บทที่ 750: ท่าทางสกปรก ผู้แปล: Exodus Tales ผู้จัดท้วง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ จัดท้วงโดย Aelryinth โมฝานเอนตัวลงบนเตียงสีขาว กะทันหันเขานั่งตัวตรงขึ้นมา เบื่อที่จะแค่นอนเฉย ๆ ด้านขวาของเขามีแจกันลอยอยู่ สั่นระริกเหมือนจะหล่นลงพื้นในอีกสักครู่ ด้านหน้าเป็นรีโมททีวี ไม่มีใครไปแตะ แต่ช่องกลับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ด้านซ้ายมีปากกาเขียนขยุกขยิกบนกระดาษ... (เคาะๆ) มีคนมาเคาะประตู โมฝันหยุดใช้พลังจิตทันที แจกันหล่นลงพื้นเป็นชิ้น ๆ รีโมทตกลงบนโต๊ะ ปากกาตกลงบนกระดาษ ทุกอย่างกลับเป็นปกติ หลินจวินเซียนแต่งตัวด้วยชุดสูทดี ๆ อีกชุด เข้ามาในห้องพร้อมหญิงสาวอายุราวยี่สิบเจ็ดปี เมื่อเห็นโมฝันตื่นแล้ว ทั้งคู่ก็ยิ้มแย้ม “นี่คือญาติของผม หลินฉี่” หลินจวินเซียนแนะนำ “ขอบคุณจริง ๆ ถ้าไม่มีพวกคุณ ผมคงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรถ้าเสียเสียวตี้ไป หากมีอะไรที่พอช่วยได้ เชิญบอกเราได้เลย ตระกูลหลินของเราก็เป็นตระกูลชั้นนำที่มีชื่อเสียง เราขอบคุณอย่างยิ่ง และต้องตอบแทนบุญคุณให้ได้!” หลินฉี่พูดกับโมฝันด้วยความจริงใจ “เอ่อ...” โมฝันกําลังจะพูดถึงความช่วยเหลือเล็กน้อย ความจริงคือ เขารู้อยู่แล้วว่าตระกูลหลินมีศักยภาพทางการเงินเทียบเท่าตระกูลเจ้า “ไม่เป็นไร ค่อยว่ากันทีหลัง ตระกูลหลินเป็นหนี้บุญคุณท่าน เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อตอบแทน!” หลินจวินเซียนกล่าว “ก็ได้ ค่อยคุยกันทีหลัง ไอ้ที่ปรึกษาบ้า ๆ นั่นจงใจแช่แข็งบัญชีธนาคารเรา ผมว่าแม้แต่สิ่งที่ท่านจะให้ตอนนี้ พวกมันคงจะฉวยไปเหมือนกัน” โมฝันถอนใจ “ฮ่าฮ่า เรารู้เรื่องนั้นแล้ว เราจึงเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว เราหาเรือมาให้ท่านแล้ว จะพาท่านและทีมไปญี่ปุ่นอย่างปลอดภัย แต่ท่านและทีมต้องระวังตัว อย่าก่อเรื่องให้เสียเวลาคนไม่มีตัวตนอย่างพวกท่านจะเสียหาย” หลินจวินเซียนยิ้มแล้วพูด 𝓯𝓻𝓮𝓮𝔀𝓮𝓫𝓷𝓸𝓿𝓮𝓵.𝓬𝓸𝓶 “ท่านผู้มีพระคุณ ขอให้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หากต้องการความช่วยเหลือ เชิญเรียกใช้พวกเราได้เลย” หลินฉี่กล่าวเตือนอีกครั้ง “ไม่ต้องห่วง ผมไม่ใช่ฮีโร่ไร้ตัวตนขนาดนั้น ถ้าต้องการความช่วยเหลือผมคงจะต้องขอความช่วยเหลือจากท่านแน่นอน” โมฝันกล่าว หลินฉี่และหลินจวินเซียนถูกความซื่อสัตย์ของโมฝันทำให้รู้สึกขบขัน