บทที่ 30: ขอเพิ่มเพื่อนในวีแชทหน่อยได้ไหม? หลังจากล้มป่วยมาเป็นเวลานาน อี้เทาก็ย่อมรู้ซึ้งถึงสภาพร่างกายของตัวเองดี เขารู้ว่าเวลาของเขาเหลืออีกไม่มากแล้ว แทนที่จะอยู่เฉยๆ เพื่อรอความตาย สู้เขามอบความหวังอันน้อยนิดให้กับเฉินเฉี่ยวเหย่ยังจะดีเสียกว่า เขารู้ว่าเฉินเฉี่ยวเหย่เชื่อใจเย่จั๋ว ตัวเขาเองเตรียมใจพร้อมที่จะจากไปแล้ว แต่เขาไม่อยากทิ้งความเสียใจใดๆ ไว้ในชีวิตของเฉินเฉี่ยวเหย่ เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เหวินหรูจึงกุมมืออี้เทาไว้พลางร้องไห้โฮ “เทาเทา! ลูกโง่ของแม่! พวกเขากำลังจะฆ่าลูกนะ! ยัยเย่จั๋วนั่นมันคนไม่ได้เรื่อง! หล่อนจะไปมีความรู้เรื่องการแพทย์ได้ยังไงกัน!” อี้เทาบีบมือหลี่เหวินหรู “แม่ครับ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยขออะไรแม่เลย... ครั้งนี้แม่ช่วยรับปากผมสักครั้งได้ไหม? ผมขอร้องล่ะ...” เมื่อพูดถึงตรงนี้ อี้เทาก็กระอักเลือดสดๆ ออกมาอีกคำใหญ่ เมื่อเห็นสภาพของลูกชาย หลี่เหวินหรูจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยักหน้าตกลง “ก็ได้! ก็ได้! แม่สัญญา!” “ขะ... ขอบคุณครับแม่...” อี้เทารีบหันไปมองทางเฉินเฉี่ยวเหย่ “เฉี่ยวเหย่ รีบขอบคุณแม่เร็วเข้า” “ขอบคุณค่ะแม่” หลี่เหวินหรูเบือนหน้าหนีเพราะเธอไม่อยากจะมองหน้าเฉินเฉี่ยวเหย่แม้แต่น้อย เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเฉินเฉี่ยวเหย่ไปเป่าหูอะไรอี้เทา ถึงทำให้อี้เทาเชื่อใจหล่อนได้ขนาดนี้ นังผู้หญิงแพศยา! “เทาเทา ลูกพักผ่อนรักษาตัวไปเถอะ” หลังจากพูดจบ หลี่เหวินหรูจึงหันไปมองเฉินเฉี่ยวเหย่ “ตามฉันมาครู่หนึ่ง” “แม่ครับ อย่าทำอะไรให้เฉี่ยวเหย่ต้องลำบากใจเลยนะ” อี้เทากุมมือหลี่เหวินหรูไว้แน่น หลี่เหวินหรูตบหลังมืออี้เทาเบาๆ “ไม่ต้องห่วง” เฉินเฉี่ยวเหย่เดินตามหลังหลี่เหวินหรูไปที่ห้องทำงาน ทันทีที่ถึงห้อง ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของหลี่เหวินหรูก็เคร่งขรึมลงทันที “เฉินเฉี่ยวเหย่ ถ้าครั้งนี้เทาเทาเป็นอะไรไปเพราะเธอ ฉันจะให้เธอชดใช้ชีวิตด้วยชีวิต!” เฉินเฉี่ยวเหย่มองหลี่เหวินหรูแล้วตอบอย่างสงบ “คุณเย่บอกว่าหลังจากกินยานี้แล้วจะเห็นผลภายในหนึ่งเดือน ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ หากเกิดอะไรขึ้นกับอี้เทา ฉันก็จะไม่ขออยู่ต่อไปอย่างไร้ค่าเช่นกัน ได้โปรดให้เวลาฉันหนึ่งเดือนนะคะ” พูดจบ เฉินเฉี่ยวเหย่ก็ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม หลี่ชิงเยว่แอบยืนอยู่นอกประตูและแอบฟังบทสนทนาภายในห้อง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชาและมืดมน ในเมื่อเธอมั่นใจว่าใบสั่งยาที่เย่จั๋วให้นั้นไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง