บทที่ 727: ธาตุอวกาศ, จิตถ่วง ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth “เจ้าชายเจิ้นมานาน มีคนเคยเล่าเรื่องโง่ๆ แบบนี้ให้ฟังบ้างไหม มีเรื่องผู้ชายสองคนเดินอยู่ริมถนน พอเดินไปก็เห็นกองอึสองกองอยู่ข้างทาง ฝ่ายหนึ่งก็บอกว่า ถ้านายกินอึกองนี้ ฉันจะให้เงินหมื่นหยวน ก็เลยมีคนกินกองอึไปและได้เงินหมื่นหยวน สองคนนั้นเดินต่อไป ก็เจอกองอึอีกกองหนึ่ง คนที่กินอึไปแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ จึงบอกอีกคนว่า ฉันก็จะให้เงินหมื่นหยวนเหมือนกันถ้านายกินอึกองนี้ อีกคนก็อยากเอาตังค์คืน เลยควบกินอึเข้าไปอีก…” ขณะกำลังวิ่ง มอฟานพูดกับเจ้าชายเจิ้นมานานด้วยสีหน้านิ่ง “หมายความว่าเราพยายามเล่นสกปรกใส่กัน แต่สุดท้ายก็ได้แค่กินอึคนละสองกองงั้นสิ?” เจ้าชายเจิ้นมานานเอ่ยถาม มอฟานพยักหน้า ยังไงก็ตาม ตอนนี้ทั้งคู่ทำตัวเป็นไอ้โง่ไม่ต่างจากในเรื่อง ทั้งคู่ต้องวิ่งหนีเพราะฝูงปิศาจเหินสีแดงกําลังไล่ตามอย่างกระชั้นชิด เกาะกลางทะเลมีรูปทรงคล้ายเปลือกเต่า ปกคลุมไปด้วยพืชพรรณเขียวขจี และมีถ้ำอยู่ตรงกลางพอดิบพอดี ฝูงปิศาจเหินสีแดงอาศัยอยู่ภายในถ้ำแห่งนั้น มอฟานกับเจ้าชายเจิ้นมานานได้รับมอบหมายให้บุกโจมตีรัง แผนการคือระดมยิงถล่มรังแล้วหนีก่อนฝูงปิศาจจะปรากฏตัว แต่ที่ไหนได้แทนที่พวกมันจะอยู่ในถ้ำ กลับกลุ่มกันมาอาบโคลนกันนอกถ้ำ พอระเบิดพิโรธตกลงไปใกล้ๆ พวกมันทั้งฝูงก็พากันพุ่งไล่ตามมอฟานกับเจ้าชายเจิ้นมานานด้วยความบ้าคลั่ง มอฟานรีบเหลียวหลังกลับไปนับจำนวนศัตรู มีอย่างน้อยสี่สิบตัว เมื่อพวกมันวิ่งด้วยขาที่บึกบึน สีแดงฉานวาบราวกับรถแข่งกำลังบดขยี้พื้นดินราบเป็นหน้ากลอง ที่สำคัญพวกมันเป็นปิศาจระดับนักรบระดับสูง หากเป็นเพียงฝูงปิศาจระดับบริวาร มอฟานคงกวาดล้างฝูงมันไปแล้ว แต่ต่อสู้กับปิศาจเหินสีแดงสี่สิบตัวระดับนักรบระดับสูงด้วยกันทั้งคู่ โอกาสชนะแทบเป็นศูนย์ “หยุดไล่แล้ว! รังของนายกำลังไหม้อยู่นะ!” เจ้าชายเจิ้นมานานไม่มีคาถาเคลื่อนที่ให้ใช้ ได้แต่อาศัยรองเท้าเวทมนตร์คู่งามราคาแพง ปัญหาคือ ไม่ว่ารองเท้าเวทมนตร์จะแพงแค่ไหน ทนการใช้งานได้เพียงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ทั้งคู่เกือบจะถึงขอบเกาะแล้ว