บทที่ 745: การช่วยเหลือฉุกเฉิน ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth โจวหมนเหลียนรู้สึกราวกับมีบางอย่างกำลังพลุ่งขึ้นภายในหน้าอกเมื่อเขาเห็น โม่แฟน พยายามปกป้องเด็กชายด้วยความสิ้นหวังในขณะที่ถูกปิศาจฉีกสีเลือดแดงโจมตี ความจริงแล้ว เขาอยากจะอยู่ต่อ ต่อสู้กับปิศาจฉีกสีเลือดแดงด้วยกันกับโม่แฟน เหมือนผู้ชายแท้ ๆ! ไม่มีใครจะถอยร่นเพียงเพราะศัตรูแข็งแกร่ง นั่นคือจิตวิญญาณที่ไม่ยอมจำนนซึ่งชายชาตรีพึงมี! โชคดีที่แนวปะการังไม่ได้อยู่ห่างจากเขตปลอดภัยมากนัก น่าจะใช่เลยที่ปิศาจฉีกสีเลือดแดงกำลังพักผ่อนอยู่ที่นั่นเพื่อฟื้นตัวจากบาดแผล เพื่อที่จะแก้แค้นเมื่อถึงคราวจำเป็น ปิศาจฉีกสีเลือดแดงคงต้องอ่อนแอมากแน่ ๆ หากว่าอิมพอสทะเลได้ปรากฏตัวในเขตที่อยู่ของมนุษย์อย่างไม่ปิดซ่อน และยังลักพาเด็กทารกมาจากมารดาของมันด้วยกำลัง โจวหมนเหลียนใช้เสื้อผ้าของเขาห่อเด็กที่บอบบางไว้ขณะบินอยู่กลางอากาศ เขมองลงไปที่เด็กเป็นระยะ ๆ เพราะกลัวว่าเด็กจะตายกระทันหัน เขาอายุเพียงหนึ่งขวบ! โจวหมนเหลียนกับโม่แฟนเคยคิดเสมอว่าตัวเองโหดร้ายและปราศจากความปรานี อาจไม่สนใจแม้ใครจะล้มตาย แต่กลับยากเหลือเกินที่จะรักษาความสงบเมื่อชีวิตของเด็กตกอยู่ในความเสี่ยง! “น้องชาย จงสู้ต่อไป เรากำลังจะถึงแล้ว…” โจวหมนเหลียนพูดกับเด็กทารกที่ยังมีเลือดไหลออกจากจมูก — ในที่สุด เมื่อเห็นว่าเขตปลอดภัยอยู่ตรงหน้า โจวหมนเหลียนก็เร่งฝีเท้าแล้วบินตรงไปยังเมืองเฟินเหอ “หนานเหรยงนี่ คุณอยู่ที่ไหน? หนานเหรยงนี่อยู่ที่ไหน? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” โจวหมนเหลียนตะโกนเข้าไปในอุปกรณ์สื่อสารทันทีที่สัญญาณกลับมา “ฉันอยู่ที่ท่าเรือ” หนานเหรยงนี่เอ่ยกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงตื่นตระหนกของโจวหมนเหลียน “ส่งสัญญาณมา ฉันจะไปถึงภายในสองนาที เตรียมพร้อมช่วยชีวิตคนไว้ เป็นเด็กน้อยเสี่ยวตี้ที่ถูกลักพาตัว เขาได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะจนสมองฟกช้ำ ชีวิตตกอยู่ในอันตราย!” โจวหมนเหลียนกล่าว “พวกคุณเจอเขาหรือยัง?” “ใช่!” — ทีมได้เดินทางมายังท่าเรือทันทีเมื่อได้รับข่าวเกี่ยวกับเด็กจากโจวหมนเหลียน โจวหมนเหลียนร่อนลงมาจากท้องฟ้าและจอดลงตรงหน้าหนานเหรยงนี่ เจียงเสี่ยวจวู่สังเกตเห็นว่าฝูงชนเริ่มล้อมรอบพวกเขา เธอจึงใช้กำแพงวิญญาณอย่างรวดเร็วเพื่อผลักดันผู้ที่มาดูเด็กและป้องกันไม่ให้พวกเขารบกวนหนานเหรยงนี่ขณะที่กำลังรักษาเด็ก จากโทนเสียงของโจวหมนเหลียน