไม่อย่างนั้นเกริดคงถูกชิงเงิน 4 ล้านโกลด์ไปแล้ว เกริดคิดว่าถึงเวลาที่เขาต้องรอบคอบให้มากกว่านี้ และนั่นทำให้เขาเริ่มรู้สึกถูกชะตากับทูนขึ้นมา ‘นับว่าน่ายกย่องที่เขาส่งคืนแทนที่จะขโมยไป’ เกริดจึงกล่าวว่า “ถ้าวันหลังนายหาตำราผลิต (Production Method) ดีๆ หรือวัตถุดิบเจ๋งๆ ได้จากการล่า ก็เอามาให้ฉันสิ ฉันจะสร้างไอเทมให้นายในราคากันเอง” “อะไรนะ...?” ทูนเป็นคนอิตาลีและเป็นเด็กกำพร้า ด้วยเหตุนี้เขาจึงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนต้องเข้าสู่เส้นทางมาเฟีย เขาอยู่ในแก๊งเพียงห้าเดือนและนับว่าโชคดีที่ยังไม่เคยฆ่าใคร อย่างไรก็ตาม เขาเคยทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย ทั้งการข่มขู่ ค้ายา และค้าอาวุธปืน แต่หลังจากได้รู้จัก *Satisfy* เขาก็พบว่ามีเนื้อหาเกมที่สนุกสนานให้เขาได้เพลิดเพลิน เขาจึงเริ่มสงสัยว่าทำไมเขาต้องทำร้ายคนอื่นด้วยเรื่องเลวร้ายเหล่านั้นด้วย? สุดท้ายเขาจึงออกจากแก๊งโดยต้องแลกด้วยดวงตาข้างซ้าย ตั้งแต่นั้นมา... ทูนมีพรสวรรค์ในเกมและกลายเป็นแรงเกอร์ แต่เขาก็ยังแก้ลางนิสัยใจร้อนและพฤติกรรมรุนแรงไม่ได้ทั้งหมด เขาจึงมักมีเรื่องกระทบกระทั่งกับผู้เล่นคนอื่นและมีชื่อเสียโด่งดังในทางที่ไม่ดี เขาชอบการต่อสู้และไม่มีเพื่อนเลยสักคน แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากเข้ากิลด์เซดาก้า จิซูกะสามารถสยบความรุนแรงของทูนได้อย่างราบคาบ และทำให้เขาได้สนุกกับ *Satisfy* อย่างสงบสุขมากขึ้น และในตอนนี้... นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกเดินทางในโลก *Satisfy* ไม่สิ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาเกิดมาบนโลกใบนี้เลยที่มีคนมอบน้ำใจให้โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ ‘เกริด...’ ทูนมองเกริด เดิม