บทที่ 743: ศึกเดือดบนเกาะแนวหินปะการัง! ผู้แปล Exodus Tales บรรณาธิการ Exodus Tales แปลโดย XephiZ จัดพิมพ์โดย Aelryinth เป็นไปตามที่เจ้าเงือกน้อยขี้ขลาดกล่าวไว้; ตัวที่ลักพาตัวเด็กน้อยมีเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ มันเฝ้ารออยู่ห่างจากแนวหินปะการังเพียงแค่เอื้อม ซึ่งเป็นที่พักผ่อนของราชันย์ตนหนึ่ง มันได้จินตนาการไปแล้วว่าชีวิตของตนจะแตกต่างจากเงือกน้อยตัวอื่น ๆ มากเพียงใด แต่แล้วมนุษย์ที่ดุร้ายกลับหล่นมาจากท้องฟ้าทำให้มันตกใจอย่างหนัก! เงือกน้อยถูตา มีความคิดว่าอาจเป็นภาพมายา แต่ในระยะประชิดตาแบบนี้ มันชัดเจนเห็นถึงสีหน้าฆาตกรของโมแฟน! เงือกน้อยตกตะลึง มันแทบไม่รู้เลยว่า ปัญหาเอาซึ่งชีวิตของตนก็มาจากการชอบโอ้อวดของตนเอง! “จิตพลัง!” โมแฟนคว้าล้วงแล้วชิงตัวเด็กจากเงือกน้อยในจังหวะที่มันยังว่างเปล่าจากความตกใจ เด็กน้อยที่ถูกห่อหุ้มด้วยสาหร่ายร้องคร่ำครวญดังลั่น เงือกน้อยดูแลเด็กอย่างระมัดระวังระหว่างนำพามาที่นี่ มันถึงกับป้องกันไม่ให้น้ำทะเลซึมซาบทำลายเสื้อผ้าของเด็กมากนัก เด็กน่าจะถูกสัตว์ร้ายตัวนี้ตกใจมาก เมื่อเห็นโมแฟน จึงค่อย ๆ หยุดร้องแล้ววิ่งเข้าไปกอดโมแฟนเพื่อขอความปกป้อง โมแฟนโอบกุมเด็กชายแล้วจ้องมองเงือกน้อยที่ลักพาตัวเขาจากแม่ด้วยนัยน์ตาหนาวเย็น “เจ้าตายได้แล้ว!” โมแฟนไม่ปรานีแม้แต่น้อย นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายประกายด้วยประกายเงินอย่างโกรธกริ้ว ความตั้งใจอันแข็งแกร่งพลุ่งออกมาจากดวงตา เงือกน้อยถูกยกว่าลอยขึ้นกลางอากาศโดยพลังที่มองไม่เห็น ซึ่งเพิ่มพละกำลังจนรุนแรงยิ่งขึ้นหลังจากนัยน์ตาของโมแฟนเปล่งประกาย! ร่างของเงือกน้อยระเบิดทันที ราวกับถูกบีบขยี้ระหว่างกำแพงสองด้าน เลือดและอวัยวะภายในกระจายกระจายไปทั่วบริเวณ เลือดสด ๆ บางส่วนพุ่งไปทางโมแฟน เขายกแขนขึ้นกั้นเพื่อป้องกันเลือดกระเด็นเปรอะเปื้อนเด็กผู้บริสุทธิ์ โมแฟนหายใจลึก ๆ มองดูซากศพของสัตว์ร้ายบนพื้น แล้วเงยหน้ามองที่เด็กที่ยังปลอดภัย ก่อนค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง... โชคดีที่มาตรงเวลา เขาไม่อาจช่วยเหลือผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วได้ แต่อย่างน้อยก็สามารถยับยั้งโศกนาฏกรรมที่กำลังเกิดขึ้นได้ “โมแฟน! ระวัง!” เสียงโจวหมนานดังมาจากท้องฟ้า โมแฟนยืนนิ่ง เขารู้สึกถึงความตั้งใจจะฆ่าที่รุนแรงมาจากด้านหลังก่อนที่จะหันกลับไปมอง