สภาพของเด็กชายดูรุนแรงมาก! หนานเหรยงนี่และเจียงเสี่ยวจวู่ถอดแจ็กเก็ตออกและวางบนพื้นเพื่อใช้เป็นเบาะรองชั่วคราว โจวหมนเหลียนวางเด็กทารกลงบนแจ็กเก็ตอย่างช้า ๆ แต่ใบหน้าของเด็กกลับเปลี่ยนจากซีดเซียวเป็นสีเขียวแล้ว ของเหลวเหนียว ๆ ยังคงไหลออกมาจากจมูกเล็ก ๆ ของเขา เพียงแค่มองก็เจ็บปวดใจ! “เขาได้รับบาดเจ็บภายใน การรักษาด้วยวิญญาณแห่งการเยียวยาจะใช้การไม่ได้…” หนานเหรยงนี่ขมวดคิ้วเมื่อได้รู้สภาพของเด็ก ดูเหมือนว่าอวัยวะภายในของเด็กจะได้รับความเสียหาย วิญญาณแห่งการเยียวยามีประสิทธิภาพสูงในการรักษาบาดแผลภายนอกหรือความเสียหายของกระดูก แต่คาถาการรักษาขั้นพื้นฐานและระดับกลางจะทำงานได้ไม่เต็มที่เมื่อใช้รักษาบาดแผลภายใน หนานเหรยงนี่วางมือบนหน้าอกของเสี่ยวตี้แล้วค่อย ๆ เคลื่อนไปรอบ ๆ เธอต้องหาว่าที่ไหนได้รับบาดเจ็บก่อนที่จะทำการรักษา — เจียงเสี่ยวจวู่ไม่ได้ยิ้มอีกต่อไปภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้เธอจะไม่ใช่ผู้รักษา แต่เธอก็เข้าใจหลักการของมัน วิญญาณแห่งการเยียวยาแท้จริงแล้วคือการเร่งความเร็วในการฟื้นตัวของเป้าหมาย นั่นหมายความว่า วิญญาณแห่งการเยียวยาจะทำงานได้ดีกว่าเมื่อเป้าหมายมีความสามารถในการฟื้นตัวที่ดี เสี่ยวตี้เป็นเพียงเด็กเล็ก เขายังไม่มีภูมิคุ้มกันต่อโรคที่แข็งแกร่ง ความสามารถในการฟื้นตัวของเขาจึงอ่อนแอที่สุดในวัยนี้ แม้แต่หนานเหรยงนี่ซึ่งเป็นผู้รักษาที่มีความสามารถก็หมดหนทาง ตราบใดที่เธอยังไม่ใช่มหานักเวท มีเพียงไม่กี่คนที่เป็นมหานักเวทฝ่ายการเยียวยา แม้แต่ในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะหาคนเช่นนั้นได้ในเมืองเฟินเหอ หนานเหรยงนี่คือความหวังเดียวในการช่วยชีวิตเสี่ยวตี้ มือของหนานเหรยงนี่หยุดลงอย่างกะทันหันใกล้ ๆ ปอดของเสี่ยวตี้ เมื่อเธอพบว่าจุดที่ได้รับบาดเจ็บคือที่ใด เธอก็ถอดเครื่องประดับรูปจี้กลมที่สวมคออย่างรวดเร็วแล้ววางไว้ใกล้ ๆ ปอดของเสี่ยวตี้! จี้เล็ก ๆ ส่งแสงสว่างอ่อนโยนซึ่งรวมตัวกันเหนือปอดของเด็กทารก หยดของเหลวไหลออกมาจากจี้และซึมเข้าไปภายในร่างกายของเด็กผ่านผิวหนัง... หนานเหรยงนี่หลับตาและใช้ประสาทสัมผัสเพื่อรักษาบาดแผลในปอดของเสี่ยวตี้ กระบวนการนี้ต้องใช้สมาธิอย่างมาก เหมือนศัลยแพทย์ที่กำลังผ่าตัดผู้ป่วย ว่าส่วนไหนต้องการของเหลวเพื่อการเยียวยา เส้นเลือดดำเส้นไหนต้องคลายอุดตัน ส่วนไหนที่มีเลือดออกต้องกำจัดทันที... “เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น? ไม่ได้ขอให้คุณช่วยชีวิตเด็กนี่นา