พอได้ยินคำพูดของเขาแล้วรู้สึกคลายความกังวลลงไปบ้าง —— หลังจากออกจากโรงพยาบาล โมฝันสอบถามถึงคดีคนหาย แต่เจียงอวี่ก็เล่าเพียงสิ่งที่เจิ้าเหอเหอนกล่าวไว้เท่านั้น พวกเขาจับผู้กระทำผิดได้ในเมืองเฟินเหอ แต่หลังจากนั้นก็สูญเสียร่องรอยไป เรื่องอื่น ๆ อยู่นอกเหนือการเข้าถึงของพวกเขา เนื่องจากพวกที่ปรึกษาได้ทราบเรื่องนี้แล้ว สมาคมเวทมนตร์ย่อมต้องรับผิดชอบในการสืบสวนอย่างเต็มที่ หลินจวินเซียนเป็นนักธุรกิจที่น่าเชื่อถือ หลังจากความจริงของคดีเด็กทารกหายถูกเปิดเผย เขาได้จัดตั้งกองทุนช่วยเหลือครอบครัวผู้เคราะห์ร้ายในนามของกลุ่มหลินทันที และได้รับการสนับสนุนจากชาวเมืองเฟินเหอทันที ภัยคุกคามแฝงของเมืองเฟินเหอถูกขจัดไป เมืองนี้จะกลับมาฟื้นตัวไม่ช้าด้วยความช่วยเหลือของหลินจวินเซียน! ——- เมื่อโมฝันหายเป็นปกติแล้ว กลุ่มของท่านจึงขึ้นเรือออกสู่มหาสมุทรแปซิฟิก... เมืองเฟินเหอไม่มีอุตสาหกรรมหนัก ท้องฟ้าและทะเลจึงสีครามสดใส เมื่อพวกเขาออกจากเขตปลอดภัยอย่างช้า ๆ ทุกคนรู้สึกโล่งอกขึ้นทันทีเมื่อได้ชมวิวท้องฟ้าที่ต่อกับทะเล สาว ๆ ในทีมล้วนเป็นคนสวย จางเสี่ยวซูใส่ชุดว่ายน้ำเซ็กซี่เช่นเคย สองคนเจ้าเล่ห์ คือ เจ้าเหอเหอนและโมฝัน ไม่เคยซ่อนสายตากามารมย์ พวกเขาจ้องมองจมูกลึกของจางเสี่ยวซูเหมือนกําลังจะเอาตาไปฝังอยู่ในนั้น ผิวขาวนวลเนียนดุจหยกทั้งสองลูกนั้นดึงดูดใจเหลือเกิน “ฮัม!” จงอวี้ถอนจมูกเมื่อเห็นพวกคนไร้ยางอายสองคนทำตัวไร้ยางอาย ราวกับตนเป็นคนที่มีความสุขุมรอบคอบตนเอง “ไอ้คนหน้าด้านนั่นกำลังแสดงอีกแล้ว!” เจ้าเหอเหอนขัดแย้งกับจงอวี้อย่างสิ้นเชิง เขาไม่มองจงอวี้ด้วยสายตาเป็นมิตรแม้แต่น้อย “ถึงเวลาต้องเล่นกับมันแล้ว” โมฝันยิ้มแล้วพูด “เฮ้ จงอวี้ ฉันเชื่อว่าเจ้ายังรักษาสัญญาหลังแพ้เดิมพันครั้งก่อนไม่ได้” “ข้าแพ้เมื่อไรกัน?!” จงอวี้พูดด้วยโทนเสียงโกรธแค้น “ข้ามีถุงน้ำดีสี่ใบ เจ้ามีสามใบ ยังไม่เห็นชัดอยู่รึว่าเจ้าแพ้เดิมพัน ถ้าอยากจะแกล้งโง่ก็บอกไป แต่เดิมพันแบบลูกผู้ชายแบบนี้คงไม่เหมาะกับเจ้าเลย” โมฝันเยาะเย้ย สีหน้าของจงอวี้ดูไม่พอใจ เขาเรียกร้องด้วยน้ําเสียงขมขื่นว่า “บอกมาสิ เจ้าต้องการให้ทำอะไร?!” โมฝันรอคำพูดจากจงอวี้พอดี จึงขอให้จงอวี้เข้ามาใกล้ จงอวี้มีใจร้ายเมื่อเขาเห็นสายตาอันชั่วร้ายบนใบหน้าของโมฝัน... ตามที่จงอวี้คาดไว้ เขาสั่นศีรษะอย่างรุนแรงหลังฟังโมฝันพูดจบ “ดี อย่าซ่อนความเก่งกาจไว้หน้าข้าอีกเลยเจ้าไม่มีความกล้าหาญจริง ๆ” โมฝันกล่าวอย่างเฉยชา