บทที่ 2475: การรุกรานเต็มรูปแบบ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth — ทะเลจีนใต้ เมืองฝูซี...? อุณหภูมิยังคงคงที่อยู่ที่ประมาณยี่สิบองศาเซลเซียส สภาพอากาศอบอุ่นและชุ่มชื้น ด้วยอุณหภูมิและความชื้นที่คงที่นี้ ทำให้เมืองฝูซีมีสถานที่ที่มีชื่อเสียงซึ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมาก นั่นคือ "ทะเลมะลิ" ช่วงเวลานี้เป็นฤดูกาลที่ดอกมะลิกำลังเบ่งบาน นักท่องเที่ยวต่างเดินทางไปยังภูเขาเพื่อเพลิดเพลินกับความอบอุ่นและกลิ่นอายของธรรมชาติ ทะเลสีฟ้าอ่อนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล กลีบดอกมะลิเริงระบำอย่างสง่างามยามที่ลมทะเลพัดผ่านพวกมัน เด็กน้อยคนหนึ่งชี้ไปยังทะเลและอุทานด้วยความตื่นเต้น “แม่ ดูสิ ในทะเลก็มีดอกไม้เหมือนกัน! สวยจังเลย!” “ไร้สาระ ในทะเลจะมีดอกไม้ได้ยังไง?” แม่ของเด็กน้อยรู้สึกโกรธเล็กน้อย การมีจินตนาการที่โลดโผนไม่ใช่เรื่องผิด แต่ก็น่าตีที่เด็กคนนี้โกหกเพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจ ทันใดนั้นฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงฮือฮา ไม่นานนักแม่ของเด็กน้อยก็สังเกตเห็นว่าผู้คนรอบข้างหยุดชื่นชมทัศนียภาพของดอกไม้บนเขา พวกเขากำลังมองไปยังทะเลพลางบันทึกวิดีโอและถ่ายภาพด้วยโทรศัพท์มือถือ แม่รีบสวมแว่นตา ในที่สุดเธอก็สามารถมองเห็นภาพในระยะไกลได้อย่างชัดเจน ละอองน้ำหลากสีสันบนผิวน้ำทะเลดึงดูดสายตาของเธอในทันที เป็นเรื่องยากที่จะได้เห็นสีสันเช่นนี้บนท้องทะเล เธอสงสัยว่าทำไมพวกมันถึงผุดขึ้นมาเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานบนผิวน้ำ มันดูเหนือจริงราวกับความฝัน ผู้คนต่างสูดหายใจด้วยความตกใจและส่งเสียงกรีดร้อง หลายคนรู้สึกปีติยินดีกับภาพที่เห็น คู่รักหนุ่มสาวโอบกอดและจูบกันเพื่อจดจำช่วงเวลาที่แปลกประหลาดนี้ มันช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน! ความลึกลับของโลกคือส่วนหนึ่งของความงดงาม ภาพเช่นนี้เป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือน แม้จะมองเพียงแวบเดียวก็ตาม ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าเหนือเมืองฝูซี แสงสีม่วงประหลาดสาดส่องลงมาที่ชายหาด ราวกับม่านสีม่วงกึ่งโปร่งแสง “แม่ครับ นั่นมันสัญญาณเตือนภัยเวลาเกิดภัยพิบัติร้ายแรง คุณครูเคยสอนผมตอนที่เราซ้อมที่โรงเรียน!” เด็กน้อยอุทาน แม่ของเขายังคงจับจ้องไปที่ทะเลที่พร่างพราย เธอสังเกตเห็นบางสิ่งกำลังลุกขึ้นยืนท่ามกลางละอองน้ำหลากสี แต่ละกลุ่มสีบนทะเลมีขนาดเท่ากับเรือเฟอร์รี่ลำย่อม... สิ่งที่อยู่ภายใต้สีสันเหล่านั้นในที่สุดก็เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงหลังจากโผล่พ้นผิวน้ำ พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีร่างกายสยดสยอง เยื่อสีแดงด้านนอกดูเหมือนอวัยวะที่เปลือยเปล่าต่ออากาศมากกว่าจะเป็นผิวหนัง เส้นเลือดที่ปกคลุมด้วยสารเหนียวเป็นชั้นๆ พันเกี่ยวไปตามร่างกาย ส่งผลให้พวกมันกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่มีแผ่นหลังคล้ายดอกไม้และมีร่างกายเหมือนแมงกะพรุนเนื้อ! ในความเป็นจริง หากผู้คนมองดูใกล้ๆ พวกเขาจะตระหนักว่าแผ่นหลังที่เหมือนดอกไม้ของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ห่างไกลจากความสวยงามนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากพวกเขาอยู่ใกล้พอที่จะสังเกตเห็นหนวดที่ขยับยั้วเยี้ยอยู่บนนั้น พวกมันเกาะกลุ่มกันทำให้ดูเหมือนดอกทานตะวันที่กำลังเบ่งบานขณะโผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำ ภาพที่เห็นเปลี่ยนจากความตระการตากลายเป็นความหลอน ผู้คนบนภูเขาเริ่มตระหนักว่าทำไมสัญญาณเตือนภัยถึงดังขึ้น พวกเขาถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัว และเพิ่งจะเริ่มวิ่งหนีอย่างโกลาหลในภายหลัง หลายคนล้มลงกับพื้นและกรีดร้องหลังจากชนกันเอง “ทานตะวันทะเล” เหล่านี้ดูอัปลักษณ์และใหญ่โต พวกมันกำลังมุ่งหน้าเข้าหาฝั่ง ดูคล้ายกับหอยทากยักษ์ที่ไม่มีเปลือกบนหลัง หนวดของพวกมันพ่นของเหลวหลากสีเข้าใส่ฝูงชนที่อยู่ใกล้ชายหาดอย่างต่อเนื่อง ของเหลวหลากสีเทลงมาบนเมืองราวกับสายฝน นักท่องเที่ยวจำนวนมากที่มาเพื่อชมความงามของดอกไม้คงจะกลายเป็นแอ่งเลือดไปในพริบตาหากไม่มีม่านพลังสีม่วงคอยปกป้อง ถึงกระนั้น ผู้คนนับพันก็ต้องสังเวยชีวิตในการลอบโจมตีของสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเล! ปีฉาจบุปผาทะเลที่น่าสยดสยองนั้นไม่อาจหยุดยั้งได้ เหล่านักล่าเมืองที่มาถึงในเวลาอันสั้นพยายามเข้าโจมตีพวกมัน แต่เวทมนตร์ของพวกเขากลับทำได้เพียงแค่สร้างความรำคาญใจให้แก่สัตว์ร้ายเหล่านั้นเท่านั้น ไม่นานนักชายหาดก็ปกคลุมไปด้วยเลือด แม้แต่คลื่นที่ซัดเข้ามาก็ไม่สามารถทำให้มันเจือจางลงได้! ห่างออกไปจากชายหาดที่วุ่นวาย ปีศาจบุปผาทะเลขนาดมหึมาตัวหนึ่งกำลังลอยอยู่บนทะเล มันมีขนาดใหญ่เท่ากับเกาะหนึ่งเกาะ! ร่างกายของมันที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำ จะกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ผู้คนเคยพบเห็นมา! — — เขตผู่ตง เมืองเวทมนตร์... ต่างจากสถานที่อื่นๆ ที่มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน ที่นี่ไม่มีสัญญาณของกองทัพสัตว์เลื้อยคลานทะเลขนาดใหญ่ที่ผุดขึ้นมาจากเขตผู่ตงที่จมน้ำ สิ่งเดียวที่ผู้คนมองเห็นคือคลื่นยักษ์ที่มีความสูงเกือบเท่าตึกระฟ้า ในที่สุดคลื่นเหล่านั้นก็รวมตัวกันกลายเป็นโครงกระดูกยักษ์ ดาดฟ้าของหอคอยไข่มุกตะวันออก (Dongfang Oriental Tower) เป็นที่สูงเพียงแห่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ในเขตผู่ตง จอมเวทระดับสูงจำนวนมากยืนอยู่บนยอดหอคอย ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง นั่นคือโครงกระดูกจักรพรรดิสมุทร! โครงกระดูกจักรพรรดิสมุทรมีความสูงเกือบจะเท่ากับหอคอยไข่มุกตะวันออก มันกำลังเดินอย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่เมืองที่ทันสมัย ผู้คนในเมืองที่อยู่ในจุดที่มองเห็นได้กว้างไกลสามารถมองเห็นโครงกระดูกจักรพรรดิสมุทรได้อย่างง่ายดาย มันสูงเด่นราวกับเป็นแลนด์มาร์คที่ชัดเจน ไม่ต่างจากหอคอยไข่มุกตะวันออก ทุกครั้งที่สายฟ้าแลบผ่านท้องฟ้าที่มืดมิด มันจะเผยให้เห็นโครงกระดูกมหาศาลที่สร้างขึ้นจากน้ำทะเล สร้างแรงกดดันที่น่าอึดอัดใจให้แก่ผู้คนในเมืองอย่างยิ่ง! —— เมืองจูไห่... ทุกคืน แสงไฟที่สว่างไสวของเมืองจะสะท้อนลงบนผิวน้ำทะเล คลื่นที่สงบนิ่งจะทำให้ภาพสะท้อนนั้นดูราวกับงานศิลปะ อย่างไรก็ตาม เมืองจูไห่ในคืนนี้กลับมืดมิดสนิท ไม่มีดาวแม้แต่ดวงเดียวบนท้องฟ้า และไม่มีแสงไฟใดๆ บนผืนดินและในเมือง ราวกับว่าเมืองชายฝั่งแห่งนี้ถูกความมืดมิดกลืนกินไปเสียแล้ว ร่างที่ยาวเหมือนปลาไหลพร้อมเกล็ดที่วาววับกำลังเคลื่อนที่เข้ามาจากทะเลกว้าง พื้นที่ทั้งหมดมืดสนิท ยกเว้นแต่สายฟ้าที่ฟาดกระหน่ำราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง แสงสว่างเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ในเมืองจูไห่คือเงาสะท้อนของแสงฟ้าแลบในดวงตาที่เบิกกว้างของเหล่าชาวเมือง ดวงตาเหล่านั้นถ่ายทอดความตกตะลึงและความหวาดกลัวที่อยู่ในใจของผู้คนออกมา! —— เมืองฐานทัพเฟยเหนียว... ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากความเงียบงัน หมอกจางๆ ปกคลุมเมือง ซึ่งเงียบสงบราวกับทารกที่กำลังหลับสนิท ไม่มีเสียงรบกวนหรือความวุ่นวายใดๆ ในเมือง มีเพียงเสียงกระซิบเบาๆ ของลมทะเลที่อ่อนโยน ราวกับท่วงทำนองแผ่วเบาที่เกิดจากเปลือกหอย หรือเสียงร้องอันไพเราะของนักร้องสาว ทุกอย่างหยุดนิ่งขณะที่ท่วงทำนองอันน่ารื่นรมย์ยังคงดำเนินต่อไป ราวกับสรวงสวรรค์ในยามค่ำคืน ทว่า นี่คือเมืองฐานทัพเฟยเหนียว มหานครที่แสนวุ่นวาย โดยปกติแล้ว จะต้องมีรถบรรทุกบนท้องถนนในยามดึกสะสงัด คนหนุ่มสาวควรจะกำลังดื่มสังสรรค์ ร้องคาราโอเกะ และทานมื้อดึกในย่านที่พลุกพล่าน แต่คืนนี้กลับไม่มีวี่แววของพวกเขาเลย เมืองทั้งเมืองกำลังหลับสนิท มันหลับสนิทท่ามกลางสายหมอกและบทเพลงชวนฝัน