แต่ฝูงปิศาจเหินสีแดงไม่ยอมเลิกไล่ตาม ถ้าคาถารองเท้าเวทมนตร์หมดอายุขึ้นมาเมื่อไหร่ คงเรื่องใหญ่แน่ “ไอ้หน้าตาย พวกมันไม่ใช่บอกกันมาตลอดหรือว่าสัตว์ร้ายมีสติปัญญาในระดับหนึ่ง ทำไมยังวิ่งไล่เราเหมือนฝูงวัวบ้าล่ะ พวกมันไม่เห็นดอกหรือว่ารังตัวเองถูกน้ำแข็งปกคลุมไปแล้ว ยังจะไล่เราอยู่ได้อีก!” มอฟานสาปแช่งอย่างเสียไม่ท่า ทั้งคู่วิ่งแบบไม่มีทางหวนกลับราวกับไปแหย่รังต่อตุ่น เรื่องที่มอฟานแต่งขึ้นมาก็คล้ายกับสถานการณ์ของเราในตอนนี้มาก ทั้งคู่เป็นแค่ไอ้โง่! “แสงสว่าง: กำแพง!” เจ้าชายเจิ้นมานานเชื่อมดวงดาวให้เป็นวงโคจรขณะวิ่ง หลังจากสร้างรูปแบบดาวครบเจ็ดวงโคจร ก็เหวี่ยงคาถาแสงใส่ฝูงปิศาจเหินสีแดงที่ไล่ตามหลังมา กำแพงที่ทำจากแสงทองคําปรากฏขึ้นระหว่างต้นมะพร้าวสองต้น ดูแต่ไกลแล้วเหมือนกำแพงกระจกเหล็กสีทองทอง ฝูงปิศาจเหินสีแดงไม่ทันชะลอตัว พุ่งเข้าชนกำแพงอย่างจัง เลือดสีน้ําเงินกระเซ็นกระจายเป็นฝูงๆ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกมันคล่องตัวกว่าฝูงปิศาจระดับบริวารมาก นอกจากบางตัวที่พุ่งเข้าชนกำแพงแล้ว พวกมันที่เหลือต่างวิ่งเลี่ยงกำแพงไปหรือไม่ก็กระโดดขึ้นบนต้นไม้แล้วเริ่มวิ่งตามไปบนต้นไม้! มอฟานกับเจ้าชายเจิ้นมานานหน้าซีด พวกมันไม่ใช่สัตว์ร้ายทะเลหรือ จะให้ดูการเคลื่อนไหวสิ! พวกมันทำให้ชื่อเสียงของสัตว์ร้ายทะเลแปดเปื้อน! ความจริงแล้ว ปิศาจเหินสีแดงไม่ใช่สัตว์เดียวที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ เมื่อมอฟานกับเจ้าชายเจิ้นมานานหลบหนีมาถึงขอบเกาะ ก็มีลิงสีเทาที่มีกรงเล็บคมกริบเกาะอยู่บนต้นไม้ด้วย! หางของพวกมันแปลกมาก ไม่ใช่หางยาวตามปกติ แต่เป็นหางปลาแทน แถมบนร่างกายยังมีเหงือกอีก ในความเป็นจริง ถ้าไม่นับสีหน้าและร่างกายผอมแห้ง พวกมันแทบไม่มีลักษณะของสัตว์ร้ายในตระกูลลิงเลย ขนสีเทาบนตัวพวกมันดูคล้ายสาหร่ายทะเล ดูเหมือนกลุ่มลิงทะเลร่างผอมบางพวกนี้จะพรางตัวเป็นสาหร่ายเพื่อจับเหยื่อที่อ่อนแอกว่ามากิน พวกมันเกาะอยู่บนต้นไม้ เหมือนกับหัวลิงโผล่ออกมาจากผ้ากองใหญ่สีเทาที่ตากอยู่บนราวตากผ้า! “พวกลิงทะเลนี่จะมากั้นทางเราด้วยหรือ!” เจ้าชายเจิ้นมานานเดือดดาล