บทที่ 12 - พลังสายฟ้า, สายฟ้าฟาด! "จะว่าไปนะสวีปิง รสนิยมของนายนี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ? ยัยเด็กนี่ก็ดูดีอยู่หรอก แต่ว่า... การจะทำเรื่องแบบนั้นมันก็พูดยากอยู่นะ" "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" "ในโรงเรียนหญิงล้วนแห่งนี้มีสาวสวยตั้งเยอะแยะ พวกนั้นน่ะหัวอ่อนแถมยังมีเงิน แค่ขู่พวกเธอสักนิดก็ยอมสยบแล้ว ทำไมต้องลำบากเพื่อยัยเด็กคนนี้แค่คนเดียวด้วยล่ะ?..." "พวกนายจะไปรู้อะไร? นี่เขาเรียกว่ามีรสนิยมดีต่างหาก" สวีปิงจ้องมองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยสายตาดุร้าย ในขณะที่เขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจกับรสนิยมอันยอดแย่ของกลุ่มเด็กหนุ่มพวกนี้ สวีปิงก็เงยหน้าขึ้นและเห็นชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีดำกำลังเดินตรงมายังศาลาพร้อมกับบรรยากาศอันเย็นเยือกที่แผ่ออกมา เอ๊ะ? เจ้านี่ดูคุ้นๆ แฮะ ชิบหายแล้ว ตายยากจริงๆ ไม่ใช่ว่าเจ้านี่คือพี่ชายข้างบ้านของยัยนั่นหรอกเหรอ? หมอนี่ ฉันอยากจะจัดการมันมานานแล้วที่ชอบมาขัดขวางไม่ให้ฉันจีบยัยเด็กนั่น ใครจะไปคิดว่าแกจะเดินมาหาฉันเองแบบนี้? ประจวบเหมาะกับที่วันนี้พี่น้องของฉันอยู่ที่นี่กันหลายคน พวกเราจะให้แกได้ลิ้มรสของการโดนซ้อมจนน่วม แล้วมาดูกันว่าแกจะยังกล้ายืนขึ้นมาได้อีกไหมในอนาคต! "พี่น้องทั้งหลาย หยิบอาวุธขึ้นมา!" สวีปิงยืนขึ้น สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาอันเย็นชาของโม่ฟาน ชายในชุดคาวบอย ชายหนุ่มที่คาบบุหรี่ไว้ในปาก ชายที่สวมหูฟัง และชายที่สวมแจ็คเก็ตลุกขึ้นยืนทันทีพลางมองไปรอบตัว... "พี่ครับ พวกเราไม่ได้พกอาวุธมานะ" ชายที่คาบบุหรี่ขยับเข้าไปใกล้หูของสวีปิงแล้วกระซิบเบาๆ "อะไรวะ? แกต้องใช้อาวุธจัดการกับไอ้ขยะนี่ด้วยเหรอ? จัดการมันให้หนักเลย ตามคำสั่งของพี่จ้าวคุนซาน ถ้าพวกเราซ้อมมันล่ะก็ เขาจะรับผิดชอบเอง!" สวีปิงใช้ฝ่ามือตบหน้าผากของพี่น้องที่พูดมากด้วยความโมโห ชายที่คาบบุหรี่รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็คุณนั่นแหละที่บอกให้หยิบอาวุธ... ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่คำสร้อยสินะ "ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่พี่จ้าวคุนซานสั่งไว้ก่อนหน้านี้ละก็......" ชายสวมแจ็คเก็ตถอดเสื้อนอกออกพลางหัวเราะ เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวและกล้ามเนื้อที่บึกบึน! โม่ฟานมองขยะทั้งห้าจากแก๊งหมีครามอย่างตั้งใจ ด้วยสายตาที่ราวกับมองดูสัตว์เลี้ยง …… "หึ ไอ้หนู เอาแบบนี้ละกัน การที่ฉันสนใจในตัวน้องสาวของแกน่ะถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตของยัยนั่นแล้ว แกคิดว่าจะมีใครเป็นเหมือนฉัน สวีปิงคนนี้ไหม ที่ไม่สนใจว่ายัยนั่นจะเป็น... เป็น... คนพิการ? ไม่มีเหตุผลที่คนพิการจะทำตัวเหมือนเป็นเทพธิดา ถ้ามีใครสักคนที่ต้องการตัวยัยนั่น แกก็ควรจะเผากระดาษเงินกระดาษทองขอบคุณพระพุทธเจ้าได้แล้ว!!" สวีปิงชี้ไปที่โม่ฟานพลางเผยเจตนาที่แท้จริงออกมา ความอดทนของสวีปิงหมดลงแล้วหลังจากผ่านไปหลายปี