บทที่ 385 - สังสรรค์กับเหล่าอันเดด เลียมเมินเฉยต่อฝูงชนที่อยู่ด้านนอก เขาเดินเข้าสู่พอร์ทัลและย่างก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน 'วิหารหิน' (Rock Temple) อย่างใจเย็น โดยมีลูน่ายืนระแวดระวังอยู่ข้างๆ คอยกวาดสายตามองไปรอบทิศทาง พวกเขายืนอยู่บนทุ่งหญ้าอันราบเรียบที่ปกคลุมไปด้วยความเขียวขจี แต่บนพื้นที่ราบแห่งนี้กลับมีโขดหินยักษ์และแท่งหินจำนวนมหาศาลตั้งตระหง่านอยู่ทั่วไปหมด มันยังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากตอนที่เลียมเห็นครั้งล่าสุด "เอาล่ะ ถึงเวลาเก็บเลเวลกันแล้ว" มันนานมากแล้วที่เขาไม่ได้ปล่อยสมองให้ว่างเปล่าแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บเลเวลแบบซ้ำๆ ซากๆ ซึ่งความจริงเขาก็ตั้งตารอช่วงเวลานี้อยู่เหมือนกัน ติดอยู่เพียงอย่างเดียวคือ... ดันเจี้ยนที่เขายืนอยู่นี้เป็นดันเจี้ยนเลเวล 40 และในตอนนี้เขาก็ไม่ได้มีกลุ่มสมาชิกกิลด์อยู่ด้วย "ลุยเดี่ยวในดันเจี้ยนเลเวล 40 งั้นเหรอ? มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว?" เลียมคลี่ยิ้มและก้าวไปข้างหน้า แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักลงกะทันหัน "จะว่าไป ฉันก็ไม่ได้ตัวคนเดียวนี่นา?" รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นกว่าเดิม ในเมื่อไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงเป็นโอกาสที่ประจวบเหมาะมากที่เขาจะเรียกกองทัพอันเดดวิญญาณออกมา "ออกมา" เลียมเอ่ยขึ้น ทันใดนั้นไอพลังสีน้ำเงินขาวก็รั่วไหลออกมาจากร่างของเขาเกือบจะในทันที และเบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏร่างที่ดูแปลกประหลาดหลายร่างขึ้นมา มีทั้งไก่ กระต่าย หมาป่า หมี อีกา และท้ายที่สุดคือนักเวทวิญญาณทั้งสองของเขา อิมป์และดรายแอด ทุกตนยืนอยู่อย่างเป็นระเบียบและจับจ้องมาที่เขาเพื่อรอรับคำสั่ง การได้เห็นพวกมันมารวมตัวกันแบบนี้ช่างเป็นภาพที่น่าเกรงขามอย่างแท้จริง! แต่เลียมไม่ได้คิดจะหยุดเพียงเท่านี้ กองทัพอันเดดวิญญาณที่มีไม่ถึง 50 ตนนี้ยังไม่เพียงพอสำหรับเขา เขาต้องการพลังที่มากกว่านี้ "ไปกันเลย" เลียมตะโกนก้อง และกลุ่มอันเดดก็เดินทัพไปข้างหน้าอย่างองอาจ รูปแบบการรบของกลุ่มนี้ก็มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากเช่นกัน เนื่องจากเลียมตั้งใจจะแบกเหล่ากองทัพอันเดดเพื่อเพิ่มระดับพลังของพวกมัน เขาและลูน่าจึงยืนอยู่แถวหน้าสุด ในขณะที่ส่วนที่เหลือยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ทันทีที่พวกเขาก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว กลุ่มอสูรคลานหิน (Rock Crawler) ก็พุ่งตัวออกมาจากหลังแท่งหินยักษ์ "ได้เวลาเริ่มแล้ว" เลียมชักดาบออกมาพร้อมกับร่ายหอกน้ำแข็งขึ้นตรงหน้า ส่วนลูน่าก็อ้าปากเล็กๆ ของมันพ่นเปลวเพลิงออกมา ปัง! ปัง! ตูม! ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วดันเจี้ยน ชิ้นส่วนของอสูรคลานหินกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง และทำให้พื้นที่ทั้งหมดสั่นสะเทือน... ... ... ในขณะเดียวกัน... ภายในโรงเหล้าแห่งหนึ่งในเมืองการค้าอีเลกา (Yleka) กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว ทุกคนต่างมีใบหน้าที่เหนื่อยล้าและดูทรุดโทรม พวกเขานั่งกินอาหารและกระดกเครื่องดื่มอย่างไร้ชีวิตชีวา แม้แต่คนที่มักจะหาความสำราญกับสาวเสิร์ฟในโรงเหล้าก็ดูเหมือนจะไม่สนใจจะทำแบบนั้นในตอนนี้ พวกเขาดูเศร้าหมองและหดหู่ถึงขีดสุด คนกลุ่มนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นสมาชิกกิลด์ของกิลด์ 'ไรซิ่งดราก้อน' (Rising Dragon) ที่เพิ่งจะโด่งดังไปทั่ว... แต่ไม่ใช่ชื่อเสียงในทางที่ดีนัก "มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงวะ!" โกรัค (Gorak) หัวหน้ากิลด์ไรซิ่งดราก้อน ชายร่างบึกบึนที่มีใบหน้าหล่อเหลาฟาดแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาจ้องมองไปยังคนตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาไม่อยากสบตาและไม่อยากตอบคำถามใดๆ ทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม ท่าทางเหล่านั้นไม่ได้ช่วยให้ความโกรธของเขาลดลงเลย แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาคลั่งหนักกว่าเดิม "กิลด์แอสซาซิน (Assassins) ยังเคลียร์ได้เป็นคนแรกด้วยวิธีเดียวกันนี้ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมพวกเราถึงได้พ่ายแพ้ยับเยินแบบนี้วะ?" "ฉิบหายเอ๊ย! กิลด์เราทั้งกิลด์ถูกล้างบางจนหมด!" เขาทันใดนั้นก็หันไปทางขวาและกระชากคอเสื้อของคนที่นั่งข้างๆ "บอกมาสิ ความสูญเสียมีอะไรบ้าง?" "อย่ามัวแต่นั่งแดกอยู่นี่! บอกมาว่าเราเสียอะไรไปบ้าง โธ่เว้ย!" "หัวหน้าครับ... คือว่า..." ชายคนนั้นเป็นหนึ่งในระดับสูงของกิลด์ที่ปกติจะได้รับความเคารพจากโกรัคอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เขาได้รับการปฏิบัติที่ต่างออกไป และเขาก็ประหม่าเกินกว่าจะมาใส่ใจเรื่องนั้น โชคร้ายสำหรับเขา ดูเหมือนเขาจะต้องเป็นผู้แจ้งข่าวร้ายในวันนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ชายคนนั้นสะดุ้งและพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "หัวหน้าครับ พวกเราแต่ละคนเสียอุปกรณ์ไปอย่างน้อยคนละชิ้น แถมยังโดนบทลงโทษลดเลเวลลงอีกคนละหนึ่งเลเวลครับ" "สรุปคือทั้งเงินและเวลา..." เขาเห็นใบหน้าของโกรัคที่กำลังเดือดปุดๆ เหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด จึงไม่กล้าพูดต่อ "เงินกับเวลาอะไรวะ! แกคิดว่านั่นคือสิ่งเดียวที่พวกเราเสียไปงั้นเหรอ? พวกเราเสียศักดิ์ศรีด้วยโว้ย ไอ้โง่! พวกเราสูญเสียทุกอย่าง!" "พวกเราดูเหมือนตัวตลก!" "ต่อหน้าคนทั้งโลกเลยนะโว้ย!" โกรัคผลักชายคนนั้นออกอย่างแรงจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น "พวกเราดูเหมือนตัวตลกต่อหน้าคนทั้งโลก!" เขาพูดคำเดิมซ้ำๆ แล้วกระดกเหล้าเข้าปากอีกอึกใหญ่ "พวกเราถึงกับยอมจ่ายเหรียญทองจากกระเป๋าตัวเองเพื่อไปยืนเข้าแถวรอโดนรุมโทรมเนี่ยนะ!" "แถมเรายังขายตั๋วให้คนอื่นมาดูโชว์บ้าๆ นี่ด้วย" "ลำพังแค่พ่ายแพ้ยับเยินจนเสียหน้ายังไม่พอ ตอนนี้ไอ้พวกนั้นยังตามมารังควานฉันให้คืนเงินทองแถมยังจะให้จ่ายค่าชดเชยเพิ่มอีก" "ขนาดฉันโยนความผิดทุกอย่างไปให้ไอ้สารเลวนั่นแล้ว พวกมันก็ยังตามตื้อจะเอาค่าชดเชยจากฉันอยู่ดี!" "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไปวะ?" "พวกเราเสียทุกอย่าง! ฉันเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว!" "แกรู้ไหมว่าวันนี้คู่หมั้นก็ขอเลิกกับฉัน?" "พ่อฉันก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าฉัน!" "แล้วพี่ชายที่แสนดีและสูงส่งของฉันก็เสือกมาให้คำแนะนำว่าอย่าไปเชื่อทุกอย่างที่คนอื่นพูด!" "เชื่อมันเลยไหมล่ะ!" โกรัคขว้างแก้วในมือกระแทกเข้ากับผนังจนแตกกระจาย ทุกคนต่างพากันตัวสั่น แต่ที่น่าประหลาดใจคือ โกรัคไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เขาเงียบลงอย่างประหลาดในวินาทีต่อมา เขาโน้มศีรษะลงจ้องมองที่โต๊ะและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า "เลียม... ไปสืบทุอย่างเกี่ยวกับมันมา เรื่องที่เราอยากจะลองน่ะ... มาทดสอบกับมันดูสักหน่อยเป็นไง" "หัวหน้าครับ! แต่ว่า!" คนที่ล้มอยู่บนพื้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีกหลายคน "ไม่... มันสมควรโดนแล้ว ไปสืบมาว่ามันอยู่ที่ไหน ฉันจะฆ่ามัน ฉันจะลบตัวตนของมันออกไปจากที่นี่" "ถ้าใครมาลองดีกับเรา พวกมันต้องรู้ซึ้งว่าผลที่จะตามมาคืออะไร" คำพูดของโกรัคแฝงไปด้วยอำนาจอันครอบงำจนไม่มีใครกล้าคัดค้านอีก ทุกคนพยักหน้ายอมรับอย่างเงียบๆ ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบงันที่ดูน่าขนลุกและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต และประจวบเหมาะในเวลาเดียวกันนั้นเอง ก็มีข้อความใหม่ส่งเข้ามา "บอสครับ เรามีข่าวมาแจ้ง มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้วครับ กิลด์คริมสันอะบิส (Crimson Abyss) กำลังเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง" "อะไรนะ?" ดวงตาของโกรัคเบิกกว้าง "บอสครับ ทุกคนกำลังไปรวมตัวกันที่หน้าดันเจี้ยนเลเวล 40 เพื่อทำเควสต์อะไรบางอย่าง และดูเหมือนว่า 'เลียม' แรงเกอร์อันดับ 1 ก็จะไปอยู่ที่นั่นด้วยครับ!"