บทที่ 35: หลานสะใภ้ของฉันให้มา “ฉันว่ามันทำได้นะ!” เย่เซินกล่าว “ฝีมือการทำอาหารของจัวจัวยอดเยี่ยมมาก ถ้าเธอสอนพี่ดีๆ เราต้องทำกำไรจากมันได้แน่! พี่สาว อย่าดูถูกธุรกิจอาหารเชียวล่ะ ถึงมันจะเป็นธุรกิจขนาดเล็ก แต่ถ้าขายดี มันก็ดีกว่าไปทำงานให้คนอื่นตั้งเยอะ!” “คุณอาพูดถูกค่ะ” เย่จัวพยักหน้าเห็นด้วย เย่ซูยังคงรู้สึกว่าความคิดนี้ดูไม่มั่นคงนัก การพูดน่ะมันง่าย แต่การลงมือทำจริงนั้นยากกว่ามาก การจะมีธุรกิจและร้านค้าเป็นของตัวเองไม่ได้สำเร็จได้เพียงแค่คำพูด หากธุรกิจไปได้ไม่ดี เจ้าของร้านอาจจะไม่เหลือแม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าด้วยซ้ำ เย่ซูขมวดคิ้ว “ค่าเช่าในทำเลที่พอใช้ได้ในเมืองของเราแพงมากนะ ตกเดือนละหลายหมื่นเลย...” “เรื่องเงินแม่ไม่ต้องกังวลนะคะ เงินที่หนูมีตอนนี้เพียงพอที่จะเช่าร้านได้แน่นอน และเมื่อสามีของคุณนายอี้หายดี เธอจะจ่ายค่าปรึกษาให้หนูอีกจำนวนหนึ่งด้วย นอกจากนี้ หนูมั่นใจว่าการลงทุนครั้งนี้เราจะไม่ขาดทุนแน่นอนค่ะ” เมื่อพูดถึงเฉินเฉียวเย่ แววตาวิตกกังวลก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเย่ซูอีกครั้ง “จัวจัว สามีของคุณนายอี้จะหายขาดได้ภายในเดือนเดียวจริงๆ เหรอ?” ตอนที่เย่จัวไปตรวจอาการของอี้เทา เย่ซูก็ตามไปด้วย จากรูปลักษณ์ของอี้เทา มันชัดเจนมากว่าเขามาถึงวาระสุดท้ายของชีวิตแล้ว อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับคำถามนั้น เย่จัวกลับยิ้มออกมาอย่างสดใสราวกับดอกท้อที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิเดือนมีนาคม “ไม่ต้องห่วงค่ะคุณแม่ คุณอี้จะหายดีแน่นอน” ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจทราบได้ เย่ซูพลันรู้สึกสบายใจเกี่ยวกับเรื่องของอี้เทาขึ้นมาทันที อาจเป็นเพราะวินาทีที่เธอได้เห็นรอยยิ้มของเย่จัว กระนั้น เธอก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มอยู่ดี เมื่อสังเกตเห็นว่าเย่ซูยังคงอยู่ในสภาวะหวาดหวั่น เย่เซินก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “พี่ครับ ทำธุรกิจมันต้องใจถึง! ต้องกล้าลงทุน! ถ้ามัวแต่ระแวดระวังแบบนี้มันก็ทำไม่ได้หรอก! ผมขอพูดตรงๆ เลยนะ คนอย่างพี่เนี่ยไม่มีวันรวยหรอกถ้ายังเป็นแบบนี้!” เย่เซินนั้นแตกต่างจากเย่ซู เขาเป็นคนกล้าหาญและมีความกล้าที่จะลองทำทุกอย่าง ช่างน่าเสียดายที่เขาไม่มีหัวทางด้านธุรกิจเอาเสียเลย “ตกลงก็ได้” เย่ซูไม่อยากคิดมากอีกต่อไป “ฉันจะทำตามที่พวกเธอแนะนำ” “ดีค่ะ เดี๋ยวหลังจากมื้อเช้าหนูจะเขียนสูตรอาหารให้แม่นะคะ แม่ลองฝึกทำอยู่ที่บ้าน ส่วนหนูจะออกไปหาทำเลเปิดร้านเองค่ะ” “ตกลงจ้ะ” เย่ซูพยักหน้า เย่จัวออกจากบ้านและเดินไปยังถนนใกล้ๆ เพื่อดูว่ามีร้านไหนประกาศเช่าบ้างหรือไม่ เป็นความบังเอิญที่เธอได้พบกับหน้าร้านแห่งหนึ่งที่กำลังมองหาคนมาเซ้งต่อพอดี ในร้านนั้นเงียบเหงา มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะ เธอกำลังเล่นเกมไพ่ในโทรศัพท์มือถือและไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเย่จัวเดินเข้ามาในร้านแล้ว “สวัสดีค่ะ” หลังจากเย่จัวเอ่ยทัก ผู้หญิงคนนั้นถึงสังเกตเห็นว่ามีคนเข้ามาในร้าน เธอรีบลุกขึ้นยืนทันทีแล้วถามว่า “แม่หนู จะมาทานข้าวเหรอจ๊ะ?” เย่จัวส่ายหน้าเบาๆ “หนูเห็นป้ายประกาศเซ้งร้านที่หน้าประตูร้านน่ะค่ะ?” “ใช่จ้ะ ป้ากะว่าจะเซ้งร้านนี้ต่อพอดี” ผู้หญิงคนนั้นมองสำรวจเย่จัวพร้อมกับพยักหน้า เย่จัวจึงถามต่อ “ค่าเซ้งเท่าไหร่คะ?” ผู้หญิงคนนั้นไม่คิดว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ แบบนี้จะมีเงินจ่าย ดังนั้นเธอจึงก้มลงเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อพลางตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ค่าเซ้งร้านนี้ 80,000 บาทจ้ะ ป้ายกทุกอย่างในร้านให้หมดเลย ไม่เอาอะไรไว้สักอย่าง ส่วนค่าเช่าเดือนละ 30,000 บาท จ่ายเป็นรายปี ตอนนี้เหลือสัญญาอยู่อีกหกเดือน พูดง่ายๆ คือถ้าหนูอยากได้ร้านนี้ หนูต้องมีเงิน 260,000 บาทจ้ะ” เย่จัวไม่ได้มีท่าทีตกใจกับตัวเลขที่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยงามของเธอไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงคนนั้นก็หรี่ตาลง หรือว่าเด็กสาวคนนี้จะเป็นเศรษฐีที่ทำตัวติดดินกันนะ? เมื่อคิดได้ดังนั้น ท่าทีของผู้หญิงคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที เธอพาเย่จัวเดินชมรอบร้านอย่างสบายๆ และอธิบายสถานการณ์ในร้านอย่างละเอียดถี่ถ้วน แม้แต่แหล่งซื้อวัตถุดิบเธอก็ยังบอก “อย่างอื่นก็ค่อนข้างดีนะคะ ยกเว้นแต่ทำเลที่มันดูห่างไกลไปหน่อย” เย่จัวขมวดคิ้วเล็กน้อย คุณป้าหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า “ถึงทำเลจะห่างไกลไปนิด แต่ถ้าอาหารอร่อย ลูกค้าก็ต้องมาอยู่ดีนั่นแหละ! ฝีมือนี่แหละคือปัจจัยตัดสินทุกอย่าง ป้าเชื่อว่าธุรกิจจะไปได้สวยแน่นอนถ้าหนูตั้งใจบริหาร! ที่ป้าต้องรีบเซ้งเพราะครอบครัวป้ากำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ไม่อย่างนั้นป้าก็ไม่ตัดใจเซ้งหรอก! หนูไม่รู้หรอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนธุรกิจเราดีแค่ไหน มันเป็นแค่เพราะป้าไม่มีเวลาบริหารแล้วเพราะต้องย้ายประเทศ แถมหัวหน้าเชฟก็เพิ่งลาออกไป ร้านมันเลยเงียบเหงาแบบที่เห็นนี่แหละ” คนทำธุรกิจทุกคนมักจะมีเล่ห์เหลี่ยมและการโกหกก็เป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับพวกเขา เธอรู้ว่าเย่จัวยังเด็ก จึงสงสัยว่าเด็กสาวคนนี้อาจจะถูกหลอกได้ง่าย ความจริงก็คือไม่มีลูกค้ามาที่ร้านเลยเพราะทำเลมันห่างไกลเกินไป พวกเขาขาดทุนไปหลายหมื่นแล้ว จึงอยากจะรีบเซ้งร้านออกไปให้พ้นตัว แต่น่าเสียดายที่คนสมัยนี้ไม่ได้ถูกหลอกกันง่ายๆ “หนูอาจจะพิจารณาเช่าร้านนี้ ถ้าคุณป้าไม่คิดค่าเซ้งค่ะ” เย่จัวกล่าว ผู้หญิงคนนั้นรู้ทันทีว่ามีโอกาส! ปลาติดเบ็ดแล้ว! “แม่หนู ล้อป้าเล่นหรือเปล่า! ของในร้านนี่ป้าซื้อมาเองกับมือนะ ดูการตกแต่งร้านสิ รสนิยมดีขนาดนี้ แถมใช้วัสดุอย่างดีทั้งนั้นเลยนะ! ป้าลดค่าเซ้ง 80,000 บาทนั่นไม่ได้หรอก!” เย่จัวไม่ใช่คนโง่ เธอเพียงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณป้าคะ หนูไม่ชอบพูดอ้อมค้อมเหมือนกัน ถ้าคุณป้ามีความตั้งใจจะเซ้งร้านจริงๆ เรามาเซ็นสัญญากันเลยเถอะค่ะ แต่ถ้าไม่ หนูจะไปดูร้านอื่นแทน” “งั้นก็ไปดูร้านอื่นเถอะจ้ะ” ผู้หญิงคนนั้นแสร้งทำเป็นถือไพ่เหนือกว่า การเสียเงิน 80,000 บาทไปมันไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอเลย พวกเขาติดประกาศเซ้งร้านมาได้สามเดือนแล้ว แต่กลับไม่มีใครมาถามถึงเลยสักคน ดังนั้นถ้ามีคนโง่ๆ สักคนยอมควักเงิน 180,000 