ตามปกติ โมแฟนจะใช้เงาระหกระห่างหลบหนีทันที แต่ครั้งนี้เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกแห่งความตาย ถึงแม้จะใช้เงาระหกระห่างก็คงไม่อาจช่วยเขาได้! สิ่งที่ซุ่มอยู่ด้านหลังนั้นน่าหวาดหวั่นสักเพียงไร นั่นคือปฏิกิริยาแรกของโมแฟน! “เกราะงูดำ!” โมแฟนเรียกใช้อุปกรณ์ป้องกันทันที โชคดีที่เกราะงูออกแบบมาสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ หากมิฉะนั้น โมแฟนคงไม่อาจพึ่งพาเกราะได้ติดต่อกันในช่วงเวลาที่สั้นเช่นนี้! เกล็ดงูดำเรียงตัวกันอย่างรวดเร็วปกคลุมร่างทั้งหมดของโมแฟน... เกราะงูดำมีความฉลาดพอสมควร มันรู้ว่าโมแฟนถูกโจมตีจากด้านหลัง จึงปกป้องส่วนหลังก่อนแล้วค่อยแผ่คลุมไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่าง แต่ก่อนที่เกราะจะปกคลุมร่างของโมแฟนครบถ้วน ก็มีหมัดอันทรงพลังกระหน่ำเข้าที่หลังของเขา ส่งแรงกระแทกมหาศาลทะลวงเข้ามาจนโมแฟนรู้สึกราวกับหัวใจจะแหลกสลาย! “โมแฟน!” โจวหมนานรีบใช้พลังแสง: โล่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อห่อหุ้มโมแฟน แต่พลังของสัตว์ร้ายนั้นแรงเกินไป การโจมตีของมันทำลายโล่แสงทะลายพ่ายแพ้ไปในทันที สิ่งป้องกันที่สำคัญที่สุดก็คือเกราะงูดำของโมแฟนนั่นเอง! โจวหมนานเห็นโมแฟนถูกแรงโจมตีส่งให้ลอยคว้างไปกลางอากาศ ร่างของเขาพลิ้วหมุนวนไปตามแรงเหวี่ยงก่อนจะพุ่งออกไปไกลหลายสิบเมตร จนกระทั่งกระแทกเข้ากับก้อนหินยักษ์แล้วหยุดนิ่งลง ก้อนหินแตกกระจายทับถมทับร่างของโมแฟน โมแฟนรู้สึกราวกับกระดูกสันหลังหักเสียแล้ว ความเจ็บปวดแหลมคมแทงทะลุเข้าไปถึงหัวใจ... สิ่งมีชีวิตนี้คืออะไรกัน จึงมีพละกำลังที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้! มันไม่ใช่สัตว์ร้ายระดับนักรบอย่างแน่นอน! อสูรฉีกขาดสีเลือด สูงห้าเมตร ที่ร่างส่องประกายด้วยแสงเลือดสีแดงอำพัน กำลังคำรามจากที่มันยืนอยู่บนจุดที่โมแฟนยืนอยู่เมื่อกี้ มีสีหน้าบิดเบี้ยวและดวงตาเป็นเส้นเลือดฝอยแตก แขนที่เป็นเล็บแหลมคมไขว้บนอกอก พรายยิ้มโหดออกมา! อสูรฉีกขาดสีเลือด! นี่คือสัตว์ร้ายในทะเลระดับผู้บังคับบัญชาที่เจ้าเล่ห์เหลี่ยม! มันจำโมแฟน มนุษย์ผู้ทำลายเกราะหน้าอกของมันได้! มันรอเหยื่อที่เงือกน้อยจะนำมาถวายเพื่อที่มันจะได้กินเด็กเป็น ๆ แล้วบำรุงร่างกายที่บาดเจ็บ แต่มันไม่คิดเลยว่ามนุษย์คนเดียวกันนี้จะปรากฏกายมาขัดขวางการค้ากับเงือกน้อยของมันอีก! อสูรฉีกขาดสีเลือดเดือดดาลสุดขีด