จงอวี้โกรธแค้น เขากัดฟันแล้วพูดว่า “คราวหน้าข้าจะให้เจ้าทำอะไรที่แย่กว่านี้แน่นอน!” “เชิญเลย ข้าชอบความรู้สึกที่หัวใจเต้นแรง!” โมฝันอวดดี เจ้าเหอเหอนไม่รู้ว่าโมฝันให้จงอวี้ทำอะไร เมื่อเห็นจงอวี้เดินไปที่ดาดฟ้าเรือ เขาจึงถามโมฝัน “ดูให้ดี วิวนี้มีเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ อย่าพลาด!” โมฝันพูดอย่างลึกลับกับเจ้าเหอเหอน เจ้าเหอเหอนงุนงงยิ่งขึ้น เขากําลังจะถามเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของจางเสี่ยวซูดังมาจากดาดฟ้าเรือ เจ้าเหอเหอนเหลือบมองไปทางเสียงแล้วเห็นจงอวี้ดึงชุดว่ายน้ำของจางเสี่ยวซูหลุดออกมาจากการสะดุด จนเผยหน้าอกทั้งสองลูกที่สั่นระริกราวกับกำลังตื่นตระหนกอย่างมาก... โชคร้ายที่เจ้าเหอเหอนทำช้าไปเพียงนิดเดียว จางเสี่ยวซูได้ปิดบังส่วนสำคัญด้วยมือแล้ว แต่มือเล็ก ๆ ของเธอก็ปิดไม่พอรวม ๆ แล้ว เนื้อส่วนหนึ่งของเจ้าเหอเหอนก็ชูธงขึ้นมาแล้ว! “เยี่ยมไปเลย!” เจ้าเหอเหอนน้ําลายเกือบจะไหลย้อย โมฝันยิ้มปากกว้าง แตกต่างจากเจ้าเหอเหอนที่เพิ่งเห็นจางเสี่ยวซูหลังจากที่เธอกรีดร้อง โมฝันได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ที-ที... สัดส่วนของหญิงคนนี้ร้อนแรงเสียจริง เธอไม่ได้ใส่อะไรรองไว้เลย... น่าเสียดายที่จงอวี้ไม่ได้มุ่งมั่นทำแบบสุดใจ เขาดึงชุดว่ายน้ำลงเพียงครึ่งเดียว ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเขาก็คงได้ดูวิวนี้ต่อไปอีกสักพัก “ไปตายซะ ไอ้สารเลว!” เสียงกรีดร้องของจางเสี่ยวซูดังมาจากดาดฟ้าเรือ จงอวี้วิ่งหนีทันที โชคดีที่ธาตุหลักของจางเสี่ยวซูเป็นพลังจิต มิฉะนั้นเรือคงรับความโกรธของเธอไม่ไหว “ข้า... ข้าไม่ได้เจตนา ข้าลื่น ข้าลื่น!” “ไอ้คนไร้ยางอาย ถ้าข้าไม่ใช่จางเสี่ยวซูแล้วข้าจะตัดสินมือของเจ้า!” “ข้าจริง ๆ ไม่ได้เจตนา... ทำไมท่านถึงใช้เวทมนตร์!?” จงอวี้ถูกไล่ล่าทั่วเรือ ไม่มีใครกล้าช่วยเขาในสภาพเช่นนี้ เจ้าเหอหอนเกือบหายใจไม่ทันเพราะหัวเราะ เขายกหัวแม่มือให้โมฝัน เป็นการกระทำที่สกปรกแต่เขาชอบมัน โมฝันเอนหลังลงบนเก้าอี้สบาย ๆ และค่อย ๆ ร้องเนื้อเพลง ญี่ปุ่นคงจะยอดเยี่ยม... เป็นดินแดนที่เกิด ‘เมล็ดพันธุ์’ มากมาย! {หมายเหตุผู้แปล: ที่นี่ต้องขออธิบายเพิ่มเติม ในภาษาจีนยุคปัจจุบัน มีคำแสลงที่เรียก ‘อสุจิ’ ว่า ‘เมล็ดพันธุ์’ ในที่นี้หมายถึงผู้ชายจำนวนมากสามารถ ‘ผลิตเมล็ดพันธุ์’ ได้จาการดูภาพยนตร์ผู้ใหญ่ของญี่ปุ่นนั่นเอง}