เธอก็จะไม่ขัดขวางหากอี้เทาจะกินมันต่อไป หากเขาต้องตายเพราะยาก็ถือว่าช่วยให้เธอไม่ต้องลงมือเอง อี้เทาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลอี้ และจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มีทายาทสืบสกุล หลี่เหวินหรูเกลียดเฉินเฉี่ยวเหย่เข้าไส้ ดังนั้นหากเกิดอะไรขึ้นกับอี้เทา ใครล่ะจะได้เป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูล? ก็ต้องเป็นเธอแน่นอน! เธอวางแผนเพื่อวันนี้มานานเกินไปแล้ว และในที่สุดสวรรค์ก็เข้าข้างคนที่มีความพยายาม ตอนนี้เธอเพียงแค่ต้องรอให้อี้เทาหลับใหลไปตลอดกาลอย่างอดทนเท่านั้น ไม่นานนัก หลี่เหวินหรูก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องทำงาน หลี่ชิงเยว่รีบก้าวเข้าไปหาทันที “คุณป้าคะ” หลี่เหวินหรูตอบว่า “ชิงเยว่ ไปกันเถอะ” “ค่ะ” หลี่ชิงเยว่พยักหน้า หลังจากเดินออกมาจากวิลล่า หลี่ชิงเยว่ก็พูดขึ้นว่า “คุณป้าคะ คุณป้าไม่ได้ทะเลาะกับพี่สะใภ้ในนั้นใช่ไหมคะ? พี่สะใภ้นี่เหลือเกินจริงๆ! ทำไมถึงได้เชื่อใจเย่จั๋วขนาดนั้นนะ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่อี้เทา คุณป้ากับคุณลุงจะ...” คำพูดที่เหลือของเธอนั้นเป็นที่เข้าใจกันดีโดยไม่ต้องพูดออกมา ขณะเดียวกัน หลี่เหวินหรูก็ถอนหายใจยาว “พี่ชายของเธอหลงหล่อนจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วฉันจะทำอะไรได้... ชิงเยว่ ดีนะที่ช่วงนี้ยังมีเธออยู่ข้างๆ” อย่างไรเสียหลี่ชิงเยว่ก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของเธอ แถมเธอยังโดดเด่นมากอีกด้วย หากอี้เทาเป็นอะไรไป หลี่ชิงเยว่ก็คงเป็นความหวังเดียวของตระกูลอี้ หลี่ชิงเยว่กล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงนะคะคุณป้า หนูจะอยู่เคียงข้างคุณป้าเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เหมือนที่คุณป้าคอยดูแลหนูมาตั้งแต่เด็กไงคะ” “เด็กดี” หลี่เหวินหรูกอดหลี่ชิงเยว่ไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ “นังแพศยาเฉินเฉี่ยวเหย่นั่น! ฉันจะไม่ปล่อยหล่อนไปง่ายๆ แน่!” ในมุมที่หลี่เหวินหรูมองไม่เห็น มุมปากของหลี่ชิงเยว่ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ หลังจากที่หลี่เหวินหรูและหลี่ชิงเยว่จากไป เฉินเฉี่ยวเหย่ก็กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง อี้เทานอนอยู่บนเตียงและมองเฉินเฉี่ยวเหย่ เขาพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “ผมขอโทษนะเฉี่ยวเหย่... ที่ทำให้คุณต้องลำบาก...” “ไม่เป็นไรค่ะอี้เทา ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ ขอเพียงแค่คุณหายดี” เฉินเฉี่ยวเหย่มองอี้เทาแล้วถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณเชื่อจริงๆ หรือคะว่าคุณเย่จะรักษาคุณได้?” “อืม” อี้เทาพยักหน้า “คุณรู้ไหมคะว่าคุณเย่คือเด็กที่ถูกสลับตัวของตระกูลมู่? ชื่อเสียงของเธอในวงสังคมน่ะแย่มากเลยนะ” อี้เทากุมมือเฉินเฉี่ยวเหย่ไว้ “วิญญูชนประสานแต่ไม่ประสม ส่วนคนพาลประสมแต่ไม่ประสาน เรื่องพวกนั้นมันก็แค่ข่าวลือ ผมเชื่อใจคุณ และผมก็เชื่อใจคุณเย่ด้วย” “ขอบคุณค่ะ” เฉินเฉี่ยวเหย่ก้มลงจูบที่หน้าผากของอี้เทาเบาๆ ... ในอีกด้านหนึ่งที่บ่อนพนัน หลี่เฉียนตงยืนพิงราวระเบียงที่ชั้นสอง พลางสังเกตการณ์สถานการณ์ด้านล่าง เขาต้องการพิสูจน์ให้เซิ่นเซ่าชิงเห็นว่าเย่จั๋วแค่กำลังเล่นตัว เขามั่นใจว่าเย่จั๋วจะต้องเหยียบเข้ามาที่บ่อนพนันนี่อีกครั้งแน่นอน อย่างไรก็ตาม หลายวันมานี้เขายังไม่เห็นเงาของเย่จั๋วเลยสักนิด หลี่เฉียนตงหรี่ตาลง “หรือว่าหล่อนกำลังใช้แผนการอื่นอยู่?” “คุณหลี่ครับ คุณชายห้ากำลังเรียกหาครับ” เสียงของพนักงานบ่อนพนันขัดจังหวะความคิดของหลี่เฉียนตง “กำลังไป” หลี่เฉียนตงหันหลังกลับ เซิ่นเซ่าชิงนั่งอยู่บนโซฟาโดยมีโน้ตบุ๊กวางอยู่บนตัก นิ้วมือของเขาขยับไปมาบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว นิ้วมือที่เรียวงามดั่งหยกนั้นดูมีเสน่ห์ภายใต้บรรยากาศที่แฝงไปด้วยความเย็นชาจางๆ “เปิดเครื่องซะ ฉันมีบางอย่างจะส่งให้” “อ้อ ได้ครับ” หลี่เฉียนตงรีบหยิบโน้ตบุ๊กที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาแล้วล็อกอินเข้าบัญชีของเขา เซิ่นเซ่าชิงบังคับโน้ตบุ๊กด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งคว้าลูกประคำบนโต๊ะมาลูบไล้อย่างเคยชิน “ส่งไปแล้ว” “นี่คืออะไรครับ?” หลี่เฉียนตงรู้สึกสงสัย เซิ่นเซ่าชิงตอบว่า “ส่งไปให้นิโอฮูรู (Niohuru) เขารู้เองว่าต้องทำยังไง” หลี่เฉียนตงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “นี่คือระบบปฏิบัติการเวอร์ชันล่าสุดเหรอครับ?” เซิ่นเซ่าชิงพยักหน้าช้าๆ OS คือระบบปัญญาประดิษฐ์ (AI) ที่พัฒนาโดยเซิ่นเอนเตอร์ไพรส์ เซิ่นเซ่าชิงเริ่มพัฒนามันตั้งแต่อายุ 16 ปี และในที่สุดก็สามารถสร้างความก้าวหน้าครั้งใหญ่ได้เมื่อตอนอายุ 20 ปี จากนั้นเขาก็นำระบบ OS AI เข้ามาสู่ชีวิตประจำวันของผู้คน หลังจากผ่านการพัฒนามาสิบปีโดยทีมวิจัยวิทยาศาสตร์ของเซิ่นเอนเตอร์ไพรส์ ในที่สุดยุค OS 3.0 ก็ได้เริ่มต้นขึ้น อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวข้ามไปยังเวอร์ชัน 4.0 อุปสรรคที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็ปรากฏขึ้น การพัฒนา AI อาจทำให้มนุษยชาติต่อยอดได้ด้วยตัวเอง แต่หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย มันอาจกลายเป็นสิ่งที่กลับมาครอบงำมนุษย์แทน นี่ไม่ใช่เพียงคำกล่าวที่เกินจริงเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่มนุษย์จะอ่อนแอเกินไปในการต่อสู้กับเทคโนโลยี