เป็นเรื่องสมเหตุผลที่จะหนีตายเมื่อถูกปิศาจระดับนักรบไล่ล่า แต่พวกลิงทะเลระดับบริวารกลับมาข่มเหงเราอีกหรือ พวกลิงทะเลเป็นสัตว์ร้ายที่น่ารำคาญชั่วจริง ไม่ได้ขวางหน้าทางหนีของมอฟานกับเจ้าชายเจิ้นมานานตรงๆ แต่ก็แค่ฉีกขนสีเทาเหมือนสาหร่ายที่น่ารังเกียจออกมาแล้วเหวี่ยงไปทางทั้งคู่ ขนเหล่านั้นเปียกชุ่มและเหนียวหนึบ เมื่อตกลงพื้นก็กลายเป็นโคลนเละ แต่ถ้าขนพวกนี้เกาะหน้า ก็จะทำให้มองไม่เห็นและขัดขวางการหายใจ ลิงทะเลบริเวณใกล้เคียงมีอยู่ราวสามร้อยตัว พวกมันซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้แล้วร่วมกันเหวี่ยงขนออกมาที่มอฟานกับเจ้าชายเจิ้นมานาน สองคนตกอยู่ในความทุกข์ยากแสนสาหัสเมื่อมีฝนสาหร่ายสีเทาหยดลงมาจากท้องฟ้า! “เกราะกำแพงน้ํา!” เจ้าชายเจิ้นมานานร่ายคาถาน้ําอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ปกป้องแค่ตัวเอง แต่ยังปกป้องมอฟานด้วย เพราะคนนั้นไม่มีคาถาป้องกันสักหน่อย “ลิงพวกนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียน ข้าปฏิญาณว่าต้องทำลายพวกมันให้หมด!” มอฟานรู้สึกอยากอาเจียนเมื่อรู้สึกว่าขนสีเทาเกาะติดผม ขนแบบสาหร่ายมีกลิ่นแรงมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะลิงทะเลต้องแช่น้ําอยู่ทุกวัน ถ้าเจ้าชายเจิ้นมานานไม่ได้ร่าย “แสงสว่าง: ชำระล้าง” ให้ เขาคงจะหายใจไม่ออกเพราะกลิ่นเหม็นจนขาดใจตาย เกราะกำแพงน้ําของเจ้าชายเจิ้นมานานไม่อาจป้องกันได้รอบด้าน 360 องศา มีเพียงริบบิ้นน้ําจำนวนน้อยๆ ที่วนเวียนรอบตัวพวกเขา ดังนั้นบางช่วงจึงมีพื้นที่ว่างที่ไม่ได้รับการป้องกัน เมื่อทั้งคู่ออกมาถึงขอบเกาะ มอฟานเห็นลิงทะเลตัวหนึ่งยื่นหัวออกมาจากกอไม้พุ่มไม่เกินสิบเมตร มันยิ้มอย่างมีเล่ห์ แล้วเหวี่ยงกองโคลนสีเทาสกปรกใส่หน้ามอฟาน! มอฟานเดือดดาลทันที เขาไม่ใช่คนที่จะให้รังแกได้ง่ายๆ “มาเถอะ ไอ้ตัวเล็ก!” มอฟานคว้าไปทางลิงทะเลด้วยความเร็วสายตา! มือล่องหนจับคอของลิงทะเลตัวนั้นแล้วดึงมาหามอฟาน แรงเหวี่ยงทำให้มันตกลงที่เท้าของมอฟาน! ธาตุอวกาศ: จิตถ่วง! -นี่เป็นฝันหรือเปล่า- หน้าของเจ้าชายเจิ้นมานานเป็นใบ้ -นั่นเป็นคาถาของธาตุอวกาศ! มอฟานรู้จักร่ายคาถานี้ได้อย่างไรกัน-