บทที่ 356: สัตว์พิทักษ์โทเทม บทที่ 356: สัตว์พิทักษ์โทเทม ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales "นี่คือสาเหตุที่มันปรากฏตัวออกมา แต่กลับไม่ทำลายสิ่งก่อสร้างแม้แต่หลังเดียว และไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลยงั้นหรือ?" ม่อฟานเอ่ยถาม ข่าวสารนี้แพร่กระจายไปทั่วแล้ว งูยักษ์สวรรค์ไม่ได้เหยียบย่ำอาคารแม้แต่หลังเดียว และไม่ได้ฆ่าคนเลยแม้แต่คนเดียว ในความเป็นจริง สำหรับสัตว์อสูรขนาดมหึมาเช่นมัน มันคงต้องจงใจวางตัวอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงการเหยียบย่ำมนุษย์ที่ตัวเล็กจ้อยราวกับมด ถังเยว่พยักหน้า "รัฐบาลรู้เรื่องหมู่บ้านของอาจารย์ และรู้ว่ามันคือเทพเจ้าของพวกคุณ พวกเขาเลยตัดสินใจที่จะปิดบังความจริงงั้นเหรอ?" ม่อฟานถาม ถังเยว่พยักหน้าต่อไป "แต่... อาจารย์ไม่คิดว่า... มัน... มัน..." "มันน่าหวาดกลัว และถ้ามันสูญเสียการควบคุม มันจะนำมาซึ่งความพินาศย่อยยับใช่ไหมล่ะ?" ถังเยว่หัวเราะเบาๆ "อืม มันสามารถปรากฏตัวและหายตัวไปในย่านที่พลุกพล่านที่สุดได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ผมเชื่อว่าหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ผู้คนในเมืองหางโจว หรือแม้แต่คนทั้งประเทศคงจะเสียสติกันไปหมด ท้ายที่สุดแล้ว หมู่บ้านของอาจารย์อาจจะคุ้นเคยกับเทพเจ้าของตัวเองเพราะมันคอยปกป้องพวกคุณ แต่คนอื่นๆ จะถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก ความกลัวนี้มากพอที่จะผลักดันให้คนทำเรื่องบ้าๆ ได้เลย..." ม่อฟานกล่าว ม่อฟานคือนักเวทที่ผ่านอะไรมามากมายในช่วงที่ผ่านมา และมันเป็นเรื่องยากมากที่เขาจะรู้สึกหวาดกลัวอะไรบางอย่าง แม้แต่เขายังรู้สึกเหมือนมีเงาทะมึนพาดผ่านหัวใจหลังจากที่ได้เห็นมัน นับประสาอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป แน่นอนว่าต้องมีหลายคนถูกส่งโรงพยาบาลเพราะอาการช็อกอย่างรุนแรงใช่ไหม?" "พวกเราเองก็สับสนเหมือนกัน ความจริงแล้วสถานการณ์เมื่อเจ็ดวันก่อนถือเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เราไม่รู้เลยว่าทำไมจู่ๆ มันถึงปรากฏตัวออกมา ปกติแล้วมันจะทำเช่นนั้นก็ต่อเมื่อสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามครั้งใหญ่ในเมืองเท่านั้น ฉันพาเธอมาที่นี่เพราะอยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมจากเธอ เธออยู่ในเหตุการณ์ตอนที่มันเกิดขึ้น เธอสังเกตเห็นอะไรที่ผิดปกติบ้างไหม อย่างเช่นมันกำลังมองอะไรอยู่..." ม่อฟานย้อนนึกถึงเหตุการณ์นั้น แต่เขานึกอะไรที่ผิดปกติไม่ออกเลย เพราะสถานการณ์ทั้งหมดนั้นมันแปลกประหลาดเกินไปสำหรับเขา! หากจะมีอะไรเป็นพิเศษ เขานึกได้เพียงแค่ว่าเจ้างูนั่นกำลังจ้องมองมายังตึกที่เขาอยู่ ดูเหมือนมันจะจ้องมองมาที่ชั้นของเขา จ้องมาที่เขาโดยตรง "ผมรู้สึกเหมือนมันกำลังเฝ้ามองผมอยู่" ม่อฟานตอบตามตรง "แน่ใจเหรอ?" "ก็ไม่เชิงครับ ดวงตาของมันใหญ่มาก บางทีอาจมีบางอย่างในตึกที่ทำให้มันรู้สึกไม่สบายใจ ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน" ม่อฟานกล่าว ในขณะเดียวกัน ม่อฟานก็สงสัยว่ามันจะเกี่ยวข้องกับธาตุปีศาจหรือไม่ พลังที่มอบให้แก่เขาเมื่อเขากลายร่างเป็นปีศาจนั้นโดดเด่นมาก หากงูยักษ์สวรรค์เป็นผู้พิทักษ์ เป็นไปได้ไหมว่ามันปรากฏตัวออกมาหลังจากสัมผัสได้ถึงเลือดปีศาจที่พลุกพล่านในร่างกายของเขา แต่แล้วก็จากไปทันทีเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นภัยคุกคามใดๆ? แต่ถึงอย่างนั้น ม่อฟานก็ยังรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี แม้ว่าเขาจะกลายร่างเป็นปีศาจ ความแข็งแกร่งของเขาก็เทียบได้กับอสูรระดับแม่ทัพเท่านั้น ระดับของงูยักษ์สวรรค์ต้องสูงกว่าระดับแม่ทัพอย่างแน่นอน มันไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวออกมาด้วยซ้ำ หรือว่าความจริงแล้วมีบางอย่างอยู่ในตึกที่เขาอยู่กันแน่? ถังเยว่จมอยู่ในห้วงความคิด เธอไม่ได้กังวลเรื่องที่งูยักษ์สวรรค์ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน แต่กังวลเรื่องเหตุผลที่มันปรากฏตัวออกมามากกว่า! "สรุปคือ เจ้างูนั่นเป็นเหมือนผู้พิทักษ์งั้นเหรอครับ?" ม่อฟานถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อืม มันเคยดูแลหมู่บ้านแห่งหนึ่ง แต่นั่นมันเมื่อหลายพันปีก่อน ตอนนี้มันดูแลเมืองหนึ่ง และเมืองนั้นชื่อว่าหางโจว" ถังเยว่กล่าว ม่อฟานอ้าปากค้าง เขาอ้าปากค้างอยู่นานเพราะหาคำพูดไม่ถูก! ใครจะไปคิดว่าสัตว์อสูรขนาดมหึมาที่นำความหวาดกลัวมาสู่ผู้คน จะกลายเป็นผู้พิทักษ์เมืองไปได้? นี่คือความลับที่น่าเหลือเชื่อที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมาเลยทีเดียว! "ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะ?" ม่อฟานถาม "เธอคงเคยได้ยินเรื่องโทเทมมาบ้างใช่ไหม?" ถังเยว่เดินไปที่ผนังอีกด้านหนึ่งแล้วชี้ไปยังภาพวาดบนนั้น "โทเทม... ฟังดูคุ้นๆ นะ เมื่อนานมาแล้ว เผ่าพันธุ์มนุษย์มีธงประจำเผ่าของตัวเอง และบนธงเหล่านั้นก็วาดรูปสัตว์เทพพิทักษ์โทเทมเอาไว้... อาจารย์กำลังจะบอกว่าเจ้างูนั่นคือหนึ่งในนั้นงั้นเหรอ?" ม่อฟานตระหนักได้ในทันที ตำราเรียนวิชาประวัติศาสตร์ของเขาเคยเอ่ยถึงคำว่าโทเทมมาก่อน ในสมัยโบราณ มนุษย์กราบไหว้บูชาสัตว์พิทักษ์โทเทมเหล่านี้เพื่อแลกกับความสงบสุขของที่อยู่อาศัย สัตว์พิทักษ์โทเทมเหล่านี้ไม่ใช่อสูรจริงๆ และไม่ใช่สัตว์อัญเชิญ แต่พวกมันเป็นตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่มีความกระหายที่จะฆ่ามนุษย์ แต่เต็มใจที่จะอยู่ร่วมกัน หรือแม้แต่ปกป้องพวกเขา น่าเสียดายที่สัตว์พิทักษ์โทเทมเหล่านี้มีตัวตนอยู่แค่ในตำนานเมื่อหลายพันปีก่อน