บาทมาจ่ายค่าเช่าต่อ พวกเธอก็แทบจะกราบขอบคุณแล้ว! อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนเราจะโลภ ใครบ้างไม่อยากได้เงินเพิ่มอีก 80,000? กระนั้น เย่จัวก็ไม่ได้เสียเวลาต่อรองอีก เธอหันหลังเดินออกจากร้านไปทันที ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเพราะเธอมั่นใจว่าเย่จัวจะต้องกลับมาหาเธอแน่นอน เธอจึงยืนมองแผ่นหลังของเย่จัวที่กำลังจะลับสายตาไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหันกลับมาเลยสักนิด ทันใดนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มลนลาน เธอรีบวิ่งตามเย่จัวไปทันที “เดี๋ยวก่อนแม่หนู อย่าเพิ่งไป! ดูสิ ใจร้อนจริงๆ เลยนะ! ป้าเห็นว่าเรามีวาสนาต่อกัน งั้นก็ตามใจหนูแล้วกัน! ป้าจะยกเว้นค่าเซ้ง 80,000 บาทให้ มาเซ็นสัญญากันเถอะ! ป้ารีบจะไปต่างประเทศจริงๆ!” “ตกลงค่ะ” เย่จัวพยักหน้า ดวงตาของผู้หญิงคนนั้นเป็นประกาย เธอไม่คิดเลยว่าเย่จัวจะถูกจูงใจได้ง่ายขนาดนี้ ตอบตกลงง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? เด็กสาวคนนี้ช่างเป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ ดูเหมือนว่าเธอจะมีความรู้เรื่องโลกและผู้คนน้อยเกินไป! โบราณว่าคนไม่รู้นั้นมักจะไม่มีความกลัว ในเมื่อเธอยอมเช่าที่ในทำเลห่างไกลขนาดนี้ ต่อไปเธอคงมีเวลาให้นั่งร้องไห้อีกนาน “ไปกันเถอะ ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว พอเซ็นสัญญาแล้วหนูจะเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะ” ผู้หญิงคนนั้นเก็บซ่อนความภูมิใจในแววตาไว้ได้อย่างมิดชิด เย่จัวยิ้ม “ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูรับรองว่าจะไม่เปลี่ยนใจแน่นอน” “ดีจ้ะ ตามป้ามาเลย” หนึ่งชั่วโมงต่อมา เย่จัวก็เดินออกมาจากถนนสายนั้นพร้อมกับสัญญาเช่าร้านในมือ ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของเย่จัวพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เธอเห็นว่าเด็กสาวคนนี้สวยมาก... ช่างน่าเสียดายที่ไม่มีสมองเอาเสียเลย มาเช่าร้านในทำเลห่างไกลแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเจ๊งแน่นอน! .. ที่คฤหาสน์ตระกูลเซิน คุณย่าเซินยื่นใบสั่งยาให้พ่อบ้าน “อาเจาง ช่วยไปซื้อยาตามที่เขียนไว้ในใบสั่งนี่ทีนะ” พ่อบ้านรับมาด้วยสองมือแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม “ครับ คุณผู้หญิง” โจวเสียงเดินเข้ามาในห้องจากด้านนอกแล้วถามด้วยความสงสัย “ยานั่นคือยาอะไรเหรอคะคุณแม่?” “มันคือยาที่จะช่วยรักษาอาการปวดหัวเรื้อรังของแม่น่ะ” คุณย่าเซินเชื่อมั่นในตัวเย่จัวอย่างไม่มีข้อสงสัย เมื่อได้ยินดังนั้น โจวเสียงก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ “จริงเหรอคะ?” คุณนายเซินมีอาการนี้มานานหลายทศวรรษแล้ว และเคยไปปรึกษาทั้งแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบันมานับไม่ถ้วน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีวิธีไหนได้ผลเลย คุณย่าเซินพยักหน้า “แน่นอนจ้ะ เรื่องจริง” โจวเสียงจึงถามต่อ “แล้วคุณแม่ไปได้ใบสั่งยานี่มาจากไหนคะ?” “หลานสะใภ้ของฉันให้มาน่ะ” คุณย่าเซินกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ “อะไรนะ?” โจวเสียงคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเสียแล้ว