บทที่ 747: สังหารแม่ทัพ ตอนที่สอง แปลโดย XephiZ ปรับแก้โดย Aelryinth เปลวเพลิงสองลิ้นลุกขึ้นอย่างช้า ๆ บนฝ่ามือของฉู่เฟิง เมื่อความร้อนของเปลวเพลิงถึงจุดสูงสุด ฉู่เฟิงก็ผลักเปลวเพลิงทั้งสองขึ้นไปบนฟ้า เปลวเพลิงพุ่งขึ้นไปกลางอากาศและเผาไหม้เมฆให้ลุกโชน แสงเพลิงสาดส่องจนย้อมท้องฟ้าทั้งผืนให้กลายเป็นสีแดง “จง… ตก!” ฉู่เฟิงคร่ำคำ สองตามองลุกเป็นไฟ ทันทีทันใด ฝนลูกไฟก็เทกระหน่ำลงมาจากเมฆเพลิงที่กำลังลุกไหม้ ฝนลูกไฟครั้งนี้ครอบคลุมพื้นที่อย่างกว้างขวาง ฉู่เฟิงไม่ต้องกังวลว่าสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนจะหนีรอดนอกระยะเวทมนตร์ เขาถึงกับจัดวางเมฆเพลิงให้อยู่เหนือสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนโดยตรง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำลายล้างให้สูงสุด ลูกไฟพลิกปะทะแนวหินปะการัง กลายเป็นทะเลเพลิงพร้อมจะกลืนเกาะนี้ทั้งหมด ผืนทะเลกลายเป็นสีเพลิง ราวกับน้ำถูกจุดให้ลุกไหม้ สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนซึ่งบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ถูกลูกไฟหนาแน่นถล่มใส่ เผาผลาญเกราะที่เหลือจนเกลี้ยง สัตว์ร้ายตัวนี้รับรอยไหม้จากเวทมนตร์ไฟอันทรงพลังที่สุดของฉู่เฟิงโดยตรง สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนเจ็บปวดยิ่งนัก มันคำรามเสียงแหลมทะลุแก้วหู ไม่หยุดพัก พร้อมทั้งพยายามหลุดจากการกดขี่ของลิตเติ้ลแฟลมเบลแล้วหนีรอดลงทะเล ฉู่เฟิงควบคุมฝนลูกไฟให้พุ่งลงอย่างรวดเร็วตามทิศทางที่สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนจะหลบหนี ท้องทะเลตรงบริเวณนั้นพลันพลุ่งขึ้นอย่างดุร้าย สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนไม่กล้าเสี่ยงชีวิต มันเลี่ยงฝูงเพลิงเต็มที่ ก่อนจะวิ่งพล่านไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัว เวทมนตร์ระดับสูงมีประสิทธิภาพร้ายกาจต่อสัตว์ร้ายระดับผู้บัญชาการ ลำตัวของสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนเริ่มไหม้เกรียมดำคร่ำ การต่อต้านค่อย ๆ อ่อนแรง ฉู่เฟิงเชื่อว่าสัตว์ร้ายตัวนี้กำลังอยู่บนปากเหวแห่งความตาย แต่แล้ว ตอนที่ฉู่เฟิงคิดว่าสัตว์ร้ายตัวนี้จวนจะพ่ายแพ้ในทะเลเพลิง สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนกลับกระโจนออกมาจากเปลวเพลิงอย่างฉับพลันและน่าตกตะลึง ลำตัวมันไหม้เกรียมดำคร่ำ เนื้อหนังพุพองเพราะแผลไฟไหม้ แต่ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสกลับกระตุ้นให้สัตว์ร้ายระดับผู้บัญชาการมีแรงประสงค์จะอยู่รอดอย่างแข็งแกร่ง เห็นว่าหาทางลงน้ำไม่ได้ มันจึงต้องทุ่มสุดตัวเพื่อกำจัดฉู่เฟิงผู้กำลังสวดเวทมนตร์ ฉู่เฟิงตกตะลึงกับความมีชีวิตชีวาที่น่าพิศวงของสัตว์ร้ายระดับผู้บัญชาการ มันยังสามารถเปิดฉากโต้กลับอย่างร้ายกาจในสภาพเช่นนี้ได้! การต่อสู้ระหว่างจอมเวทกับสัตว์ปิศาจเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าสถานการณ์จะเอื้ออำนวยเพียงใดแก่ฝ่ายใด ตราบใดที่ศัตรูยังมีลมหายใจ ผลของการต่อสู้ก็ยังคงไม่อาจรู้ได้ จอมเวทส่วนมากล้มเหลวในการปราบสัตว์ร้ายที่เทียบชั้นกัน เพราะสัญชาติญาณดิบของสัตว์ปิศาจจะผุดขึ้นเมื่อชีวิตตกอยู่ในอันตราย! ฉู่เฟิงไม่ได้คาดคิดการตอบโต้นี้ สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนเฉียบแหลมเกินไป การที่มันพยายามหนีรอดลงน้ำทะเลขณะที่ถูกล้อมวงด้วยเพลิง มีเพียงเป็นเพียงกลอุบาย มันไม่เคยคิดจะหนีเลย มันมุ่งหมายจะฆ่าฉู่เฟิงตั้งแต่ต้น มันยอมให้เปลวเพลิงเผาผลาญร่างกายจนจำไม่ได้ กระทั่งเมื่อมันใกล้ตาย มันยังคงค้นหาตำแหน่งของฉู่เฟิงเพื่อส่งการโจมตีครั้งสุดท้าย! เพียงแค่มันฆ่าฉู่เฟิงได้ มันจะกระโจนลงทะเลและหาที่ซ่อนตัวทันที แค่ได้พักผ่อนสักหน่อย มันก็จะฟื้นตัว ไม่ว่ามันจะสาหัสสากรรจ์แค่ไหนในศึกครั้งนี้ มันจะเป็นผู้ที่ยืนหยัดอยู่คนสุดท้าย! ฉู่เฟิงไม่มีเวลาหลบหนีการโจมตี โครงเกราะงูดำอยู่ในช่วงพักฟื้น และเขาก็ใช้โล่ข่ายขุมนรกไปเรียบร้อยแล้ว เล็บกรามยาวปาดลงบนไหล่ขวาของฉู่เฟิง ทะลุเข้าไปฉีกเปิดหน้าอก! เลือดสดพุ่งกระจายลอยฟุ้งในอากาศจากแผลฉกรรจ์ สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนที่ดำคร่ำยิ้มเยาะอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่ามันได้ล้างแค้นให้ผองพวกของมันจนสาสมด้วยการฆ่าฉู่เฟิง! ฉู่เฟิงย่นคิ้วเมื่อหน้าอกถูกฉีกเปิด แต่ดวงตาของเขาก็ระยิบระยับเย็นชาท่ามกลางความเจ็บปวด! “เก้า… เฉียนหลง!” สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนไม่ทันสังเกตเห็นว่าหัตถ์ซ้ายของฉู่เฟิงถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิง! สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนกำลังจะขย้ำเล็บให้ลึกเข้าไปในกายของฉู่เฟิงเพื่อทำลายอวัยวะภายในให้สิ้นซาก เมื่อนั้นเองฉู่เฟิงก็ยิงหมัดซ้ายใส่หน้าอกของสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอน หมัดระเบิดในระยะประชิด ฉู่เฟิงสัมผัสได้ว่าหัตถ์ของเขาแทงทะลุซี่โครงของสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอน! เปลวเพลิงพุ่งออกไป เฉียนหลงเก้าตัวพุ่งออกมาจากหลังของสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอน กลายเป็นน้ำพุเพลิงอันพราวแสง เล็บกรามของสการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนยังค้างอยู่ในเนื้อของฉู่เฟิง แต่มันไม่อาจขย้ำลึกกว่านี้ได้ เพราะอวัยวะภายในของสัตว์ร้ายถูกทําลายไปก่อน