มันใช้พละกำลังทั้งหมดในการจัดการกับการโจมตีครั้งนี้ มุ่งมั่นจะสังหารมนุษย์ให้ตาย! แม้เด็กมีแนวโน้มว่าจะถูกทุบเป็นเนื้อเละป่นปี่ แต่อย่างน้อยมันก็สามารถระบายความโกรธแค้นในใจออกมาได้! เศษก้อนหินคลายตัวออกมา ช้า ๆ หินที่ทับถมร่างของโมแฟนค่อย ๆ กลิ้งหล่นออกไปเอง บางก้อนแม้กระทั่งลอยขึ้นกลางอากาศแล้วเลื่อนออกไป ไม่นานหลังจากที่ก้อนหินหายไป โมแฟนที่เปรอะเปื้อนเลือดก็ยืนขึ้น... โมแฟนยืนอยู่ที่เดิมแล้วช้า ๆ กางแขนที่แทบหักออก เขาก้มศีรษะลงมองเด็กชาย เด็กที่ชื่อว่าซั่วตี้มีเลือดไหลออกจากจมูกเนื่องด้วยภาวะกระทบกระเทือน เขาไม่อาจบอกได้ว่าเด็กยังมีชีวิตอยู่หรือไม่... หายใจลึก ๆ ใบหน้าของโมแฟนปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดสีฟ้า ร่างของเขาสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น! โมแฟนคำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด นัยน์ตาแดงก่ำแผ่ประกายแสงเงินวูบวาบอย่างน่าหวาดหวั่น ก้อนหินที่แตกร้าวและก้อนหินหนักบางก้อนสั่นไหวจากแสงสีเงิน พลังดาวโคจรสีเงินหมุนวนรอบตัวโมแฟน! ความเจ็บปวดและความโกรธแค้นช่วยให้โมแฟนมีสมาธิ ความตั้งใจของเขาแข็งแกร่งพอที่จะควบคุมทุกสิ่งรอบตัว! ก้อนหินถูกยิงออกไปราวกับกระสุนหนักภายใต้การควบคุมของโมแฟน พุ่งตรงไปยังอสูรฉีกขาดสีเลือด! อสูรฉีกขาดสีเล็ดยืนเฉยไม่สนใจก้อนหินที่พุ่งมาชน มันแปลกใจในความสดชื่นของมนุษย์และความจริงที่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หลังจากได้รับการโจมตีจากมัน ก้อนหินลงที่อสูรฉีกขาดสีเลือดซึ่งไม่ยอมหลบเลี่ยง มันเหมือนกับก้อนหินที่ลงที่แผ่นเหล็กหนา หินส่วนใหญ่จะแตกเป็นผงจากแรงกระแทกมหาศาล แต่ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่รอยเดียวบนร่างของอสูรฉีกขาดสีเลือด หินไม่ได้แม้แต่จะผลักสัตว์ร้ายให้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว การโจมตีนี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำอันตรายสัตว์ร้ายในทะเลระดับผู้บังคับบัญชา! แต่ก้อนหินยักษ์ตกลงมาจากท้องฟ้าขณะที่อสูรฉีกขาดสีเลือดยังกำลังหัวเราะเยาะอยู่... ก้อนหินมีขนาดใหญ่กว่าห้าเมตร น้ำหนักของมันช่างน่าช็กตกใจ แต่ด้วยโมเมนตัมที่ได้รับจากการตกลงมาจากท้องฟ้า แม้แต่อสูรฉีกขาดสีเลือดก็ไม่อาจต้านทานได้ สัตว์ร้ายถูกบดขยี้ให้คว่ำลงกับพื้นด้วยก้อนหินใหญ่ ก้อนหินแตกออกเป็นสองซีกหลังจากกระแทก!