บทที่ 210 - ชัยชนะที่อาศัยโชค เมื่อเห็นความสนใจทั้งหมดพุ่งไปที่เดเร็ก วิคเตอร์ก็อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจอย่างดูถูก เขาจ้องมองเดเร็กที่ก้าวขึ้นมาบนลานประลองอย่างสบายๆ พร้อมกับแสยะยิ้ม "เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนดังไปแล้วงั้นเหรอ?" เดเร็กไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่รอคอยอย่างเงียบๆ ให้กรรมการเริ่มการต่อสู้ เขาได้รับคำสั่งพิเศษมาสำหรับการต่อสู้ครั้งนี้ ดังนั้นเขาจึงมีสมาธิมากกว่าปกติ "เหอะ ทำเป็นแสร้งทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตัว แต่เบื้องหลังดูเหมือนแกจะเก่งเรื่องหาเจ้านายรวยๆ เหมือนกันนี่?" "หรือว่าแกไปหาใครที่รวยกว่าข้ามาเป็นแมงดาให้น้องสาวอ้วนๆ ของแกกันล่ะ?" เมื่อวิคเตอร์พูดจบ ฝูงชนรอบข้างต่างก็พากันโห่ร้องเมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยที่เต็มไปด้วยการดูถูกเหล่านั้น คำพูดพวกนี้ดูไม่เหมือนการถากถางทั่วไปที่เอาไว้กดดันคู่ต่อสู้ก่อนเริ่มการแข่งเลย หรือว่าทั้งสองคนจะรู้จักกันมาก่อน? ไม่มีใครรู้ว่าข่าวลือเริ่มมาจากไหน แต่ในไม่ช้าทุกคนก็ได้รู้ว่าเดเร็กคือคนที่ถูกไล่ออกจากกิลด์สตอร์มทรูปเปอร์ นี่เป็นข่าวใหญ่และหลายคนเริ่มมองเดเร็กด้วยสายตาเหยียดหยาม คนที่เคยเชียร์เขาต่างเงียบเสียงลงทันที ทุกคนเริ่มกังวลเกี่ยวกับเงินเดิมพันที่พวกเขาวางเอาไว้ การเปลี่ยนแปลงของกระแสสังคมที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นวิคเตอร์รู้สึกมีความสุขและพึงพอใจ เขาตัดสินใจที่จะรุกต่อเพื่อกดหัวชายคนนี้ให้จมดินยิ่งกว่าเดิม "อะไรกัน? ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ? เหอะๆ ข้ารู้จักทักษะและจุดอ่อนของแกทั้งหมดนะเดเร็ก อุปกรณ์ของแกมันก็แค่ขยะ แกยังหวังว่าจะชนะข้าได้อีกเหรอ?" "แกควรจะยอมแพ้ไปซะตอนนี้ดีกว่าไหม? เอาแบบนี้เป็นไง? ถ้าแกยอมแพ้แล้วเดินออกไป ข้าจะยกโทษให้กับการกระทำอวดดีของแก และจะรับแกกลับเข้ากิลด์?" "ลองคิดดูสิ เข่าน้องสาวของแกคงจะเจ็บน่าดูที่ต้องคุกเข่าปรนเปรอผู้ชายตั้งมากมายขนาดนั้น ให้หล่อนได้พักบ้างเถอะ ฮี้ๆ" เมื่อทุกคนรอบข้างต่างส่งเสียงเชียร์เขาอย่างกึกก้อง สมาชิกกิลด์ของเขาเองก็ส่งเสียงกลบเสียงอื่นๆ ในสนามจนมิด วิคเตอร์ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู บางทีอาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัว เขาจึงรู้สึกว่าชัยชนะครั้งนี้อยู่ในกำมือแล้ว อย่างไรก็ตาม เขายังรู้สึกหงุดหงิดที่เจ้าลิงโง่ตัวนี้ไม่ยอมตอบโต้การยั่วยุของเขาเลย เขาอยากเห็นเดเร็กบิดเร้าและอ้อนวอนขอชีวิต แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เดเร็กไม่ได้สนใจคำยั่วยุใดๆ และยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ในที่สุด