บทที่ 600: แก้แค้น, ความจริง! ผู้แปล: XephiZ ผู้ตรวจทาน: Aelryinth ยามดึกสงัด กลิ่นคาวเลือดยังคงคละคลุ้งอยู่ในบ้านเก่าแก่หลังหนึ่ง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากบ้านหลังนั้น ชาวบ้านที่ชื่อโก่วจื่อถูกคนตายเดินได้ฉีกแขนข้างหนึ่งออกไป เสียงกระดูกหักผสมกับเสียงร้องโหยหวน เป็นภาพที่น่าสยดสยองยิ่งนัก “บัดซบ!” หลิ่วหรูจ้องมองฟางกู่ที่ยืนอยู่ใกล้กับบ่อน้ำด้วยความโกรธจัด ฟางกู่คือเนโครแมนเซอร์ผู้ชั่วร้าย! ชายผู้นี้ได้ชุบชีวิตผู้คนในหมู่บ้านแพะสุริยันที่ควรจะตายไปแล้ว และเปลี่ยนพวกเขาทั้งหมดให้กลายเป็นคนตายเดินได้! “ปล่อยทุกคนไปเถอะ พวกเราเข้ากันได้ดีมาตลอด! เราไม่ได้ทำอะไรให้ท่านเลย ทำไมท่านถึงฆ่าพวกเราอย่างนี้?” ซูเสี่ยวโหลวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา จางเสี่ยวโฮ่วยืนอยู่ข้างกายนางเพื่อรับประกันความปลอดภัยของนาง อย่างไรก็ตาม ชาวบ้านที่เหลือถูกคนตายเดินได้ฉีกเป็นชิ้นๆ ชิ้นส่วนร่างกายที่ขาดวิ่นของพวกเขากระจัดกระจายอยู่ในแอ่งเลือด ปกคลุมไปทั่วทั้งสถานที่! “เข้ากันได้ดี? ไม่ได้ทำอะไรให้ข้า? ฮ่าฮ่าฮ่า มีเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาอย่างเจ้าเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... มันก็สมเหตุสมผลดี เพราะข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปที่เทือกเขาฉินหลิ่งเพื่อเก็บสมุนไพร เจ้าไม่รู้เลยสักนิดเกี่ยวกับการกระทำอันไร้ยางอายที่หัวหน้าหมู่บ้าน ลุงๆ และป้าๆ ที่เจ้ารักทำลงไป!” ฟางกู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา กลิ่นอายแห่งความตายยังคงคละคลุ้งอยู่ในบริเวณนั้น ทำให้เหล่าอมตะแข็งแกร่งขึ้น ในตอนแรก หลิ่วหรูแทบจะไม่สามารถปกป้องชาวบ้านได้ แต่เมื่อคนตายเดินได้แข็งแกร่งและดุร้ายขึ้น หลิ่วหรูซึ่งถูกครอบงำด้วยจำนวนของพวกมันก็ถูกซัดกระเด็นถอยไปเช่นกัน นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเฝ้ามองชาวบ้านถูกหักครึ่งและฉีกเป็นชิ้นๆ ฟางกู่ใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง เขาสั่งให้คนตายเดินได้ฉีกชาวบ้านเป็นชิ้นๆ ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ เพื่อให้พวกเขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดก่อนตาย! “ไปถามหัวหน้าหมู่บ้านของเจ้าดูสิว่าเขาทำอะไร ตอนที่พวกเรามาที่หมู่บ้านของเจ้าหลังจากน้ำในบ่อคุนของพวกเรากำลังจะหมด!” ฟางกู่กล่าวพร้อมกับหัวเราะอย่างกลวงเปล่า เซี่ยซางมีสีหน้าบิดเบี้ยว เขาไม่เคยคิดว่าคนกลุ่มนี้ที่ตายไปแล้วจะกลับมาเพื่อแก้แค้นให้ตัวเอง เมื่อเห็นผู้คนในหมู่บ้านของตนถูกฆ่าไปครึ่งหนึ่งโดยคนบ้าคลั่ง ในฐานะผู้พิทักษ์บ่อคุน เขาไม่มีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษหลังจากที่เขาตายไปแล้ว! “ปล่อยคนอื่นไปเถอะ ข้าเป็นคนไล่พวกเจ้าไปเอง...” เซี่ยซางเหลือบมองร่างที่กระจัดกระจายไปทั่วสถานที่ จากนั้นก็มองไปที่เด็กๆ ที่ยืนนิ่งด้วยความหวาดกลัว “ปล่อยคนอื่นไป? เจ้าทำอะไรตอนที่ข้าขอให้เจ้าให้เด็กๆ สองสามคนอยู่ต่อ? หากปราศจากการคุ้มครองของน้ำ พวกเราก็จะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยเหล่าอมตะป่าเถื่อนที่สกปรกโสมม... เจ้าเข้าใจไหมว่าข้ากำลังประสบกับอะไรอยู่ตอนที่เฝ้ามองคนรอบข้างรอความตายของตัวเอง?” ใบหน้าของฟางกู่คล้ายกับปีศาจ ใบหน้าแบบที่สวมใส่ได้โดยผู้ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างสุดขีดเท่านั้น กลางคำพูดของเขา คนตายเดินได้อีกสองตนที่มีลักษณะเหมือนเด็กเล็กพุ่งเข้าใส่จางเสี่ยวโฮ่ว แต่พวกมันก็ถูกหยุดไว้โดยกำแพงหินที่ผุดขึ้นมา ฟางกู่ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นมากนัก เขายังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ความสิ้นหวัง สิ่งเดียวกับที่เจ้ารู้สึกอยู่ตอนนี้! ตอนที่ข้าต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมดทีละคนด้วยมือของข้าเองขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังตกดิน ข้าบอกกับตัวเองว่าข้าจะปล่อยให้ผู้คนในหมู่บ้านของเจ้าต้องเผชิญชะตากรรมเดียวกัน ความรู้สึกสิ้นหวังในขณะที่เจ้ารอความตายของตัวเอง!” “อะ...อะไรนะ...ท่านฆ่าคนในหมู่บ้านของท่านเองเหรอ?” ซูเสี่ยวโหลวโพล่งออกมาอย่างไม่เชื่อ หลิวหรูก็ตกตะลึงเช่นกันหลังจากได้ยินว่าฟางกู่เป็นคนฆ่าคนของตัวเอง “แล้วข้าจะทำอะไรได้อีก นอกจากปล่อยให้เหล่าอมตะสกปรกพวกนั้นกินพวกเขาและเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นกองกระดูก! ข้ายอมเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นคนตายเดินได้ภายใต้การควบคุมของข้าเสียดีกว่า...มันเป็นหนทางเดียวที่ข้าคิดได้ในฐานะเนโครแมนเซอร์!” ฟางกู่กล่าว เขาฆ่าทุกคนด้วยตัวเอง รวมถึงลูกและภรรยาของเขาด้วย! หลิวหรูไม่รู้แล้วว่าจะตัดสินสถานการณ์นี้อย่างไร... เห็นได้ชัดว่ามันไร้มนุษยธรรมสำหรับผู้คนในหมู่บ้านฮวาที่ปฏิเสธผู้คนจากหมู่บ้านแพะสุริยันซึ่งสูญเสียการคุ้มครองจากเทพเจ้าแห่งบ่อน้ำไป ในที่สุดก็บังคับให้หัวหน้าหมู่บ้านฟางกู่เปลี่ยนทุกคนให้กลายเป็นคนตายเดินได้ก่อนที่ราตรีจะมาเยือน หลิ่วหรูไม่อาจจินตนาการถึงฉากอันน่าสะพรึงกลัวที่ฟางกู่สังหารผู้คนของเขาเองได้เลย! เขาฆ่าพวกเขา เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นคนตายเดินได้ และรอโอกาสที่จะแก้แค้น... ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนในหมู่บ้านฮวายังคงถูกโจมตีโดยเหล่าอมตะในขณะที่พวกเขายังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพเจ้าแห่งบ่อน้ำ แท้จริงแล้วเหล่าอมตะถูกควบคุมโดยฟางกู่ซึ่งเป็นเนโครแมนเซอร์! การซุ่มโจมตีในตอนกลางวัน เป็นไปได้มากว่าฟางกู่ใช้กลอุบายบางอย่างเพื่อให้เหล่าอมตะสามารถปรากฏตัวในเวลากลางวันได้ด้วย... “ข้าใช้น้ำที่เหลือจากบ่อคุนในการหลอมพวกมันให้เป็นคนตายเดินได้ ในที่สุดบรรพบุรุษก็อวยพรพวกเรา