Chapter 192 - Unique Quest “เควสต์ล้มเหลว? อะไรนะ?” “เอ่อ... หัวหน้าแน่ใจเหรอครับ? ลองเช็กดูดีๆ หรือยัง?” กู่จุยหายใจเข้าออกแรงๆ ราวกับมังกรที่กำลังพ่นไฟ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าคนที่เพิ่งพูดออกมา “แกหมายความว่ายังไง? มึงจะให้กูมองหาบ้าอะไรอีกล่ะวะ!” เขาส่งหมัดตรงเข้ากระแทกหน้าไอ้หมอนั่นด้วยความหงุดหงิดทันที “พวกเราอุตส่าห์ดั้นด้นมาตั้งไกล เสียทรัพยากรไปตั้งเท่าไหร่ แถมยังต้องฆ่าไอ้แมลงเม่าที่บังอาจมาถึงที่นี่ก่อนพวกเราอีก แล้วมันจะล้มเหลวได้ยังไงวะ?” “ลูกพี่ มีคนลอบกัดเราครับ” หนึ่งในฮีลเลอร์พึมพำออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “โอ้ นี่แกกำลังหาข้อแก้แก้ตัวให้ความล้มเหลวห่วยๆ ของตัวเองงั้นเหรอ? ใครหน้าไหนมันจะมาลอบกัดเราที่นี่?” “พวกแกจัดการลิงที่ร่อแร่ใกล้ตายตัวเดียวไม่ได้ แล้วตอนนี้ยังจะมาอ้างเหตุผลปัญญาอ่อนอีก!” “ถ้าพวกแกทำหน้าที่ให้มันดีๆ คอยฮีลทุกคนไว้ เราคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพบัดซบแบบนี้หรอก!” “หัวหน้า พวกเราก็ฮีลตามปกติเหมือนทุกทีนั่นแหละ! โธ่เอ๊ย... ถ้ามันมีประวัติบันทึกการกระทำ ผมจะเปิดให้ดูเดี๋ยวนี้เลย! หัวหน้าต้องเชื่อผมนะ! มีใครบางคนลอบโจมตีเราจากด้านข้างจริงๆ” ฮีลเลอร์หนุ่มไม่รู้จะทำยังไงให้ชายคนนี้เชื่อเขา ได้แต่ร่ำไห้อยู่ในใจ โชคดีที่คนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงสนับสนุนเขาบ้าง “ผมก็เห็นเหมือนกัน” “ใช่ครับ มีลูกไฟยิงมาจากด้านข้างสองสามนัด” “หืม...” กู่จุยเริ่มเงียบเสียงลงและใช้ความคิดถึงบางอย่าง เลียมที่ยืนฟังบทสนทนาทั้งหมดอย่างเงียบเชียบลอบยิ้มอยู่ที่มุมมืด “สงสัยคงถึงเวลาของผมแล้วสินะ?” เขากะว่าจะรอฟังรายละเอียดเกี่ยวกับเควสต์เพิ่มเติมอีกสักนิด แต่ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะไม่ได้คุยอะไรต่อแล้ว แถมเขาก็มีเวลาไม่มากนัก เพราะประตูมิติอาจจะดึงตัวพวกเขาทุกคนกลับไปยังดินแดนเนเธอร์เมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะลงมือเดี๋ยวนี้ก่อนจะสายเกินไป ถ้าเขาไม่ได้ฆ่าพวกมันสักสองสามรอบ คืนนี้เขาคงนอนหลับไม่สนิทแน่ๆ เลียมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหว ทันทีที่ขยับตัว เขาก็หยิบไอเทมบางอย่างออกมาจากช่องเก็บของและโยนมันเข้าไปกลางวงของคนกลุ่มนั้นทันที ตูมมมม! วินาทีต่อมา เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นผง เศษเหล็ก และหินกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง พร้อมกับเปลวเพลิงและกลุ่มควันหนาทึบที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทุกสิ่งในบริเวณนั้นถูกทำลายย่อยยับ รวมถึงป้ายหลุมศพในสุสานด้วย