บทที่ 834 - อาการของเธอ เมื่อเห็นสีหน้าของชูโมที่ดูเหมือนกำลังบอกข่าวร้าย เอเมอรีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างถึงที่สุด เพราะหลังจากที่เขาหายหน้าไปนานกว่า 4 เดือนโดยไม่มีข่าวคราวใดๆ นั่นถือเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมากในโลกของจอมเวท ตลอดช่วงเวลานั้น เอเมอรีเองก็ผ่านสถานการณ์ความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน “เกิดอะไรขึ้นชูโม? สีหน้าแบบนั้นมันอะไรกัน? อย่ามาหลอกให้ฉันกลัวนะ! มันไม่ตลกเลยสักนิด! รีบบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น!” เอเมอรีรีบถาม เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นตระหนกกับปฏิกิริยาของชูโม ทว่าการตอบรับที่เขาต้องการจากอีกฝ่ายกลับไม่เกิดขึ้น ในทางตรงกันข้าม ชูโมยังคงแสดงท่าทีสับสนวุ่นวายใจ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เอเมอรีรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นไปอีก “ม-มีหลายเรื่องเกิดขึ้นนับตั้งแต่ที่นายหายตัวไป...” ชูโมตะกุกตะกัก “ฉัน... เคลีย... เธอ...” “ว่าไงนะ?!” เอเมอรีแตกตื่นเมื่อชูโมเอ่ยชื่อของเคลียออกมาในที่สุด “เกิดอะไรขึ้น? มันคืออะไรกันแน่?!” หัวใจของเขาเต้นรัวจนรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อเธอ “เธอ... ฉันอธิบายไม่ถูก... แต่เธอ... ไม่ได้อยู่กับพวกเราแล้ว” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของเอเมอรีก็พุ่งเข้าหาชูโมและคว้าไหล่เขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างโดยสัญชาตญาณ เขาบีบไหล่อีกฝ่ายแน่นจนใบหน้าของชูโมบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย “ว่าไงนะ!? แกหมายความว่ายังไง?!! ฉันไม่เชื่อแกหรอก!!” ชูโมไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงเบือนหน้าหนี ดูเหมือนเขากำลังจะร้องไห้ในตอนที่เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฉัน... ฉันไม่ได้โกหก! ถ้าเธอสบายดี เธอต้องมาปรากฏตัวให้นายเห็นแน่ๆ!” ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ชูโมก็ปัดมือของเอเมอรีออกจากไหล่แล้วหันหลังให้ “ตามฉันมา เดี๋ยวฉันจะพาไปดูเอง” เอเมอรีที่ยังคงไม่สามารถทำความเข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินได้ตัดสินใจเดินตามเพื่อนชาวเอเชียของเขาไปในความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ ในเสี้ยววินาทีนั้น เขายังคิดว่าชูโมแค่ล้อเล่น ไม่มีทางที่สิ่งที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริงใช่ไหม? นั่นคือสิ่งที่เอเมอรีคิด จนกระทั่งชูโมพาเขาเข้าสู่ประตูมิติไปยังอีกโลกหนึ่ง และเอเมอรีก็ตระหนักได้ทันทีว่าที่นี่คือที่ไหน วารูนา สถานที่ที่ตั้งของสถาบันสายน้ำ ทิวทัศน์อันน่าหลงใหลของมหาสมุทรสีครามและหาดทรายสีขาวสะอาดตา ไม่สามารถหยุดยั้งหัวใจที่กำลังเต้นรัวเหมือนจะระเบิดออกมาได้ แต่มันกลับทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาแรกๆ ที่เคยใช้ร่วมกับเคลียสมัยเรียนปีหนึ่ง