คนตายของข้าสามารถเคลื่อนไหวในเวลากลางวันได้ด้วยน้ำจากบ่อคุน... แต่น่าเสียดายที่มีนักเวทบางคนตัดสินใจเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเรา มิฉะนั้น พวกเจ้าไม่มีทางไปถึงเมืองหลวงโบราณได้แน่!” ฟางกู่กล่าวเสริม ความแค้นและความเกลียดชังที่เขามีได้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นปีศาจ เขาต้องการระบายมันทั้งหมดออกมาในวันนี้โดยการแก้แค้นให้กับผู้คนของเขา ด้วยการสังเวยชีวิตของทุกคนจากหมู่บ้านฮวา! หลิวหรูตระหนักรู้ได้ในทันใด เหล่าอมตะจะปรากฏตัวเฉพาะในเวลากลางคืนหรือในที่ที่มีกลิ่นอายแห่งความตายรุนแรงพอที่จะบดบังแสงแดด... แต่มันยากมากที่กลิ่นอายแห่งความตายจะสะสมอยู่ภายใต้แสงแดด ก่อนหน้านี้ตอนที่เกิดการซุ่มโจมตี ไม่มีสัญญาณของกลิ่นอายแห่งความตายในบริเวณใกล้เคียง และมันเกิดขึ้นเมื่อท้องฟ้ายังสว่างอยู่ โดยปกติแล้ว แม้แต่เนโครแมนเซอร์ก็ไม่สามารถควบคุมอมตะของตนในเวลากลางวันได้ ปรากฏว่าเป็นไปได้ก็เพราะผลของน้ำในบ่อที่ปกป้องผู้คนจากหมู่บ้านต่างๆ ที่อาศัยอยู่ในเขตอันตรายมาหลายชั่วอายุคน! จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเนโครแมนเซอร์คือการไม่สามารถอัญเชิญอมตะของตนในเวลากลางวันได้ มิฉะนั้น ธาตุอมตะจะมีประโยชน์มากกว่าธาตุอัญเชิญ... ในเมื่อฟางกู่ได้ค้นพบวิธีเอาชนะจุดอ่อนนี้แล้ว มันจึงทำให้เขาสามารถกระทำการอย่างโหดเหี้ยมกับกองทัพอมตะของเขาได้! “ซูเสี่ยวโหลว และเจ้าสองคนนอก มันเป็นเรื่องระหว่างพวกเรากับหมู่บ้านฮวา ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าหากพวกเจ้าไม่เข้ามายุ่ง แต่ถ้าพวกเจ้ายังพยายามจะหยุดข้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้าด้วย!” ฟางกู่กล่าว “หึ่ม ท่านเสียสติไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมท่านถึงลบหมู่บ้านอื่นไปด้วยล่ะ?!” หลิ่วหรูสวนกลับอย่างเย็นชา หลิวหรูจะไม่พูดอะไรเลยหากฟางกู่พยายามเพียงเพื่อแก้แค้น เนื่องจากหมู่บ้านฮวาเป็นฝ่ายผิดตั้งแต่แรก อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่ฟางกู่คนนี้พยายามจะกำจัดหมู่บ้านฮวา เขายังฆ่าทุกคนจากหมู่บ้านอื่นด้วย! มันแสดงให้เห็นชัดเจนว่าชายผู้นี้เสียสติไปอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่เขาก็ยังหน้าด้านพอที่จะบอกว่าเขาแค่พยายามแก้แค้นให้กับผู้คนของเขา! “ข้าฆ่าแค่คนจากหมู่บ้านฮวาเท่านั้น!” ฟางกู่ประกาศ “ปรากฏว่าท่านไม่ใช่แค่บ้า แต่ยังเป็นคนหน้าซื่อใจคดอีกด้วย!” หลิ่วหรูสบถ ข่าวเรื่องหมู่บ้านอื่นถูกล้างบางมาถึงไม่นานหลังจากที่พวกเขามาถึงเมืองหลวงโบราณ ผู้คนในหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในเขตอันตรายอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพเจ้าแห่งบ่อน้ำ ดังนั้นเหล่าอมตะจึงไม่โจมตีพวกเขา ใครกันเล่าที่จะสามารถฆ่าพวกเขาได้ นอกจากเนโครแมนเซอร์อย่างฟางกู่? “หึ่ม จะพูดอะไรก็พูดไป! ในเมื่อเจ้าพยายามจะปกป้องพวกมัน ข้าก็จะฝังเจ้าไปพร้อมกับพวกมัน!” ฟางกู่ถ่มน้ำลายพร้อมกับมองอย่างดุร้าย