บทที่ 148 ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ การปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิของโรงเรียนมัธยมปลายสตรี ‘ยองเลดี้’ กำลังจะสิ้นสุดลง ภาคเรียนใหม่ในฐานะนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สองของเซฮีกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วัน ดังนั้นวันนี้เธอจึงตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนัก งานอดิเรก? เที่ยว? เดท? สิ่งเหล่านี้ไม่อยู่ในความสนใจของเธอเลย เธอเพียงแค่สนุกกับกิจกรรมสโลว์ไลฟ์อย่างการจ็อกกิ้งตอนเช้าและโยคะตอนเย็น ซึ่งนั่นก็ทำไปเพื่อรักษาความฟิตของร่างกายสำหรับการเรียนเท่านั้น เซฮีอุทิศตนให้กับการเรียนเพียงอย่างเดียว ทำไมเธอถึงหมกมุ่นกับการเรียนขนาดนี้? นั่นก็เพราะพี่ชายของเธอ... ยองอู พี่ชายของเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการเรียนและไม่มีจุดเด่นในด้านไหนเป็นพิเศษ ข้อดีเพียงอย่างเดียวของเขาคือความอดทน แต่หลังจากที่เขาเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเขา เพราะเขากลายเป็นคนขี้เกียจ เธอคาดหวังว่าเขาจะดีขึ้นหลังจากไปเป็นทหาร แต่ความจริงกลับแย่ลง แทนที่จะกลับมาตั้งใจเรียน เขากลับจมปักอยู่กับเกมที่ชื่อว่า ‘แซททิสฟาย’ และติดหนี้สินท่วมหัว พ่อแม่ของพวกเธอต่างก็กลัดกลุ้มใจ ทั้งคู่ถอนหายใจทิ้งทุกวันเพราะอนาคตของลูกชายดูมืดมนลงเรื่อยๆ ‘ฉันต้องดูแลพี่ให้ได้’ อาจเป็นเพราะเธอเติบโตมาพร้อมกับภาพลักษณ์ของพี่ชายที่น่าเวทนาและไร้ประโยชน์ เซฮีจึงมีความคิดเป็นผู้ใหญ่เกินตัวมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ตอนมัธยมต้น เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องดูแลพ่อแม่และพี่ชายให้ได้ ‘ฉันจะตั้งใจเรียนแทนในส่วนของพี่เอง ฉันจะประสบความสำเร็จและรับผิดชอบชีวิตของพ่อแม่กับพี่ให้ได้’ เซฮีแตกต่างจากพี่ชาย เธอมีพรสวรรค์ เธอเป็นนักเรียนที่เรียนดี เข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดังอย่างยองเลดี้ และได้คะแนนติดอันดับท็อปของประเทศ เป้าหมายสูงสุดของเธอนั้นเรียบง่าย เธอวางแผนจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด ได้งานทำดีๆ มีเงินเดือนสูงๆ เพื่อมาจุนเจือพ่อแม่และพี่ชาย ‘พี่เชื่อใจหนูได้เลย’ เธออ่านหนังสือต่อไปพลางคิดเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม ปัญหาหนึ่งเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ พี่ชายของเธอเปลี่ยนไป เขาเริ่มพึ่งพาตัวเองทางเศรษฐกิจได้ในระดับหนึ่งอย่างกะทันหัน ใช่แล้ว มันคือ ‘แซททิสฟาย’ ช่างย้อนแย้งที่มันคือเกมเดียวกับที่พรากช่วงวัยรุ่นของพี่ชายเธอไป พี่ชายประสบความสำเร็จในเกมและล้างหนี้ได้ทั้งหมด ไม่เพียงแค่หนี้ของเขาเอง แต่เขายังใช้หนี้ให้พ่อด้วย จากนั้นเขาก็ให้เงินพ่อแม่เป็นเงินใช้จ่ายส่วนตัวหลายร้อยล้านวอนเพื่อให้พวกท่านอยู่อย่างสบาย วันหนึ่ง พี่ชายพูดกับเธอว่า "ภายในหนึ่งปี พี่จะซื้อตึกราคาหมื่นล้านวอน เราจะเอามาปล่อยเช่า แล้วครอบครัวเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต" เซฮีภูมิใจในตัวพี่ชายที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เธอดีใจมาก แต่อีกด้านหนึ่ง เธอก็ยังกังวล ‘มันไม่ใช่แค่การคุยโว...’ เขามีความสามารถที่จะจ่ายได้ก็จริง แต่พี่ชายกลับซื้อรถนอกราคา 800 ล้านวอนทันทีที่มีเงิน เธอรู้ดีว่าคนรวยมักจะสูญเสียทรัพย์สินไปเพราะขาดสามัญสำนึกทางการเงิน เซฮีกังวลว่าพี่ชายจะผลาญเงินจนหมดอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ เธอยังเป็นห่วงเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับผู้หญิงด้วย ‘ถ้าเขาทำตัวอวดรวยเกินไป...’ คงมีผู้หญิงมากมายที่หลงใหลในตัวผู้ชายที่ขับรถนอกราคา 800 ล้านวอน แต่พี่ชายของเธอเป็นคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เดทเลยไม่ใช่หรือ? เขาคงถูกหลอกได้ง่ายๆ “เฮ้อ... ถ้าฉันอยู่ข้างๆ พี่ตลอดเวลาคงจะสบายใจกว่านี้” เธออยากเฝ้าดูพี่ชายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เซฮีมีความหลงใหลในตัวพี่ชายอย่างผิดปกติ อาจเป็นเพราะเธอรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบชีวิตเขามาหลายปีแล้ว “เอ๊ะ?” ขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ เธอเหลือบมองไปทางหน้าต่าง ข้างนอกดูวุ่นวายเสียงดัง ‘ดารามาเหรอ?’ ผู้คนทั้งชายหญิงและเด็กๆ ต่างส่งเสียงเอะอะบนถนน เซฮีเดินไปที่หน้าต่างเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอก็ต้องขมวดคิ้ว ’ทำไมยัยนั่นถึงมาอยู่ที่นี่...?’ เธอสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลย *** ถนน 000-0 ย่าน XX เขตกึมชอน ละแวกนี้เป็นที่อยู่อาศัยของคนธรรมดาทั่วไป แต่ช่วงนี้กลับคึกคักเป็นพิเศษ นั่นเป็นเพราะรถนอกราคาแพงมาจอดอยู่หน้าบ้านตระกูลชิน ซึ่งเจ้าของบ้านทำกิจการร้านขายผัก ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างให้ความสนใจและเดินมามุงดูรถคันนั้น “นั่นมันรุ่นที่ 13 จากบริษัท B ราคาตั้ง 800 ล้านวอนเลยนะ” “ว้าว ใจสั่นเลย คุณชินแกขายกะหล่ำปลีได้เยอะขนาดนั้น