ดูฉันสิ สวีปิง ฉันมีทั้งหน้าตาและพละกำลัง ในเขตกว่างฉือ ฉันน่ะถือว่าเป็นคนมีชื่อเสียงเลยทีเดียว ถ้าเย่ซินเซี่ยยอมตามฉันมา ยัยนั่นจะได้มีชีวิตที่ดีไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และยัยนั่นจะมีลูกสมุนคอยรับใช้อยู่เสมอ "ประเด็นคือ หัดสำนึกในบุญคุณซะบ้าง!" "ทีนี้ก็เรียกฉันว่าพี่เขยอย่างว่าง่ายซะ ในเมื่อพวกเรากำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเราจะทำกับแกอย่างอ่อนโยน ด้วยวิธีนี้พวกเราจะได้ไปบอกจ้าวคุนซานกับมู่ไป๋ได้ว่าพวกเราจัดการแกแล้ว แต่ถ้าแกยังขัดขืนล่ะก็ พวกเราจะหักขาแกซะ แกจะได้พิการไปพร้อมกับน้องสาวของแกเลย!" ชายร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีขาวสั่ง หลังจากได้ยินเช่นนี้ หน้าอกของโม่ฟานก็เริ่มกระเพื่อมอย่างรุนแรง เขาเหลือบมองไปที่ศาลา กลางศาลามีเก้าอี้รถเข็นตั้งอยู่เพียงลำพัง โดยมีไพ่วางอยู่บนที่นั่ง เดิมทีโม่ฟานโกรธแค้นอย่างมากที่เห็นพวกสวะพวกนี้ใช้เก้าอี้รถเข็นของเย่ซินเซี่ยเป็นโต๊ะเล่นไพ่ อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำดูหมิ่นเหยียดหยามจากสวีปิง โม่ฟานก็รู้สึกราวกับว่าหน้าอกของเขากำลังจะระเบิดออก คนพิการงั้นเหรอ? คนพิการอย่างนั้นเหรอ????? ข้า โม่ฟาน ขอให้คำสัตย์ปฏิญาณ หากใครบังอาจพูดเรื่องแบบนี้กับเย่ซินเซี่ย ข้าจะทำให้พวกมันต้องเสียใจที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์! "เลิกเสียเวลากับไอ้เด็กนี่ได้แล้ว ไปซ้อมมันซะ!" "แค่ฉันคนเดียวก็พอที่จะจัดการมันแล้วพี่น้อง พวกนายน่ะยืนดูอยู่ข้างๆ ก็พอ" ชายร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีขาวเริ่มหักนิ้วดังสนั่น โม่ฟานมองดูพวกเขาด้วยดวงตาที่เย็นเยียบถึงขีดสุด อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขากำลังก่อกวนอยู่ที่นี่ พวกเขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง วิถีสายฟ้าสีม่วงอันดุร้ายกำลังก่อตัวขึ้นภายในดวงตาของเขา วิถีแห่งดวงดามีพลังสายฟ้าอันมหาศาลที่พร้อมจะปะทุออกมาเหมือนภูเขาไฟภายใต้ความโกรธแค้นของโม่ฟาน "พวกแกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันยังคงเป็นโม่ฟานคนเดิมที่พวกแกจะมารังแกได้น่ะ?" พลังที่พลุ่งพล่านเริ่มสั่นสะเทือนในอากาศรอบตัวโม่ฟาน มันเหมือนกับเหล่าทหารที่ติดอาวุธครบมือซึ่งกำลังรอคำสั่งจากจอมทัพของพวกเขา! "พวกแกที่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับสัตว์เลี้ยงด้วยซ้ำ ถึงเวลาที่จะได้ลิ้มรสชาติของสายฟ้าแล้ว!" ทันทีที่เสียงตะโกนแห่งความโกรธแค้นดังออกมาจากลำคอ ดวงดาวทั้งเจ็ดก็เรียงตัวกันเป็นวิถีแห่งดวงดาว ทำให้พลังจากละอองดาวสายฟ้ามารวมตัวกันที่แขนขวาของโม่ฟาน! "เปรี๊ยะ~~~~" ประกายสายฟ้าอันน่าตกตะลึงพุ่งผ่านร่างกายของโม่ฟานราวกับงูหลาม ในวินาทีต่อมา สายฟ้าที่ปั่นป่วนในอากาศก็เริ่มมารวมตัวกันที่แขนขวาของโม่ฟาน ส่งเสียงดังแสบแก้วหู! "สวรรค์!!!!" "นั่นมันอะไรกัน???" "ทำไมถึงมีสายฟ้าแลบอยู่รอบตัวมันล่ะ?!" "ไอ้เด็กนี่...... สวรรค์ มันเป็นจอมเวท!!" ในบรรดาคนเหล่านี้ สวีปิงคือคนที่ได้เห็นโลกภายนอกมามากที่สุด เขาจึงพูดคำว่า "จอมเวท" ออกมาอย่างมั่นใจ กลุ่มคนพวกนี้เป็นนักเลงที่มีชื่อเสียงในเขตกว่างฉืออย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้น นักเลงก็ยังต้องพึ่งพาหมัดและเท้า เมื่ออยู่ต่อหน้าจอมเวทตัวจริง พวกเขาไม่มีค่าพอที่จะเรียกว่าเศษสวะด้วยซ้ำ "มันจะเป็นจอมเวทไปได้ยังไงกัน!!" สวีปิงและกลุ่มคนเหล่านั้นตกใจกลัวอย่างยิ่งกับฉากที่น่าตกตะลึงตรงหน้า ในมุมมองของพวกเขา หากใครสักคนสามารถต่อยต้นไม้จนเป็นรอยได้ ก็นับว่าเป็นตัวตนที่น่าทึ่งในหมู่นักเลงแล้ว อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยพบใครที่มีร่างกายปกคลุมด้วยประกายสายฟ้าที่ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ มาก่อน ทุกสิ่งภายในรัศมีไม่กี่เมตรรูปร่างราวกับเป็นเขตไฟฟ้าแรงสูงที่ถูกทำลาย พลังที่มองไม่เห็นกดดันพวกเขา ทำให้ร่างกายของพวกเขารู้สึกชาไปหมด! "พลังสายฟ้า, สายฟ้าฟาด!" การร่ายมนตร์ทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ ครั้งนี้โม่ฟานได้ใช้ทักษะระดับเบื้องต้นอย่าง "สายฟ้าฟาด" จริงๆ! เขาชูแขนขึ้นกะทันหันโดยหงายฝ่ามือขึ้นสู่ท้องฟ้า ประกายสายฟ้าที่สั่นสะเทือนโดยรอบส่งเสียงแหลมคม พวกมันเหมือนกับกลุ่มนักรบธาตุในชุดเกราะสีม่วงที่เพิ่งได้รับคำสั่งและชักอาวุธออกมาทันที! "ทำลายพวกมันซะ!" ด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจหยั่งถึง โม่ฟานอาศัยความรู้สึกในการควบคุมพลังสายฟ้าที่เชื่อฟังคำสั่งของเขา เขากำหมัดแน่นอย่างดุดัน! พลังงานธาตุสายฟ้าราวกับส่วนโค้งปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าใส่สวีปิงซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าสุด รวมถึงพุ่งไปยังตำแหน่งของชายร่างกำยำ ประกายสายฟ้าฟาดลงมาจากความสูงชัน แต่ละครั้งเปรียบเสมือนแส้ที่มีพละกำลังมหาศาล หวดสวีปิงและชายร่างกำยำลงไปกองกับพื้น ในขณะเดียวกัน มันก็ทิ้งรอยไหม้เอาไว้ในขณะที่มันยังคงฟาดฟันพวกเขาบนพื้น "เปรี้ยง~~~~" สวีปิงและชายร่างกำยำถูกตีจนล้มลงกับพื้น เมื่อครู่นี้พวกเขายังคงวางท่าอยู่เลย แต่ในตอนนี้ที่สายฟ้าฟาดลงมาใส่พวกเขา เนื้อหนังก็ฉีกขาด ผิวหนังไหม้เกรียมเป็นจุน พวกเขาอยากจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย พลังของสายฟ้าฟาดนั้นเหมือนกับงูหลามตัวเล็กๆ ที่เลื้อยไปมาตามร่างกายของพวกเขา ทุกครั้งที่มันเลื้อยผ่าน จะเห็นได้ว่าสวีปิงและชายร่างกำยำต่างกระตุกด้วยความเจ็บปวด "ตุบ!!" หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ชายที่คาบบุหรี่ก็ตกใจกลัวจนทรุดเข่าลงกับพื้น ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะเทือนโดยไม่รู้ตัว! ชายในชุดคาวบอยตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ราวกับว่าเขาถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้น แม้ว่าชายที่สวมหูฟังจะแค่ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้โดนสายฟ้าฟาด แต่กางเกงยีนส์ของเขาก็เปียกโชกไปหมด มันถึงกับเริ่มหยดลงบนรองเท้าของเขาเลยทีเดียว!