เล็บของมันแข็งตึงกลางทางเมื่อมันสูญเสียพลังชีวิตที่เหลืออยู่! สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนค่อย ๆ ทิ้งตัวลงไปข้างหลัง สายตาที่อาบเลือดกลายเป็นความว่างเปล่า มันคงไม่อาจเชื่อได้ว่ามนุษย์ผู้นี้สงบเยือกเย็นเพียงใด ถึงกับกล้าประลองชีวิตแลกชีวิต! สการ์เลต เรนดิ้ง ดีมอนที่ไหม้เกรียมค่อย ๆ ล้มลงสู่พื้น ร่างสั่นกระตุกกี่ครั้งก่อนจะหมดลม สัตว์ร้ายตัวนี้อาจจะดื้อด้านเพียงใด ชีวิตของมันก็ยังมีจุดจบ หมัดระยะเผาขนของฉู่เฟิงเป็นการปิดฉากทุกสิ่ง อสุรกายแห่งทะเลระดับผู้บัญชาการได้ปกครองพื้นที่แถบนี้มาหลายปี แต่ในวันนี้ อำนาจความยิ่งใหญ่ของมันได้สิ้นสุดลง เงามืดที่คอยคุกคามเด็ก ๆ ของเมืองเฟินี่ยวได้ถูกทำลายราบคาบ! — ก้อนเลือดสดร่วงหล่นสู่พื้นดิน และไม่ช้ากลายเป็นสระเลือดกว้างใหญ่ ฉู่เฟิงสิ้นแรงหมดตัวจนล้มลงหงาย ปล่อยให้แผลที่น่าสยดสยองบนหน้าอกเผยออกสู่ท้องฟ้า ราวกับแสงแดดจะช่วยเยียวยามันได้ ลิตเติ้ลแฟลมเบลบินมาอยู่เคียงข้าง เธอขยิบตาใหญ่สองข้างพรึบพรั่งราวกับน้ำพุที่กำลังแตกหน่อ แต่ไม่ใช่น้ำตา เพียงแต่ของเหลวสีแดงเดือดพล่านไหลมาจากดวงตาและกลายเป็นผลึกเมื่อถูกพื้นดิน “ร้องไห้ไปทำไม เจ้านายยังไม่ตายหรอก แค่เหนื่อยนิดหน่อยเอง” ฉู่เฟิงเหยียดมือซ้ายปวดร้าวอย่างระทมแล้วลูบศีรษะลิตเติ้ลแฟลมเบล ฉู่เฟิงเลือกที่จะไม่หลบหลีกหรือสร้างเกราะป้องกันใด ๆ ที่ไร้แก่นสาร แต่เขาก็ไม่ได้ยืนเฉยๆ อยู่ด้วย เขาตัดสินใจเล่นเกมว่าใครจะตายคนแรก และเขาเป็นผู้ชนะ เขาผู้นี้คือผู้ที่รอดชีวิต! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่เฟิงฆ่าสัตว์ร้ายระดับผู้บัญชาการด้วยกำลังของตนเอง เขาได้พบกับภาวะทางอารมณ์ที่รุนแรงหลังจากการต่อสู้ที่ทรหด ไม่เหมือนกับการต่อสู้ด้วยพลังของธาตุปิศาจ การต่อสู้ครั้งนี้ดูมีเรื่องราว (เจ็บปวด) สมจริงกว่าในความรู้สึกของฉู่เฟิง แต่ต้องยอมรับว่าการตื่นของธาตุปิศาททำให้เนื้อหนังของฉู่เฟิงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป ดังนั้นแม้หน้าอกเขาจะถูกฉีกเปิด… เขาควรจะยังรอดใช่หรือไม่? “อื้ม?” ฉู่เฟิงสังเกตเห็นจุดแสงที่ระยิบระยับคล้ายผลึกกำลังพุ่งเข้าหาเขาขณะยังตรึกตรองถึงหมัดที่ตัดสินเป็นความเป็นความตาย เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนขึ้น จุดแสงนั้นกำลังมุ่งหน้าไปยังเครื่องรางหอยเผือกน้อย คือเศษดวงวิญญาณของสัตว์ร้ายตัวนี้ เศษดวงวิญญาณระดับผู้บัญชาการมีค่าไม่น้อยหรืออย่างน้อยฉู่เฟิงก็คิดเช่นนั้น แต่เมื่อฉู่เฟิงเพ่งมองใกล้ขึ้น เขาตระหนักได้ในสิ่งหนึ่ง -เดี๋ยว นี่ไม่ใช่เศษดวงวิญญาณ แต่เป็นแก่นวิญญาณ คือแก่นวิญญาณระดับผู้บัญชาการ!- “บริสุทธิ์-” ก่อนที่ฉู่เฟิงจะเปล่งเสียงร้องอย่างดีใจและตะลึง เขาก็ครางครางด้วยความเจ็บปวดทันที! -เจ็บชิบหายมาก!-