บทที่ 628: เขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่? เจ้าหญิงซิโดนีจ้องเขม็งไปยังเอลฟ์ผมเงินที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงของวิลเลียม หากไม่ใช่เพราะแอชบอกเธอว่าเคนเนธถือข้อความที่มาจากแม่ของวิลเลียม เธอคงจะบีบคอเขาให้ตายคามือไปแล้วในขณะที่เขายังหลับอยู่ แอชมองดูเจ้าหญิงที่กำลังกำหมัดแน่นและคลายออกสลับกันไปมา ราวกับว่าเธอกำลังต่อสู้กับสงครามภายในใจ แอชทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะเธอเข้าใจดีว่าเจ้าหญิงซิโดนีกำลังรู้สึกอย่างไร “พรุ่งนี้เป็นการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระหว่างเขากับลิลิธแล้วนะ” แอชพูดขึ้นเพื่อดึงความสนใจของเจ้าหญิงซิโดนีออกไปจากอดีตรูมเมทของวิลเลียม “เธอคิดว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะระหว่างสองคนนี้?” “ถ้าเลือกได้ล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมให้ไอ้หมอนี่ได้ไปที่สนามประลองในวันพรุ่งนี้หรอก” เจ้าหญิงซิโดนีบีบแก้มของเคนเนธแล้วดึงมันอย่างนึกหมั่นไส้ แอชอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นภาพตลกๆ ตรงหน้า หลังจากหัวเราะจนพอใจแล้ว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังในขณะที่เอ่ยถึงสิ่งที่กวนใจเธออยู่ “ก่อนหน้านี้เธอพูดว่าเขาเป็นเหมือนกับเธอและชิฟฟ่อน” แอชมองไปยังวัยรุ่นผมเงินที่แก้มเริ่มแดงระเรื่อจากการถูกเจ้าหญิงซิโดนีบีบ “เขาเป็นหนึ่งในบาปเจ็ดประการงั้นเหรอ?” “ใช่” เจ้าหญิงซิโดนีตอบ “ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าเขาคือพวกเดียวกับเรา” “ฉันนึกว่าพวกบาปจะเป็นผู้หญิงหมดทุกคนเสียอีก?” “ก็ควรจะเป็นอย่างนั้น” แอชเอียงคอไปด้านข้างแล้วมองเจ้าหญิงซิโดนีด้วยความสับสน “เขาเป็นผู้ชายใช่ไหม?” แอชถามด้วยความไม่แน่ใจ เจ้าหญิงซิโดนีไม่ได้ตอบคำถามของแอช แต่เธอกลับดึงกางเกงของเคนเนธลงทันที เพราะเธอก็สับสนเช่นกัน จึงตัดสินใจที่จะยืนยันเพศของเคนเนธด้วยตัวเอง แอชถึงกับพูดไม่ออกกับการกระทำของเจ้าหญิงซิโดนี เธอไม่คิดว่าเพื่อนของเธอจะกล้าหาญถึงขั้นเปลื้องผ้าเคนเนธในขณะที่เขาหลับ เงือกสาวรีบเบือนหน้าหนีทันทีเพราะเธอไม่อยากเห็นท่อนล่างของผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ยกเว้นของวิลเลียม ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงมีความอยากรู้อยู่บ้าง จึงตัดสินใจถามเจ้าหญิงถึงผลการตรวจสอบ “สรุปแล้ว... เขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?” “ผู้ชาย” เจ้าหญิงซิโดนีดึงกางเกงของเคนเนธขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วบนใบหน้าอันงดงาม เธอแน่ใจว่าบาปเจ็ดประการล้วนเป็นผู้หญิง ไม่เคยมีแบบอย่างมาก่อนว่าจะมีผู้ชายเป็นหนึ่งในนั้น เธอจึงไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับการมีอยู่ของเคนเนธ ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เจ้าหญิงก็หันไปสนใจแอชที่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ “เธอทำเรื่องแบบนั้นลงไปได้ยังไงกัน?” แอชถาม “เธอนี่กล้ากว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ” เจ้าหญิงซิโดนีพ่นลมหายใจออกทางจมูก “ฉันคือบาปแห่งราคะ เธอคิดว่าฉันจะหวั่นไหวแค่เพราะเห็นของลับของผู้ชายงั้นเหรอ?” “อืม... แต่ตอนที่เธอเห็น 'วิลน้อย' ครั้งแรก เธอก็ยืนอึ้งไปตั้งหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติได้นะ” แอชย้อนถาม เจ้าหญิงซิโดนีไม่สามารถเถียงได้เพราะมันคือความจริง เมื่อตอนที่เธอกับวิลเลียมมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันเป็นครั้งแรก มอร์กาน่าเกิดนึกสนุกและเอื้อมมือไปสัมผัสของเขา... นั่นเป็นครั้งแรกที่เจ้าหญิงผู้สิริโฉมได้เห็นทรัพย์สมบัติของผู้ชาย และมันทำให้เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แน่นอนว่าเธอเริ่มชินกับมันหลังจากได้จูบกับวิลน้อยสองสามครั้ง แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่ามันแตกต่างจากที่เธอคิดไว้ในตอนแรกมาก “ที่ฉันอึ้งไปก็เพราะนั่นเป็นของวิลต่างหากล่ะ” เจ้าหญิงซิโดนีตอบด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเหมือนลูกเบอร์รี่ เธอไม่อยากยอมรับว่าครั้งแรกนั้นทำให้เธอประหลาดใจอย่างที่สุด ในขณะที่สองสาวกำลังถกเถียงกัน มือของเด็กหนุ่มที่กำลังหลับอยู่ก็กระตุกขึ้น หลังจากนั้น เปลือกตาของเขาก็ขยับก่อนจะมีเสียงถอนหายใจเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก แอชและเจ้าหญิงซิโดนีหันไปสนใจเขาทันที ครึ่งนาทีต่อมา เคนเนธลืมตาขึ้นและมองดูเด็กสาวสองคนในห้อง เขายังคงรู้สึกสะลึมสะลือ ดังนั้นเมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในอันตรายที่จวนตัว เขาจึงหลับตาลงเพื่อนอนต่ออีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากขยับร่างกายเลยแม้แต่นิดเดียว “นี่! อย่ากลับไปนอนนะ!” มอร์กาน่าสลับตัวกับเจ้าหญิงซิโดนีแล้วบิดหูของเอลฟ์หนุ่ม “เจ้ายังมีเรื่องต้องอธิบายอีกมาก เจ้าเป็นใคร และมีความสัมพันธ์อะไรกับท่านแม่ของดาร์ลิ่ง?” เคนเนธลืมตาขึ้นและมองมอร์กาน่าด้วยสายตาดูแคลน “ดาร์ลิ่ง? เจ้าเรียกวิลว่าดาร์ลิ่งงั้นรึ?” เคนเนธถาม “ไม่มียางอายบ้างเลยหรือไง?” มอร์กาน่ายกยิ้มที่มุมปากเพราะเธอบอกได้ว่าเคนเนธไม่ชอบใจที่เธอเรียกวิลเลียมว่าที่รักของเธอ “ทำไมฉันต้องอายด้วยล่ะ?” มอร์กาน่าตอบ “ดาร์ลิ่งเป็นคู่หมั้นของฉันแล้ว มันไม่ถูกและไม่ควรหรอกเหรอที่จะเรียกเขาว่าที่รัก?” “เจ้าประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว ท่านหญิงอาร์เวนจะไม่มีวันเห็นชอบ—” เคนเนธพูดไม่จบประโยค เพราะเขามีความรู้สึกว่าไม่เพียงแต่เจ้านายของเขาจะเห็นชอบ แต่เธอยังจะต้อนรับเจ้าหญิงซิโดนีด้วยอ้อมแขนที่เปิดกว้างอีกด้วย อาร์เวนรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในทวีปฝ่ายใต้แล้วจากรายงานของไคล่า นักบุญหญิงแห่งพฤกษาโลกยังได้เอ่ยปากว่าเธออยากจะพบกับเหล่าคนรักของวิลเลียมที่ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาในช่วงสงครามกับพวกเอลฟ์ นอกจากนี้ อาร์เวนยังสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเจ้าหญิงแห่งฟรีเซียมาก ผู้ที่สามารถล่อลวงวิลเลียมให้กลายเป็นคู่หมั้นของเธอได้ด้วยการขอให้ลูกชายของเธอสวมปลอกคอทาสไว้ที่คอของเธอเอง ตอนที่แม่ของวิลเลียมได้ยินเรื่องนี้จากไคล่าครั้งแรก เธอถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังและเอ่ยชมเจ้าหญิงซิโดนีว่ามีความกล้าหาญมาก เคนเนธอยู่ที่นั่นด้วยตอนที่อาร์เวนเอ่ยชมเจ้าหญิงผู้เลอโฉม ด้วยเหตุผลบางอย่าง วิธีการที่เจ้าหญิงซิโดนีใช้หลอกล่อให้วิลเลียมมาเป็นคู่ชีวิตนั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ สำหรับเขา มันเป็นหน้าที่ของเขาที่จะต้องดูแลวิลเลียมแทนเจ้านาย และเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะมีชีวิตที่ปลอดภัยและมีความสุขในทวีปฝ่ายใต้ นี่เป็นเหตุผลที่เขาสาสมัครมาเป็นสายลับคอยจับตาดูเขา เพื่อป้องกันไม่ให้เอลฟ์คนอื่นๆ มาเฝ้าติดตามและรบกวนชีวิตที่สงบสุขของเด็กหนุ่ม “หือ? เมื่อกี้เจ้าจะพูดว่าอะไรนะ?” มอร์กาน่าเยาะเย้ย “แม่สามีจะไม่ยอมรับฉันงั้นเหรอ? นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาตัดสินใจ ฉันจะไปเยี่ยมทวีปซิลเวอร์มูนกับวิลเลียมด้วยตัวเอง และจะไปขอพรจากท่านสำหรับการแต่งงานของเรา!” เคนเนธทำหูทวนลมกับเจ้าหญิงที่กำลังพล่ามและตัดสินใจนอนต่อ นี่เป็นผลข้างเคียงจากการดึงพลังเทวะ (Divinity) มาใช้เป็นเวลานานเกินไป ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขาก็ใช้พลังเทวะเช่นกัน แต่เขาใช้มันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่เจ้าหญิงซิโดนี, เอฟีเมร่า และลิลิธ ไม่สามารถสัมผัสได้ว่าเขามีคุณลักษณะแบบเดียวกับพวกเธอ ถ้าเขาไม่ถูกต้อนจนจนมุม เขาคงจะเก็บความลับนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ โชคดีที่วิลเลียมไม่อยู่ที่นี่ ความลับของเคนเนธจึงยังไปไม่ถึงหูของเขา จนกว่าเขาจะได้พูดคุยกับลูกครึ่งเอลฟ์อย่างเหมาะสม เป็นการพูดคุยกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น “นี่! ฉันบอกว่าอย่านอนใส่ฉันนะ!” มอร์กาน่าเขย่าตัวเอลฟ์หนุ่ม แต่อีกฝ่ายตัดสินใจนอนไปแล้ว หากเคนเนธต้องการจะนอน ต่อให้เกิดแผ่นดินไหวก็ไม่เพียงพอที่จะปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ได้ “ไอ้คนน่ารำคาญ!” มอร์กาน่าโยนเคนเนธกลับลงบนเตียงด้วยความหงุดหงิด เธอไม่สามารถเค้นคำตอบได้เพราะเอลฟ์หนุ่มไม่มีเจตนาจะพูดอะไรเลย “ก็ได้ ในเมื่อเจ้าอยากจะเล่นบทแข็งข้อนักล่ะก็...” มอร์กาน่าวางมือลงบนศีรษะของเคนเนธ “ในเมื่อเจ้าอยากนอนนัก ฉันก็จะให้เจ้านอนไปตลอดกาลเลย!” แอชรีบคว้ารับข้อมือของมอร์กาน่าแล้วดึงออกไปทันที “อย่าทำนะ” แอชกล่าว “เราไม่รู้ว่าเขามีความสัมพันธ์อย่างไรกับแม่ของวิล ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเขา ความสัมพันธ์ของเรากับแม่สามีอาจจะย่ำแย่ก็ได้นะ” มอร์กาน่ารู้ว่าแอชพูดถูก แต่เธอยังรู้สึกโกรธอยู่ ในที่สุดเธอก็ระบายอารมณ์ด้วยการดึงแก้มของเอลฟ์ที่น่าชังคนนั้นจนมันแดงก่ำไปหมด