ชูโมกระโดดลงน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเอเมอรีก็รีบตามลงไป ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังส่วนหนึ่งของอาคาร ซึ่งไม่ใช่สถานที่ที่เหล่าผู้ฝึกหัดมักจะมารวมตัวกัน สถานที่แห่งนี้มีลักษณะเหมือนไข่มุกยักษ์ที่อยู่ก้นมหาสมุทร และหลังจากที่ชูโมกับเอเมอรีเข้าไปข้างใน พวกเขาก็พบกับห้องที่ดูคล้ายห้องทดลองซึ่งมีแทงค์น้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง “ที่นี่ที่ไหนเหรอชูโม?” เอเมอรีถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าชูโมยังคงนิ่งเงียบ เอเมอรีจึงหันกลับไปมองเพื่อนของเขา และพบว่าชูโมเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยความเงียบงัน พร้อมกับใช้นิ้วชี้ไปยังแทงค์น้ำที่ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง เมื่อเบนสายตาไปยังแทงค์น้ำ เอเมอรีก็เห็นปลามากมายว่ายวนอยู่ข้างใน นับหลายร้อยตัวซึ่งตัวใหญ่พอๆ กับแขนของมนุษย์ เพียงแค่ปราดมองเขาก็จำได้ทันทีว่ามันคือปลาสายฟ้า หรือที่รู้จักกันในชื่อ ปลาไหลไฟฟ้า จากนั้น เขาก็สังเกตเห็นสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า ท่ามกลางเหล่าปลาไหลที่ว่ายวนอยู่ลึกลงไปในแทงค์ มีร่างเลือนรางของใครบางคนกำลังลอยอยู่นิ่งๆ หญิงสาวผู้เลอโฉมที่มีเส้นผมสีเข้ม “เคลีย!!” ตึก! ตึก! ตึก! ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว เอเมอรีได้ใช้สัมผัสวิญญาณตรวจดูและพบทันทีว่าไม่มีพลังชีวิตใดๆ หลงเหลืออยู่ในร่างของหญิงสาว ในวินาทีนั้นเอเมอรีรู้สึกราวกับมีใครบางคนบีบหัวใจของเขาจนหยุดเต้น “เคลีย!!!” เอเมอรีหันไปหาชูโมด้วยดวงตาแดงก่ำแล้วตะโกนลั่น “เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ ชูโม?!” ชูโมไม่ตอบอะไร ในขณะที่เอเมอรีละสายตาจากเขาแล้วเดินโซเซเข้าไปหาแทงค์น้ำ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน “ทำไม... ทำไม...” เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉันหมายถึง... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...?” ในขณะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว เอเมอรีเฝ้ามองดูปลาไหลไฟฟ้าในแทงค์เริ่มเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งและปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงไปทั่วทั้งน้ำ “เกิดอะไรขึ้น?! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!!” แม้จะมีประกายสายฟ้าฟาดฟันให้เห็นในแทงค์น้ำ แต่เอเมอรีก็เห็นชัดเจนว่าร่างของเคลียยังคงแน่นิ่งและไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงอดคิดไม่ได้ว่าเธออาจจะกำลังอยู่ในระหว่างการรักษาแบบพิเศษ “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ชูโม?! บอกมาเดี๋ยวนี้!!” เอเมอรีพุ่งเข้าหาชูโมแล้วกระชากคอเสื้อเขาไว้อย่างแรง แต่เพื่อนชาวเอเชียของเขาก็ยังคงเบือนหน้าหนีและพูดว่า “ฉันขอโทษนะเอเมอรี... ฉัน... ฉันไม่ไหวจริงๆ...” พูดจบ ชูโมก็เผยรอยยิ้มออกมาแล้วหัวเราะเบาๆ “...” ถ้าจะบอกว่าเอเมอรีตกตะลึงจนพูดไม่ออกก็คงจะยังน้อยเกินไป ก่อนที่เขาจะทันได้ถามว่าชูโมหมายความว่าอย่างไร