เมื่อเวทมนตร์กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน มนุษย์ก็ได้เรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง พวกเขาจึงมีปฏิสัมพันธ์กับสัตว์อัญเชิญแทนที่จะเป็นสัตว์พิทักษ์โทเทม... "มันคือสัตว์พิทักษ์โทเทมโบราณ คนของเราคอยปกป้องมัน ในขณะที่มันก็คอยปกป้องเมือง สมาคมเวทมนตร์หลายแห่งยังคงปฏิเสธพวกมัน เพราะพวกเขาหวาดกลัวต่อพลังอันมหาศาล อีกอย่าง สัตว์พิทักษ์โทเทมส่วนใหญ่ได้กลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ไปแล้ว ดังนั้นพวกที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ตนจึงไม่ค่อยปรากฏตัวออกมา มนุษย์ไม่ยอมรับพวกมันอีกต่อไป ฉันเชื่อว่ามีเพียงไม่กี่คนอย่างพวกเราที่ยังคงปกป้องสัตว์พิทักษ์โทเทมอยู่" ถังเยว่ถอนหายใจเบาๆ "ผู้พิทักษ์โทเทม... ผมไม่รู้เลยว่าอาจารย์ถังเยว่มีฐานะพิเศษเช่นนี้ด้วย แล้วบทบาทในศาลเวทมนตร์ล่ะครับ?" "ทั้งสองอย่างไม่ขัดแย้งกันหรอก ศาลเวทมนตร์รับรู้ถึงการมีอยู่ของมันเป็นอย่างดี อีกอย่าง หัวหน้าศาลเวทมนตร์ก็คือลุงแท้ๆ ของฉันเอง..." "..." ม่อฟานพูดไม่ออก ดูเหมือนว่าอาจารย์ถังเยว่ของเขาจะพิเศษยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก นอกเหนือจากฐานะผู้พิทักษ์โทเทมแล้ว ฐานะหลานสาวของหัวหน้าศาลเวทมนตร์ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกตระกูลดัง สมาคม หรือแม้แต่กองทัพต้องปฏิบัติกับเธอด้วยความเคารพอย่างสูงสุด "ถ้าอย่างนั้น ทำไมอาจารย์ถึงไปอยู่ที่เมืองป๋อล่ะครับ?" ม่อฟานนึกถึงคำถามสำคัญขึ้นมาได้ ด้วยภูมิหลังที่น่าเกรงขามขนาดนี้ มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะส่งเธอไปยังสถานที่เล็กๆ อย่างเมืองป๋อ "นั่นเป็นเพราะว่าอาจจะมีกลุ่มผู้พิทักษ์โทเทมอย่างพวกเราซ่อนตัวอยู่ในเมืองป๋อด้วยเหมือนกัน" ถังเยว่กล่าว ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของม่อฟานเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น ถ้าเขาจำไม่ผิด... ซินเซี่ยเคยบอกเขาว่าชาวเมืองป๋อเป็นลูกหลานของผู้พิทักษ์ที่ได้รับการแต่งตั้งจากจักรพรรดิโบราณคนหนึ่ง แต่พวกเขาไม่ได้คอยปกป้องน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินหรอกเหรอ? แล้วน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินไปเกี่ยวข้องกับสัตว์พิทักษ์โทเทมได้อย่างไร? "งั้นก็หมายความว่า ภาคีทมิฬไม่ได้สุ่มเลือกเมืองป๋อให้เป็นเหยื่อของโศกนาฏกรรมเพียงเพื่อล้างแค้นสังคมอย่างนั้นเหรอ?" ในที่สุดม่อฟานก็เข้าใจถึงเจตนาที่แท้จริงเบื้องหลังการโจมตีของภาคีทมิฬ "พวกเราสงสัยว่าพวกมันพุ่งเป้าไปที่สัตว์พิทักษ์โทเทมที่หายสาบสูญไป แต่ในที่สุดเราก็พบเป้าหมายอื่นของพวกมัน... น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้รับคำสั่งให้ทำการสืบสวนต่อไป"