**บทที่ 151: เพนต์เฮาส์ IV** หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจกามกิจ จางเฟยทิ้งให้ถังจื่อหยูเอนกายพักผ่อนอยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง ก่อนจะเยื้องกรายลงมายังชั้นหนึ่งในสภาพเปลือยเปล่าองอาจ ท่อนเอ็นยักษ์ของเขายังคงตั้งตระหง่านแข็งชันอย่างสมบูรณ์แบบ หยางลู่เอ๋อร์และสตรีอีกสี่นางที่รออยู่ด้านล่างถึงกับตาค้างด้วยความตื่นตะลึง โดยเฉพาะเมื่อเสียงครางกระเส่าอันเปี่ยมสุขของถังจื่อหยูยังคงแว่วดังมาให้ได้ยิน พวกนางย่อมรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ได้มอบความหฤหรรษ์ให้หล่อนจนอิ่มเอมเพียงใด ‘บ้าจริง! เหตุใดเขาถึงอึดถึกทนได้เพียงนี้? ยิ่งกว่านั้น... ขนาดของมันทั้งใหญ่และยาวเหลือเกิน แถมยังแข็งปั๋งไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนลงเลยสักนิด’ หยางลู่เอ๋อร์และสตรีทั้งสี่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ พลางตั้งคำถามในใจด้วยความสับสนระคนรุ่มร้อน ทว่าจางเฟยไม่ได้ลังเลใจเหมือนตอนอยู่กับถังจื่อหยู เขาปลดปล่อย **‘ฟีโรโมนปีศาจ’** และ **‘เสน่ห์ปีศาจ’** ออกมาทันที พร้อมกับปลุกสัญชาตญาณดิบแห่งราคะปีศาจ (Lust Demon) ในตัวให้ตื่นขึ้น แม้ดวงตาสีแดงฉานและรูปลักษณ์ปีศาจจะดูน่าหวาดหวั่น แต่กลับไม่มีใครกล้าปริปากแม้แต่จะกรีดร้อง มนตราทั้งสองสายเข้าครอบงำจิตใจของพวกนางอย่างรวดเร็ว ทันทีที่สูดดมไอระเหยสีชมพูที่แผ่ซ่านออกจากกายเขา กิเลสตัณหาก็เอ่อล้นจนเข้าบดขยับความหวาดกลัวไปจนสิ้น “อย่างที่พวกเจ้าเห็น... ข้าคืออินคิวบัส (Incubus) พวกเจ้าคงเคยได้ยินชื่อเสียงของมันมาบ้างแล้วใช่ไหม?” จางเฟยเอ่ยด้วยสุ้มเสียงทุ้มพร่าขณะย่างสามขุมเข้าหาหยางลู่เอ๋อร์ เขาจับนางหันหลังให้ ก่อนจะเริ่มบีบเค้นเต้าทรวงอวบหยัดต่อหน้าสตรีคนอื่นๆ มิหนำซ้ำยังจงใจเบียดแทรกท่อนเอ็นที่ร้อนระอุเข้าหว่างขาของนาง ถูไถไปกับร่องสวาทที่เริ่มชุ่มฉ่ำ จนหยางลู่เอ๋อร์ต้องหลุดเสียงครางอย่างเปี่ยมสุขออกมา “ในเมื่อข้าคือปีศาจราคะ ข้าย่อมสามารถปรนเปรอพวกเจ้าได้ลึกซึ้งกว่ามนุษย์หน้าไหนๆ แต่ข้าจะไม่มอบความหฤหรรษ์นี้ให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้า... ข้าจะมอบมันให้เฉพาะผู้ที่ยอมศิโรราบเป็นข้ารับใช้ของข้าเท่านั้น เช่นเดียวกับหวงหรง” “ทะ... ท่านพูดจริงหรือ? ที่ว่าท่านแม่เต็มใจเป็นข้ารับใช้ของท่าน?” หยางลู่เอ๋อร์ถามเสียงสั่นพลางบดส่ายสะโพกเข้าหาท่อนเอ็นหนาเพื่อให้มันเสียดสีกับร่องกายของนางเร็วขึ้น ร่างกายของนางบิดเร่าด้วยความซ่านสยิว “เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องโกหกงั้นหรือ?” จางเฟยใช้ลิ้นแฉกเยี่ยงอสรพิษเลียไล้ไปตามดวงหน้าของหยางลู่เอ๋อร์ “หวงหรงยินยอมเป็นของข้าแต่โดยดี และนางนั่นแหละที่เป็นคนเสนอเจ้าให้ข้าหลังจากที่ข้าได้ร่วมอภิรมย์กับนางไปแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่มาอยู่ตรงนี้หรอก จริงไหม?” “อื้อ...” หยางลู่เอ๋อร์พยักหน้าพลางครางเสียงเครือ เมื่อจางเฟยใช้ ‘สัมผัสปีศาจ’ ลูบไล้ไปทั่วกาย นางปรารถนาจะให้เขาสอดแทรกความเป็นชายเข้ามาในทันที แต่เขากลับชะงักเอาไว้ก่อน จางเฟยตวัดสายตามองไปยังสตรีอีกสี่นางที่ดวงตาฉ่ำปรือไปด้วยราคะ แม้จะยังมีแววหวาดเกรงในร่างปีศาจของเขาอยู่บ้างก็ตาม “หากพวกเจ้าเต็มใจจะเป็นข้ารับใช้ ข้าจะปรนเปรอพวกเจ้าเดี๋ยวนี้ ทว่า... ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว คือพวกเจ้าจะต้องไม่ร่วมหลับนอนกับบุรุษอื่นอีก มิเช่นนั้นข้าจะสูบกินพลังชีวิตของเจ้าจนแห้งเหือด” “พวกเจ้าทั้งห้า... กล้าเสี่ยงหรือไม่?” “ฉัน! ฉันยอมเสี่ยง!” หยางลู่เอ๋อร์เป็นคนแรกที่โพล่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต นางร้อนรุ่มจนทนไม่ไหวที่จะสัมผัสความยิ่งใหญ่ของเขาในกายสาว อีกทั้งในเมื่อมารดาของนางยังยอมเป็นของเขา นางก็ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไรหากจะเดินตามรอยนั้น “แล้วพวกเจ้าอีกสี่คนล่ะ?” ฟางเฉินยกมือขึ้นอย่างเหนียมอายก่อนจะพยักหน้าให้จางเฟย “ฉันก็ยอมเสี่ยง... ขอเพียงแค่ท่านใช้ท่อนเอ็นยักษ์นั่นทำให้ฉันมีความสุขก็พอ” ‘นังตัวแสบเอ๊ย!’ จางเฟยลอบแสยะยิ้ม ก่อนจะหันไปทางโจวหลิง, เหรินเซี่ย และชิวเม่ย “พวกเจ้ายังสงสัยในความสามารถของข้าอยู่อีกหรือ?” “ไม่ค่ะ...” ทั้งสามส่ายหน้าเป็นพัลวัน “พวกเรา... ยินยอมเป็นข้ารับใช้ของท่าน และขอให้สัตย์สาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับชายอื่นอีกต่อไป” “ดี!” จางเฟยสั่งการโจวหลิงทันที “นอนลงบนโซฟาซะ ลู่เอ๋อร์... เจ้าจงใช้ปากปรนเปรอนาง ส่วนข้าจะเป็นคนจัดการเจ้าเอง” “เอ๊ะ?” โจวหลิงและหยางลู่เอ๋อร์ถึงกับชะงักด้วยความตกใจ “ไม่ต้องมาทำเป็นแปลกใจต่อหน้าข้า ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้าแอบปรนเปรอให้กันบ่อยๆ ใช่ไหมล่ะ?” ทั้งสองสาวถึงกับตะลึงงัน เพราะเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบเพศเดียวกันมีเพียงนางสองคนเท่านั้นที่รู้ “ข้าไม่มีเวลามากนัก ลงไปนอนได้แล้ว” โดยไม่มีคำโต้แย้ง โจวหลิงทิ้งตัวลงนอนหงายบนโซฟาพลางแยกขาออกกว้าง จางเฟยพาหยางลู่เอ๋อร์ไปที่นั่นและสั่งให้นางคลานเข้าหาเพื่อนสาว “อ๊าา!” ทันทีที่ลิ้นของหยางลู่เอ๋อร์เริ่มละเลียดเลียร่องสวาท โจวหลิงก็แผดเสียงครางกระเส่า นิ้วเรียวของนางสอดแทรกเข้าสู่จุดอ่อนไหวของตัวเอง พลางเร่งจังหวะขึ้นอย่างรวดเร็ว จางเฟยยกยิ้มอย่างพึงใจกับภาพตรงหน้า เขาไม่เคยรังเกียจเรื่องรสนิยมแบบนี้ระหว่างสตรีของเขา “หึ... พวกเจ้าดูตื่นเต้นกันจังเลยนะ” “อ๊ากกก! ของท่านมันใหญ่เกินไปแล้ว นายท่าน!” หยางลู่เอ๋อร์ร้องลั่นเมื่อจางเฟยกระแทกท่อนเอ็นแข็งปั๋งเข้าสู่ร่องกายของนางในพรวดเดียว เขาเริ่มขยับโยกอย่างป่าเถื่อนรุนแรง ส่งผลให้นางยิ่งเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านจนต้องละเลียดลิ้นรัวเร็วใส่จุดเสียวซ่านของโจวหลิงมากขึ้น ช่วงล่างของนางขยับรับการรุกรานจากจางเฟยอย่างเป็นจังหวะ *พับ... พับ... พับ...* โจวหลิงบิดส่ายกายอยู่ใต้ร่างหยางลู่เอ๋อร์ เสียงครางของนางดังระงมขึ้นเรื่อยๆ “อ๊ะ! ลู่เอ๋อร์! เลียตรงติ่งนั่น! เร็วกว่านี้... ใช้นิ้วแรงๆ หน่อย!” ทางด้านหยางลู่เอ๋อร์เองก็กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับการจู่โจมอันดุดัน ความเป็นชายของจางเฟยอัดแน่นเต็มช่องทางรัก