การเดิมพันหลายรอบก็สิ้นสุดลง และสัญญาณเริ่มการต่อสู้ก็มาถึง กรรมการยืนขึ้นและประกาศกฎกติกาเสียงดังก่อนที่เสียงฆ้องจะดังกังวาน เกือบจะในทันที วิคเตอร์ตอบสนองด้วยการเปิดใช้งานสกิล [วอร์คอล] ซึ่งช่วยลดความเร็วในการเคลื่อนที่ของเดเร็กลง 20% และเพิ่มความเร็วให้ตัวเองอีก 20% เขาเลือกเริ่มด้วยสกิลนี้แทนที่จะเป็น [ชาร์จ] เพราะในขณะที่ [ชาร์จ] นั้นหลบหลีกหรือป้องกันได้ง่าย แต่ [วอร์คอล] เป็นสกิลที่หนีไม่พ้น และในการต่อสู้ระยะประชิดแบบนี้ ความเร็วในการเคลื่อนที่คือทุกสิ่งทุกอย่าง ดีบัฟแบบนี้แทบไม่ต่างจากการทำให้สตันโดยสมบูรณ์ เพราะการเคลื่อนไหวของเดเร็กดูเซื่องซึมลงอย่างมาก ในทางกลับกัน วิคเตอร์ไม่ได้วางแผนที่จะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป เขาพุ่งเข้าหาชายร่างใหญ่นั้นทันที [มอร์ทัลสแลช], [พะนิช], [คลีฟ] เขาเริ่มระดมโจมตีใส่เดเร็กราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นหุ่นฝึกซ้อมที่ไม่สามารถตอบโต้ได้ เขาปลดปล่อยชุดทักษะใส่เดเร็กอย่างบ้าคลั่ง เพื่อให้การต่อสู้จบลงก่อนที่ดีบัฟจะหมดฤทธิ์ เดเร็กเองก็ดูเหมือนจะดิ้นรนอย่างหนักเพื่อตอบโต้ เมื่อเทียบกับการเคลื่อนไหวหลบหลีกที่คล่องแคล่วตามปกติของเขา ครั้งนี้เขากลับดูเชื่องซึมและถูกโจมตีไปหลายครั้ง ทุกคนที่เฝ้าดูการต่อสู้นี้ต่างสูดหายใจด้วยความตกใจ ทั้งคู่เป็นสายแทงค์อาชีพนักรบเหมือนกัน แต่เห็นได้ชัดว่าคนหนึ่งเหนือกว่าอีกคน ไม่ว่าจะเป็นทักษะ พรสวรรค์ หรือเทคนิค ฝ่ายหนึ่งถือไพ่เหนือกว่าตั้งแต่เริ่มต้น และการแข่งขันก็ดูเหมือนจะจบลงในเวลาไม่นาน "ฉิบหาย! เสียเงินฟรีแท้ๆ!" "บ้าเอ๊ย! ข้าไปล่ะ!" ผู้คนจำนวนมากวางเดิมพันข้างเดเร็กหลังจากได้เห็นสถิติไร้พ่ายของเขา แต่ในตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างผิดหวังอย่างถึงที่สุด วิคเตอร์เองก็มีรอยยิ้มกว้างภายใต้หน้ากากเหล็ก เขาแทบจะสัมผัสได้ถึงรสชาติอันแสนหวานของชัยชนะ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังจะเปิดใช้งานสกิล [ชาร์จ] เพื่อปิดฉากการต่อสู้นี้ให้จบสิ้นไป เดเร็กกลับดูไม่เชื่องซึมอีกต่อไป "บ้าเอ๊ย! ดีบัฟ 20% หมดฤทธิ์แล้วเหรอ?" วิคเตอร์สับสนแต่เขาไม่มีเวลาคิด เขาต้องการการโจมตีอีกเพียงไม่กี่ครั้งเพื่อคว้าชัยชนะ ดังนั้นเขาจึงพยายามรุกต่อและปัดป้องการโจมตีของคู่ต่อสู้ แต่โชคร้ายที่คนที่ดูเชื่องซึมและเชื่องช้าซึ่งดูเหมือนเป้านิ่งจนถึงวินาทีที่แล้ว กลับกลายเป็นคนที่ลื่นไหลราวกับปลาไหลในทันที ไม่เพียงแต่วิคเตอร์จะมีข้อได้เปรียบในตอนแรกจากการระดมโจมตีเท่านั้น แต่เขายังมีอุปกรณ์ที่ดีกว่าอย่างชัดเจน นอกจากนี้ บรรยากาศรอบตัวยังเต็มไปด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อของเขา ทุกคนต่างเชียร์เขาจนเสียงดังหนวกหู ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ใครๆ ก็ย่อมเสียขวัญหรือมีแรงผลักดัน เมื่อรวมกับความจริงที่ว่าพลังชีวิตในหลอดของเดเร็กเหลือเพียงเศษเสี้ยว วิคเตอร์ก็คำรามเสียงดังและพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ เขาเหวี่ยงดาบสงครามอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วของเขาดูจะเร็วกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้น ทุกกระบวนท่าของเขาก็ถูกปัดป้องหรือบล็อกเอาไว้อย่างเชี่ยวชาญ เขาค่อยๆ ถูกบีบให้ถอยหลังทีละน้อย และในท่ามกลางเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เขากลับเป็นฝ่ายที่ถูกโจมตีสวนกลับจนพลังชีวิตค่อยๆ ลดลงทีละนิด "บ้าเอ๊ย!" วิคเตอร์ตะโกนด้วยความโกรธ เขาเห็นว่าการต่อสู้กำลังจะหลุดมือไปช้าๆ แต่เขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อป้องกันมันได้เลย แม้แต่ท่าทางที่เขาคิดว่าเป็นจุดอ่อนของเดเร็ก ก็ถูกสวนกลับได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว และเพียงแค่นั้น ต่อหน้าต่อตาของเขา พลังชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาก็ลดลงจนหมด และในไม่ช้า เสียงฆ้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง สนามประลองทั้งสนามเงียบกริบราวกับป่าช้า เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้อีกฝ่ายยังเป็นฝ่ายชนะอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทุกคนดูตกตะลึง พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีทักษะพิเศษใดๆ ถูกนำมาใช้ ไม่มีการโกงหรือเคล็ดลับลับๆ พวกเขาเพียงแค่แลกหมัดกันซึ่งเป็นการต่อสู้ตามปกติของนักรบ แต่ฝ่ายที่กำลังจะแพ้กลับสามารถชิงความได้เปรียบและเอาชนะมาได้อย่างไร? วิคเตอร์ตกใจไม่แพ้ฝูงชน เขาจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างโง่งม เขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ตัวว่าการต่อสู้ได้จบลงแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น? และสิ่งที่เพิ่มความอัปยศให้กับเขาคือ อีกฝ่ายอย่างเดเร็กเดินลงจากเวทีอย่างสงบและสบายใจ ราวกับว่ามันเป็นเพียงวันธรรมดาที่สดใสวันหนึ่งเท่านั้น สายตาของวิคเตอร์จ้องมองตามร่างของเขาไป เขายังคงยืนเซ่ออยู่ที่จุดเดิม จนในที่สุด กรรมการต้องเข้ามาเตือน "การต่อสู้จบลงแล้ว เชิญลงจากเวทีได้" วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นและเห็นสายตาอันเคร่งขรึมของกรรมการที่จ้องมองมา เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ในสายตานั้นดูเหมือนจะมีร่องรอยของการเยาะเย้ยแฝงอยู่ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงสายตาหลายร้อยคู่ที่จ้องมองมาที่เขา บางคนสาปแช่งเขา บางคนหัวเราะเยาะในความพ่ายแพ้ของเขา เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงกัดฟันและเดินลงจากเวทีไปอย่างเงียบๆ เขาเดินไปหาเพื่อนร่วมกิลด์แล้วระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด "โธ่เว้ย! บ้าเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!" เสียงอุปกรณ์หนักๆ กระทบพื้นดังก้องไปทั่วสนาม วิคเตอร์ทุบมือลงบนพื้นและตะโกนด้วยความโกรธ "มันเกิดอะไรขึ้น? มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?" เขาเกือบจะชนะแล้ว แต่เขากลับแพ้ได้ยังไง! "มันทำอะไรสักอย่างแน่ๆ! มันต้องโกงแน่นอน พวกแกก็เห็นใช่ไหม? มันเกือบจะตายอยู่แล้ว! ข้ากำลังจะชนะ! ข้าต้องการเวลาอีกแค่แต่วินาทีเดียว! โธ่เว้ย! ข้าควรจะชนะเรื่องนี้ได้ง่ายๆ!" สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันอย่างว่างเปล่า ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร ในความเป็นจริง พวกเขาก็รู้สึกเหมือนกัน เทคนิคการต่อสู้ของวิคเตอร์เหนือกว่าตั้งแต่ต้นจนจบ อีกฝ่ายดูเหมือนจะดิ้นรนเพื่อให้ทรงตัวได้อยู่เลยด้วยซ้ำ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับต่างออกไป! "มันต้องเป็นเรื่องฟลุกแน่ๆ! นี่มันเรื่องฟลุกชัดๆ!" วิคเตอร์พูดย้ำเหมือนคนบ้า "ข้าเห็นด้วย ข้าคิดว่าเขาคงเปิดใช้งานคริติคอลที่มีโอกาสเกิดต่ำมากน่ะ" อีกคนพูดขึ้นเพื่อสนับสนุนเขา "ใช่ ข้าก็คิดว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปกลางคัน ไม่อย่างนั้น ชัยชนะต้องเป็นของหัวหน้าแน่นอน" "ข้ารู้! ข้ารู้! โธ่เว้ย! ข้าจะไม่รู้ได้ยังไง!" วิคเตอร์โกรธจัด "เรื่องนี้ยังไม่จบ ข้าจะไม่ยอมให้มันจากไปพร้อมกับความฟลุกงี่เง่าแบบนี้ จัดแมตช์อีกครั้ง! ลงชื่อข้าเพื่อสู้กับไอ้เวรนั่นอีกรอบ!" "แต่หัวหน้า... เรื่องนั้น..." ชายคนนั้นลังเล ถ้าใครต้องการท้าทายคู่ต่อสู้ที่เฉพาะเจาะจง มันจำเป็นต้องวางเงินเดิมพันไว้ล่วงหน้า และ... พวกเขาเพิ่งจะเสียเงินไป 5,000 เหรียญทอง... เมื่อพิจารณาดูแล้ว นี่ไม่ใช่จำนวนเงินที่น้อยสำหรับกิลด์ของพวกเขา แม้แต่กิลด์ระดับแนวหน้าก็ยังต้องรู้สึกสะเทือน พวกเขาจะวางเดิมพันอีกครั้งได้อย่างไร? แต่การเห็นท่าทางของลูกน้องกลับยิ่งทำให้วิคเตอร์โกรธมากขึ้น เขาเป็นแทงค์หลักและเป็นผู้เล่นระดับวีไอพีของกิลด์ แล้วเจ้าสุนัขรับใช้นี่กลับมาตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเขาเนี่ยนะ? "แกมองบ้าอะไรของแก? ไปลงทะเบียนสู้ซะ วางเงินเดิมพันเท่าเดิม 5,000 เหรียญทอง ไม่สิ... วางเพิ่มเป็นสองเท่าเลย" "ข้าต้องการให้ไอ้ปัญญาอ่อนนั่นเสียทุกอย่างที่มันหามาได้ มันอยากจะหาเงินเร็วๆ ใช่ไหม? ข้าจะคอยดูว่ามันจะชนะข้าได้อีกครั้งไหม! หึ!" "มันอาจจะโชคดีแค่ครั้งเดียว แต่มันไม่มีทางโชคดีได้ทุกครั้งหรอก!" "หัวหน้า... คือ..." "แกยังมัวยืนบื้อทำซากอะไรอยู่ที่นี่! ไปวางเงินเดิมพันซะ! รอให้ข้าชนะก่อนเถอะ ข้าจะไปจัดการน้องสาวอ้วนๆ ของมันต่อหน้ามันเลย!"