ดังนั้นทีมวิจัยจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยุดการวิจัยและระงับแผนการเวอร์ชัน 4.0 ไว้ก่อน หลี่เฉียนตงไม่คาดคิดว่าเซิ่นเซ่าชิงจะเชื่อมั่นในตัวผู้เชี่ยวชาญอย่างนิโอฮูรูมากขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะชื่นชมนิโอฮูรูมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่คิดว่าผู้เชี่ยวชาญคนนั้นจะมีความสามารถถึงขั้นทำสิ่งที่ยากขนาดนี้ได้ นั่นมันระบบ AI ของ OS เชียวนะ! ทีมวิจัยมืออาชีพที่มีคนนับพันยังใช้เวลาถึงสิบปีถึงจะพัฒนามาถึงเวอร์ชัน 3.0 ได้ แล้วนิโอฮูรูที่ทำงานตัวคนเดียวจะสามารถพามันไปถึงเวอร์ชัน 4.0 ได้จริงๆ น่ะเหรอ? หลี่เฉียนตงล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์เทคโนโลยีระดับสากลด้วยความตกใจ เขาเปิดกล่องแชทแล้วพิมพ์ลงไปว่า ‘ท่านผู้เชี่ยวชาญอยู่ไหมครับ? ผมมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย!’ ‘ว่ามา’ เป็นคำตอบที่สั้นกระชับมาก หลี่เฉียนตงอธิบายปัญหาไปคร่าวๆ ‘เท่าไหร่?’ หลี่เฉียนตงไม่คิดว่าคำตอบของผู้เชี่ยวชาญจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ เขาหันไปมองเซิ่นเซ่าชิง “พี่ห้าครับ ผู้เชี่ยวชาญถามว่าราคาเท่าไหร่...” “ส่งโน้ตบุ๊กมานี่” หลี่เฉียนตงส่งโน้ตบุ๊กให้เซิ่นเซ่าชิง เซิ่นเซ่าชิงคล้องลูกประคำไว้ที่โคนนิ้วหัวแม่มือแล้วรับโน้ตบุ๊กไป เขาพิมพ์ข้อความก่อนจะกดส่ง ‘คุณสามารถกำหนดค่าตอบแทนได้เองเมื่อจบงาน’ ‘แน่ใจนะ?’ ‘แน่ใจ’ แม้จะเป็นเพียงคำสั้นๆ สองคำ แต่มันกลับแผ่ซ่านไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น ดูท่าพวกนายทุนนี่จะไม่เคยขาดเงินเลยจริงๆ อย่างที่คิดไว้ เย่จั๋วใช้นิ้วลูบจมูกตัวเองอย่างเคยชินที่อีกฝั่งของหน้าจอ ‘ตกลง!’ เซิ่นเซ่าชิงกดส่งไฟล์ไป และคนอีกฝั่งก็กด ‘ยอมรับ’ ทันที จากนั้นเซิ่นเซ่าชิงจึงพิมพ์ต่อว่า ‘ต้องใช้เวลานานแค่ไหน?’ ‘ยังรับรองเวลาที่แน่นอนไม่ได้ แต่ไม่เกินสองเดือนแน่นอน’ เย่จั๋วกวาดตามองเอกสารและรู้ว่ามันคือระบบ AI เพื่อที่จะซ่อมแซมระบบโดยที่ไม่มีโครงสร้างพื้นฐานที่สมบูรณ์ เธอคาดการณ์ว่าน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือน สรุปคือ สองเดือนถือเป็นตัวเลขที่ประเมินไว้อย่างเผื่อเหลือเผื่อขาด หากอยู่ในโลกเดิมของเธอ เรื่องแค่นี้เป็นเพียงปัญหาขี้ผงที่แก้ได้ภายในวันเดียวเท่านั้น นานมากแล้วที่เซิ่นเซ่าชิงไม่ได้เจอกับคนที่มีความมั่นใจขนาดนี้! เซิ่นเซ่าชิงขยับลูกประคำในมืออีกครั้ง ในขณะที่มืออีกข้างยังคงวางอยู่บนคีย์บอร์ด แสงที่สะท้อนจากหน้าจอโน้ตบุ๊กขับเน้นเครื่องหน้าของเขาให้ดูเด่นชัดขึ้นในขณะนั้น จากนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ขอเพิ่มเพื่อนในวีแชทหน่อยได้ไหม?”