ความสนใจของเอเมอรีก็เปลี่ยนไปเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นมาจากร่างที่ลอยอยู่ในแทงค์น้ำ เอเมอรีหันกลับไปดูทันทีและเห็นเคลียลืมตาขึ้น เขาเฝ้ามองอย่างตื่นตะลึงในขณะที่เธอเริ่มดูดซับกระแสไฟฟ้าทั้งหมดในน้ำ และพลังของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาเดียว เขาก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้เธอแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด “นั่นมันเสาพลังทั้ง 7 ต้นที่ก่อตัวขึ้นแล้วงั้นเหรอ? เธอถึงระดับ 9 ขั้นสูงแล้วหรือนี่?!” เอเมอรีอึ้งไปเลย ครั้งล่าสุดที่เจอกัน เขาจำได้ว่าเคลียเพิ่งจะก่อตัวเสาพลังต้นแรกได้สำเร็จ แต่ตอนนี้เธอสร้างได้ถึง 7 ต้นและก้าวเข้าสู่ระดับ 9 ขั้นสูงไปเรียบร้อยแล้ว นับเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับเวลาเพียงแค่ 4 เดือน หญิงสาวใช้เวลาหลายนาทีในการดูดซับพลังสายฟ้าทั้งหมดในแทงค์ จนกระทั่งเธอสามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของเอเมอรี เธอรีบว่ายน้ำไปที่ทางเข้าแทงค์แล้วกระโดดออกมา เคลียตัวเปียกปอน ชุดรัดรูปที่แนบเนื้อเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างทำให้เธอดูยั่วยวนยิ่งขึ้นภายใต้หยดน้ำที่พรมอยู่บนผิว แต่เอเมอรีไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย เพราะเขาคิดถึงเธอเหลือเกิน หญิงสาวจ้องมองเอเมอรีด้วยสายตาคมกริบขณะเดินตรงเข้ามาหาเขา “เอเมอรี!” เธอตะโกนเรียกแล้วเร่งฝีเท้าขึ้น และสิ่งที่ทำให้เอเมอรีต้องประหลาดใจคือ หญิงสาวเหวี่ยงแขนแล้วตบเข้าที่ข้างแก้มของเขาอย่างจัง เพียะ! ดวงตาของเอเมอรีเบิกกว้าง “เคลีย นี่เธอ... อะ-” เอเมอรีเตรียมจะพูดต่อ แต่เขาก็สังเกตเห็นน้ำตาในดวงตาของเธอ หญิงสาวเริ่มสะอื้นไห้ “ทำไม??!! นายยังกล้าถามอีกเหรอว่าทำไม?! นายบอกว่าแค่ไม่กี่วัน! นี่มันผ่านมาหลายเดือนแล้วนะ!! นายสมควรโดนแล้ว ไอ้บ้า!” “เคลีย... ฉัน...” ก่อนที่เอเมอรีจะได้แก้ตัวอะไร เคลียก็โผเข้ากอดเขาแน่นราวกับว่าจะไม่ยอมปล่อยไปไหนอีก เธอซบหน้าลงกับอกของเขา พยายามซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลพราก เอเมอรีสัมผัสได้ถึงร่างที่สั่นสะท้านของเธอ ในขณะที่วงแขนของเธอกอดเขาแน่นขึ้น “คนใจร้าย...” เธอพึมพำ “ห้ามทิ้งฉันไปไหนอีกนะ...” เอเมอรีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วขยับมือข้างหนึ่งขึ้นมากอดเธอตอบ ส่วนอีกข้างก็ลูบผมที่เปียกปอนของเธออย่างอ่อนโยน เขาค่อยๆ กระซิบ “ไม่เป็นไรแล้ว... ทุกอย่างเรียบร้อยดี... ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่แล้ว... ฉันกลับมาแล้ว...” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เคลียก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเอเมอรี เมื่อเห็นความอ่อนโยนที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา เธอก็ไม่อาจเก็บงำความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ ในขณะที่เขาก็โน้มตัวลงมาเช่นกัน ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันในจุมพิตที่โหยหา