ตอนที่ 2495 : การตัดสินใจที่ชาญฉลาด จอมเวทเงาอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง โมฟ่านจึงขอให้เขานำทางไปหาผู้รอดชีวิต เพราะเขาต้องการเห็นด้วยตาตัวเอง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการเคลื่อนที่ด้วยธาตุมืด โมฟ่านเดินตามนักศึกษาหนุ่มข้ามเมืองที่ถูกน้ำท่วมขัง จนกระทั่งมาถึงโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านหลังของเมือง “พวกเขาอยู่ในนั้นเหรอ?” โมฟ่านถาม “ครับ แต่ไม่ได้อยู่ในอาคาร” นักศึกษาตอบ โมฟ่านและนักศึกษาเดินเข้าไปในโรงเรียน อาคารเรียนดูเก่าและเสียหายเล็กน้อย เด็กส่วนใหญ่ถูกส่งไปเรียนในเมืองใหญ่ ทำให้เหลือสถาบันการศึกษาในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ไม่มากนัก ด้านหลังอาคารมีเนินเขาเตี้ยๆ ที่ปกคลุมไปด้วยวัชพืช “มีบังเกอร์อยู่ที่นี่ครับ” นักศึกษาชี้ไปที่ทางเข้าซึ่งจมอยู่ในน้ำไปครึ่งหนึ่ง โมฟ่านมองดูใกล้ๆ และสังเกตเห็นว่าเนินเขานี้ไม่ได้ทำจากดินเพียงอย่างเดียว แต่มันถูกสร้างขึ้นด้วยหินที่แข็งแรงอีกด้วย! บังเกอร์แห่งนี้ใช้เป็นที่หลบภัยฉุกเฉิน แต่น้ำได้ท่วมทางเข้าเครื่องไปแล้ว และเนินเขาเองก็มีขนาดเท่ากับบ้านหลังหนึ่งเท่านั้น ไม่มีทางที่จะมีพื้นที่พอสำหรับคนทั้งเมืองได้เลย หรือว่าผู้คนจะหลบซ่อนอยู่ใต้ดิน? มันจะต้องลึกยิ่งกว่าระดับแม่น้ำเสียอีก! “มันถูกปิดตายเพื่อไม่ให้น้ำไหลเข้าไป ผมคงหาไม่เจอถ้าไม่พบช่องระบายอากาศที่ซ่อนอยู่ใต้พงหญ้า” นักศึกษาพูดอย่างภาคภูมิใจ เขาถือโอกาสนี้อวดฝีมือต่อหน้ารุ่นพี่ของเขา “ทำได้ดีมาก เราจะเข้าไปทางช่องระบายอากาศนั่นแหละ” โมฟ่านสั่งการ “เอ่อ มีม่านพลังเวทมนตร์กั้นไม่ให้ผมเข้าไปข้างในน่ะครับ” นักศึกษายอมรับอย่างกระดากอาย “ไม่เป็นไร ตามฉันมา” — ม่านพลังเวทมนตร์ทั่วไปไม่สามารถหยุดยั้ง ‘เงาเล้นลับ’ ของโมฟ่านได้ พวกเขาลัดเลาะเข้าไปในช่องระบายอากาศที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด มันทั้งลึกและยาวมาก แม้ว่าสัตว์อสูรทะเลจะสังเกตเห็นกระแสลมที่ผิดปกติในบริเวณนี้ แต่พวกมันก็คงจะเลิกสำรวจไปเอง เพราะมันถูกพรางตาให้ดูเหมือนรังหนูหรือรูงู พวกเขาเดินตามอุโมงค์ที่คดเคี้ยวผ่านทางแยกหลายแห่ง จนในที่สุดก็มาถึงม่านพลังเวทมนตร์ “เวทมนตร์โกลาหลงั้นเหรอ?” โมฟ่านรู้สึกประหลาดใจ ช่องระบายอากาศถูกพรางด้วยม่านควันลวงตาที่จะหลอกให้สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่เชื่อว่าพวกเขามาถึงทางตันแล้ว นั่นอธิบายได้ว่าทำไมสัตว์อสูรทะเลที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในเมืองถึงหาอุโมงค์นี้ไม่พบ โมฟ่านและนักศึกษาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนพบกับพัดลมระบายอากาศ เมื่อผ่านพัดลมเข้าไป พวกเขาก็มาถึงพื้นที่กว้างขวาง โมฟ่านและนักศึกษาได้ยินเสียงพูดคุยเบาๆ ดังขึ้น “มีคนมา!” เสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลตะโกนขึ้นทันที จอมเวทไม่กี่คนรีบมารวมตัวกันที่ทางออกช่องระบายอากาศ พวกเขาจ้องมองไปยังเงาประหลาดที่อยู่ตรงหน้า “ใจเย็นๆ ก่อน ผมเป็นนักศึกษาจากสถาบันไข่มุก พวกเรามาช่วยแล้ว!” นักศึกษาหนุ่มเผยตัวออกมา กลุ่มจอมเวทมองเขาด้วยความประหลาดใจ ในที่สุดก็มีคนตอบรับการขอความช่วยเหลือของพวกเขาเสียที! “คนในเมืองทั้งหมดอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” โมฟ่านถามออกไปตรงๆ กลุ่มจอมเวทตกใจแทบสิ้นสติ พวกเขารีบหันกลับมามองราวกับเห็นผี หญิงสาวผมหางม้าที่ยืนอยู่ใกล้โมฟ่านที่สุดถึงกับขวัญเสีย เธอไม่รู้เลยว่าชายคนนี้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ “แค่กๆ... เขาเป็นรุ่นพี่ของผมเอง... ระดับพลังของเขาสูงกว่าผมมาก พวกคุณเลยไม่ทันสังเกตเห็นเขา” นักศึกษารีบอธิบาย “โอ้!” จอมเวทเหล่านั้นคือนักล่าเมืองที่รับผิดชอบพื้นที่แห่งนี้ พวกเขาเป็นคนจัดระเบียบให้ชาวเมืองเข้ามาหลบภัยในบังเกอร์ สิ่งที่ทำให้โมฟ่านประหลาดใจก็คือ บังเกอร์แห่งนี้มีขนาดใหญ่พอๆ กับสนามกีฬา มันเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งเด็กหนุ่มสาวไปจนถึงคนชรา แม้จะมีคนจำนวนมาก แต่ทุกอย่างกลับเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ละครอบครัวต่างมีพื้นที่ของตนเองสำหรับดื่มน้ำและพักผ่อน บางคนกำลังนั่งคุยกันแต่ก็ใช้เสียงที่เบามาก ตามปกติแล้ว สนามกีฬาที่มีความจุมากกว่าหมื่นคนย่อมต้องเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงที่ดังไปถึงท้องถนนด้านนอก ทว่าในบังเกอร์แห่งนี้กลับค่อนข้างเงียบสงบ ไม่มีใครตื่นตระหนก ร้องไห้ หรือกรีดร้อง ทุกคนดูสุขุมและนิ่งเงียบ โดยปกติแล้ว ผู้คนมักจะโต้เถียงและทะเลาะกันภายใต้สถานการณ์ที่เลวร้าย ยิ่งเป็นการอยู่รวมกันนับหมื่นคนในพื้นที่ปิดตายโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก พื้นที่ที่ปิดทึบและความรู้สึกไม่มั่นคงอาจทำให้คนทั้งกลุ่มเสียสติได้ง่ายๆ “ใครเป็นคนดูแลที่นี่?” โมฟ่านถาม ชายในวัยสามสิบกว่าๆ ท่ามกลางกลุ่มจอมเวทก้าวออกมา “ที่นี่ไม่มีใครเป็นผู้นำหรอกครับ พวกเราแค่รวบรวมผู้คนและอยู่ด้วยกันเพื่อเพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตเท่านั้น” ชายคนนี้ดูอ่อนกว่าวัยที่เห็นในตอนแรก เขาไว้หนวดเครารุงรัง แต่กลับมีใบหน้าที่หล่อเหลา “นี่คือหัวหน้านักล่าเมืองแห่งฟางเจียงของเรา คุณหม่าหยง เขาเคยเป็นที่ปรึกษาทางทหารของเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือมาก่อนค่ะ” หญิงสาวผมหางม้าแนะนำตัวเขาด้วยความภาคภูมิใจ หัวหน้าหม่าหยงคือเหตุผลที่ทำให้ชาวเมืองปิงรอดพ้นจากอันตราย เขาได้จดจำรายละเอียดของที่พักพิง บังเกอร์ จุดอพยพ และสถานีสื่อสารทุกแห่งหลังจากที่เขาถูกส่งมาประจำการที่นี่ รวมถึงเส้นทาง สะพาน และทางลัดต่างๆ ที่นำไปสู่จุดเหล่านั้น หม่าหยงไม่ได้สั่งให้ชาวเมืองหนีตายกระจัดกระจายเมื่อสัตว์อสูรทะเลบุกเข้ามาทางแม่น้ำ เพราะเมืองแห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยน้ำ แม้พวกเขาจะหนีไปไกลจากเมือง แต่ก็ยังมีนาข้าว บ่อน้ำ และทะเลสาบอีกมากมายที่จะช่วยขยายขอบเขตการล่าของสัตว์อสูรทะเล ไม่ต้องพูดถึงว่าสัตว์อสูรทะเลเหล่านั้นเคลื่อนที่ได้เร็วกว่ามนุษย์มาก พื้นที่แถบนี้จะกลายเป็นลานสังหารของสัตว์อสูรทะเลทันทีหากพวกเขาพยายามจะวิ่งหนี โอกาสรอดชีวิตของพวกเขาจะขึ้นอยู่กับว่าพวกมันจะล่าพวกเขาได้เร็วแค่ไหนเท่านั้น เมืองอื่นๆ เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัด จำนวนผู้รอดชีวิตจากแต่ละเมืองเหลือไม่ถึงสามหลักด้วยซ้ำ! ผู้รอดชีวิตน้อยกว่าร้อยคนจากคนนับหมื่น นั่นแสดงให้เห็นว่าสัตว์อสูรทะเลเหล่านั้นป่าเถื่อนและมีจำนวนมหาศาลเพียงใด ดังนั้น หม่าหยงจึงไม่ได้อพยพชาวเมืองออกจากที่นี่ แต่เขาตัดสินใจพาพวกเขาเข้าไปในบังเกอร์อย่างแน่วแน่แทน บังเกอร์ตั้งอยู่ใต้ดิน มีทั้งหินและประตูเหล็กหนักคอยปกป้องทางเข้า พวกเขายังพอมีโอกาสหากซ่อนช่องระบายอากาศไว้และพยายามไม่ส่งเสียงดัง! “คุณตัดสินใจได้ชาญฉลาดมาก เมืองอื่นๆ ที่อยู่ใกล้แม่น้ำน่ะ...” นักศึกษาหนุ่มเงียบเสียงลงอย่างมีความหมาย “ผมก็แค่ใช้ประสบการณ์ที่ได้มาจากตอนอยู่ในกองทัพน่ะครับ จำนวนคนที่มากขนาดนี้จะทำให้เรากลายเป็นเป้าหมายที่ง่ายเกินไปสำหรับพวกสัตว์อสูรทะเล” หม่าหยงยิ้มอย่างขื่นขม ชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าวิตกกังวลเดินเข้ามาถามว่า “นี่หมายความว่ากองทัพมาถึงแล้วใช่ไหม? พวกเขากำจัดสัตว์อสูรข้างนอกนั่นหมดหรือยัง? พวกเราจะออกไปจากที่นี่ได้เสียทีใช่ไหม? ลูกชายของผมเริ่มหายใจลำบากแล้ว ช่องระบายอากาศมันเล็กเกินไป ทุกคนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว!” “คนมาช่วยพวกเราแล้วใช่ไหม?” “ยอดไปเลย พวกเรารอดแล้ว!” “กองทัพมาช่วยพวกเราแล้ว!” คนอื่นๆ ดูเหมือนจะเริ่มสังเกตเห็นโมฟ่านและนักศึกษาแล้ว และพวกเขาก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา นักศึกษาและโมฟ่านสบตากันด้วยความลำบากใจ พวกเขาไม่รู้จะบอกความจริงกับคนเหล่านี้อย่างไรดี