ส่วนพวกคนที่เพิ่งจะยืนเถียงกันอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่เมื่อครู่ ก็พบว่าตัวเองถูกแรงระเบิดซัดจนกระเด็นออกไป พร้อมกับค่าพลังชีวิตที่ลดฮวบหายไปเป็นจำนวนมาก พวกที่เลเวลน้อยและพลังป้องกันต่ำตายคาที่ทันที ส่วนใหญ่ที่เหลือก็ตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส และก่อนที่พวกมันจะทันได้ตั้งตัว เงาเลือนรางร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านร่างของคนที่ลมหายใจรยินริน พร้อมกับตวัดดาบฟันเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ ตุบ! ตุบ! ตุบ! ทีมเรดทั้งทีมตกอยู่ในความสับสนอลมาน พวกเขาทยอยล้มตายลงทีละคนราวกับใบไม้ร่วงในขณะที่เลียมเริ่มออกล่า ภายในเวลาไม่ถึงนาที สมาชิกทุกคนในปาร์ตี้นั้นก็พบว่าตัวเองกลายเป็นศพอีกครั้ง ก่อนที่เสียง ฝุ่นควัน และแรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดจะจางหายไป เลียมก็จัดการพวกมันจนเรียบ ไม่มีสมาชิกหลงเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว มีเพียงเลียมที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นละอองและซากปรักหักพัง หน้ากากของเขายังคงสวมอยู่ และรอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ไม่เลว” เขาก้มมองไอเทมทรงกลมในมือ ซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่เขาเพิ่งใช้สร้างแรงระเบิดเมื่อครู่ นี่คือไอเทมชิ้นที่สองที่เขาได้มาจากหีบสมบัติในหุบเขาเมก้าโนม [ระเบิดระดับ C] เขาอยากจะทดสอบอานุภาพของไอเทมชิ้นนี้มานานแล้ว และผลที่ออกมาก็ไม่ทำให้ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย “ถ้าแค่ระดับ C ยังรุนแรงขนาดนี้ แล้วระดับ B กับระดับ A จะขนาดไหนกันนะ?” รอยยิ้มของเลียมกว้างขึ้น เขาจ้องมองไอเทมจากพวกเมก้าโนมทั้งสามอย่างตื่นเต้น แต่ละชิ้นดูเหมือนจะทรงพลังกว่าชิ้นก่อนๆ มาก ใจจริงเขาก็อยากจะลองใช้ชิ้นอื่นๆ ดูเหมือนกัน แต่เขาไม่อยากจะเสียไอเทมล้ำค่าพวกนี้ไปกับพวกขยะกลุ่มนี้ เขามีระเบิดแต่ละระดับแค่ระดับละ 20 ลูกเท่านั้น ดังนั้นจะใช้ทิ้งใช้ขว้างไม่ได้ “เอาล่ะ ได้เวลาพอดี” ร่างของเลียมกลายเป็นเงาเลือนรางอีกครั้ง หลายวินาทีผ่านไปหลังจากการระเบิด และมันคือเวลาที่คนกลุ่มนั้นจะเริ่มฟื้นคืนชีพกลับมาทีละคน และทันทีที่พวกมันฟื้นขึ้นมา... “ระเบิดนั่นมันอะไรกัน? พวกแกเห็น—” ฉัวะ! ตูม! ฉัวะ! ตาย! “ทุกคนปลอดภัยไหม—” ฉัวะ! ตูม! ฉัวะ! ตาย! “เดี๋ยวนะ พวกเราตายอีกแล้วเหรอ?” ฉัวะ! ตูม! ฉัวะ! ตาย! “มีคนอยู่ที่นี่!” ฉัวะ! ตูม! ฉัวะ! ตาย! ... ... ... ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวพวกเขา เลียมใช้ความวุ่นวายและความสับสนนี้ในการดักฆ่าสมาชิกที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาทีละคนสองคนจนหมดเกลี้ยงอีกรอบ ครั้งนี้มันต่างจากตอนที่เขาจัดการกับผู้เล่นแค่กลุ่มเล็กๆ ห้าหกคนอย่างสิ้นเชิง เพราะครั้งนี้เขาต้องรับมือกับกลุ่มเรดที่มีผู้เล่นถึง 30 คน ดังนั้นเขาจึงไม่พึ่งพาการร่ายเวทมนตร์ใดๆ แต่ทุ่มพลังมานาทั้งหมดไปกับการเสริมพลังกาย เขาเร่งความเร็ว ความคล่องตัว และพละกำลังจนถึงขีดสุด แล้วหมุนวนราวกับลูกข่าง ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดและความพินาศในทุกที่ที่เขาผ่านไป ก่อนที่พวกผู้เล่นจะทันปะติดปะต่อเรื่องราวได้ พวกเขาก็พบว่าตัวเองตายต่อเนื่องเป็นครั้งที่สามติดต่อกัน การต้องทนรับความเจ็บปวดซ้ำๆ แบบนี้มันทรมานสาหัส แต่ในขณะเดียวกัน การต้องเสียอุปกรณ์สวมใส่และเลเวลที่ลดลงนั้นมันเจ็บปวดยิ่งกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะพวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดีและใส่อุปกรณ์ระดับสูงเพื่อมาปราบบอสเควสต์นี้โดยเฉพาะ ในตัวของแต่ละคนจึงมีไอเทมดีๆ อยู่ไม่น้อย ในขณะที่เลียมเดินเก็บไอเทมเหล่านั้นจากศพของพวกมันทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน เขาก็ฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี “ครั้งนี้ตระกูลกู่ลงทุนกับพวกงี่เง่านี่ไม่เบาเลยแฮะ ไม่คิดเลยว่าจะทำให้การฟาร์มเงินของผมมันง่ายขนาดนี้” “ไอเทมพวกนี้น่าจะขายได้เงินมหาศาล ถ้าดีเร็กติดต่อมา สิ่งนี้น่าจะเพียงพอเกินพอ” เลียมกวาดตามองไอเทมทุกชิ้นด้วยความพอใจ ส่วนสุนัขจิ้งจอกยังคงซ่อนตัวอยู่ในระยะไกลพลางเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความอยากรู้อยากเห็น ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกว่าเจ้านายของเธอดูจะมีความสุขมากกว่าปกติเมื่อได้ฆ่ามนุษย์ด้วยกัน เมื่อเทียบกับการสู้กับผีหรือสัตว์อสูร เธอจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจและเฝ้ามองแผ่นหลังของเลียมต่อไป แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการการคุ้มกันเลยก็ตาม ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด หลังจากจบการสังหารรอบที่สอง เขาก็หยุดพักหายใจเพียงครู่ก่อนจะเริ่มรอบที่สาม และตามด้วยรอบที่สี่ กู่จุยคลั่งจนแทบเสียสติด้วยความโกรธและแค้นใจ “บัดซึม! ใครเป็นคนทำวะ? นี่มันเควสต์ยูนิคของกูนะโว้ย ไอ้สารเลว! หยุดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นถ้ากูหาแกเจอละก็—” ฉัวะ! ตูม! ฉัวะ! ตาย! “โอ้? เควสต์ยูนิคเหรอ? น่าสนใจดีนี่ ขอบใจสำหรับข้อมูลนะ” เลียมจัดการปิดชีพมันอีกครั้ง หลังจากฆ่าพวกโง่พวกนี้ไปหลายต่อหลายรอบ เลเวลของพวกมันก็ลดต่ำลงจนเหลือไม่ถึง 20 ณ จุดนี้ เขาไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตัวเองอีกต่อไปแล้ว เขาเพียงแค่นั่งยองๆ ลงบนพื้นอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะใช้เวทมนตร์ของระบบเพื่อเปิดใช้งาน [ฝนลาวา] เขาผสมผสานมันเข้ากับเวทมนตร์ที่เขากำลังฝึกฝนอยู่ในขณะนี้ ทันทีที่พวกผู้เล่นฟื้นคืนชีพขึ้นมา เขาก็เริ่มโจมตีพวกมันด้วยเปลวเพลิงหลายสาย พร้อมกับฝนลาวาที่เทกระหน่ำลงมาจากด้านบน เมื่อความเสียหายต่อเนื่องทั้งสองชนิดรวมเข้าด้วยกัน พลังชีวิตของทุกคนก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว กลุ่มผู้เล่นถูกกวาดล้างอีกครั้งโดยไม่มีใครรอดชีวิตออกมาได้ พวกมันได้แต่แช่งด่าและร่ำไห้อยู่ในใจโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นเหล่านี้มาจากกิลด์ใหญ่ ดังนั้นไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง มีใครบางคนตั้งใจเล็งเป้าและสังหารหมู่พวกเขาราวกับผักปลา ทว่าถึงจะรู้ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ จะล็อกเอาต์ก็ไม่ได้ จะติดต่อเพื่อนร่วมกิลด์ก็ไม่ได้ พวกเขาสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์ หนทางเดียวที่พวกเขาจะรอดพ้นจากการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมและยากจะทนทานนี้ได้ คือต้องมีใครสักคนในกิลด์สังเกตเห็นเลเวลที่ลดฮวบฮาบอย่างบ้าคลั่งของพวกเขา แล้วส่งกำลังเสริมมาช่วยที่นี่ แต่กิลด์จะยอมเสียแรงเสียเวลามาช่วยคนปลายแถวอย่างพวกเขางั้นเหรอ? โชคร้ายที่ตำแหน่งของกู่จุยในกิลด์ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกผู้เล่นกลุ่มนี้มาทำเรด เพราะนี่คือเควสต์ยูนิค เขาจึงต้องการจะฮุบรางวัลทั้งหมดไว้คนเดียว แล้วค่อยเปิดเผยภายหลังเมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ไม่อย่างนั้น พวกระดับสูงในกิลด์คงจะแย่งเควสต์นี้ไปจากมือเขาและเก็บไว้ใช้เพื่อประโยชน์ของตัวเอง เพื่อเสริมสร้างอำนาจในกิลด์ให้มั่นคงขึ้นไปอีก สำหรับคนที่อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหารอย่างกู่จุย เควสต์นี้เหมือนเป็นโอกาสหนึ่งในล้าน เขามาที่นี่พร้อมกับความหวังอันแรงกล้าและความฝันอันยิ่งใหญ่ แต่สุดท้ายพวกเขากลับมาเจอปีศาจหน้ากากดำที่นี่ และเควสต์อันล้ำค่าของเขาก็ถูกพรากไปง่ายๆ แบบนั้น... เหมือนการแย่งขนมจากเด็กทารก อุปกรณ์ทุกชิ้นก็ด้วย... กู่จุยรู้สึกสมเพชตัวเอง การทุ่มเทครั้งเดียวนี้ทำให้เขาสิ้นเนื้อประดาตัวอย่างสมบูรณ์ เขาจบเหวแล้ว ต่อไปเขาจะตามคนอื่นทันได้ยังไง? เลเวลของเขาลดต่ำลงทุกนาที นี่คือคนคนเดียวกับที่พวกเขาพยายามจะลอบโจมตีก่อนหน้านี้หรือเปล่า? นี่คือการแก้แค้นสำหรับเรื่องนั้นใช่ไหม? ถ้าเขารู้เรื่องนี้ล่วงหน้า เขาคงจะแอบซุ่มอยู่เงียบๆ รอให้ไอ้ลิงบ้าตัวนั้นมันเกิดใหม่อีกรอบยังจะดีกว่า! แม่ครับ... กู่จุยอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาเกิดใหม่ เขาก็ถูกส่งกลับไปยังดินแดนแห่งความตายอีกครั้งหนึ่ง