เขาถึงได้เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร...” หัวใจของโจวหมนเหลียนลุกไหม้ด้วยความกระวนกระวายเมื่อเสียงที่น่ารำคาญดังขึ้น โจวหมนเหลียนรู้ทันทีว่าเสียงที่ไม่พึงประสงค์นี้เป็นของกงหยู โดยไม่ต้องหันหลังกลับ! โจวหมนเหลียนโมโห ไอ้คนเลวนั่นยังพูดคำพูดที่ไม่น่าฟังในสถานการณ์เช่นนี้ เขาคิดว่าคำพูดเจ้าเล่ห์ของเขาเป็นเรื่องสำคัญกว่าการช่วยชีวิตเด็กหรือ? ทั้งเขาและโม่แฟนยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเด็กจากปิศาจฉีกสีเลือดแดง แต่เขายังต้องมาฟังคำไร้สาระของกงหยู! “คุณจะรังเกียจไหมกงหยู? ฉันไม่มีเจตนาแสดงความเคารพใด ๆ ต่อไอ้โง่นั้น” เขาสาปแช่งอย่างไม่มีความเมตตา “คุณขอให้ฉันรังเกียจเหรอ? ไอ้ไอ้คนที่ได้ตำแหน่งนี้มาแค่เพราะใช้เงินเสี่ยงเรี่ยไรกล้ามาขอให้ฉันรังเกียจเหรอ?” กงหยูเดือดดาล “พอได้แล้ว หนานเหรยงนี่ต้องใช้สมาธิ!” เจียงเสี่ยวจวู่จ้องพวกเขาอย่างแหลมคม โจวหมนเหลียนยับยั้งความโกรธไว้ทันที แต่กงหยูอย่างชัดเจนยังพยายามหาเรื่อง — “เกิดอะไรขึ้น?” อ้ายเจียงตู่ นานอวี่ มู่หนิงเซี่ยว หลี่ไคฟง คนอื่น ๆ ถามเมื่อมาถึงและเห็นหนานเหรยงนี่กำลังรักษาเด็ก “เราไปเจอปิศาจฉีกสีเลือดแดงโดยบังเอิญ; สัตว์ร้ายตัวนั้นอยากกินเด็กทารก ดังนั้น อิมพอสทะเลจึงไปลักพาเสี่ยวตี้ เราจัดการกับอิมพอสทะเลที่เกาะปะการัง แต่เมื่อโม่แฟนช่วยเสี่ยวตี้ได้ เขาก็ถูกปิศาจฉีกสีเลือดแดงซุ่มโจมตีทันที...” โจวหมนเหลียนกล่าว “ปิศาจฉีกสีเลือดแดง... พวกคุณไปเจอสัตว์ร้ายตัวนั้น?” นานอวี่ตกตะลึง ในกลุ่มนี้ นอกเหนือจากอ้ายเจียงตู่ที่ยังมีโอกาสต่อกรกับปิศาจฉีกสีเลือดแดง คนส่วนใหญ่น่าจะตายหากต่อสู้กับสัตว์ร้ายตัวนั้น! และบัดนี้ ตามที่โจวหมนเหลียนพรรณนา โม่แฟนถูกปิศาจฉีกสีเลือดแดงซุ่มโจมตี! โชคดีที่เด็กยังมีชีวิตอยู่หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น! “แล้วโม่แฟนเป็นอย่างไรบ้าง? เขายังปลอดภัยดีไหม?” มู่หนิงเซี่ยวถาม ใครก็ตามในทีมคนอื่นจะตายทันทีเมื่อถูกปิศาจระดับผู้บัญชาการซุ่มโจมตี มู่หนิงเซี่ยวเริ่มตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่ามีเพียงโจวหมนเหลียนเท่านั้นที่กลับมา “โม่แฟนได้รับบาดเจ็บสาหัสขณะพยายามปกป้องเด็กน้อย เขาขอให้ฉันพาเด็กที่ใกล้ตายนี้กลับมา” โจวหมนเหลียนกล่าว “คุณจะบอกว่าโม่แฟนยังอยู่ที่นั่นคนเดียวหรือ?” “พระเจ้าช่วย เขาคงต้องตายอย่างแน่นอน! นั่นมันปิศาจระดับผู้บัญชาการ!” เจียงเสี่ยวจวู่ร้องออกมา “รีบไปช่วยเขาที!” นานอวี่กล่าว “ฮัม ฉันว่าเราคงจะไปเก็บศพเขาได้เท่านั้นแหละเมื่อไปถึงที่นั่น” กงหยูกระซิบ