บทที่ 103: พวกเขาคิดอะไรกันอยู่? "อาจารย์ครับ พวกเขากำลังทานอาหารกันอยู่ครับ" "หือ? แน่ใจนะ?" "ครับอาจารย์ ตอนนี้พวกเขากำลังทานมื้อเที่ยงกันอยู่ในโรงแรมครับ" ศาสตราจารย์เอเลียสกะพริบตาครั้งหนึ่ง แล้วตามด้วยครั้งที่สอง ก่อนจะหันไปหาศิษย์ปีสามที่ได้รับมอบหมายให้มาเฝ้าทางเข้าดันเจี้ยนเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ไม่มีสิทธิ์ผ่านเข้าออกพร้อมกับเขา "ขอฉันทวนความเข้าใจหน่อยนะ" ศาสตราจารย์เอเลียสกล่าว "การทดสอบเริ่มไปตั้งแต่สองชั่วโมงครึ่งที่แล้ว แต่พวกเขากลับตัดสินใจไปทานมื้อเที่ยงแทนที่จะเข้าไปในดันเจี้ยนงั้นรึ?" "ใช่ครับอาจารย์" นักศึกษาตอบ "นั่นฟังดูเข้าท่าสำหรับเธอไหม?" "ไม่เลยครับอาจารย์ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกเขาทำแบบนั้นไปทำไม" เกือบสามชั่วโมงก่อนหน้านี้ หลังจากที่ศาสตราจารย์เอเลียสประกาศเริ่มการทดสอบ อเล็กซ์ได้เสนอให้ทีมของเขาดำเนินแผนการที่วางไว้ ทุกคนต่างเห็นด้วยและเดินตามชายหนุ่มผมสีเงินกลับไปที่โรงแรม ซึ่งนั่นทำให้ศาสตราจารย์เอเลียสเกิดความสงสัยขึ้นมา ในตอนนั้น ศาสตราจารย์คิดว่าพวกเขาแค่อยากประชุมวางแผนกันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเริ่มลุยการทดสอบ และตามหน้าที่แล้ว เขาจึงปักหลักอยู่ตรงทางเข้าดันเจี้ยนเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้าประตู ต่อมา เขาก็พบว่าตนเองยืนรอมาสองชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เข้าทดสอบที่ควรจะเข้าไปในดันเจี้ยนเลย ด้วยความกังวลว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เขาจึงส่งนักศึกษาคนหนึ่งไปที่โรงแรมแห่งเดียวของหมู่บ้านเพื่อตรวจสอบว่าผู้เข้าทดสอบเจอปัญหาอะไรหรือไม่ สิ่งที่ทำให้นักศึกษาคนนั้นประหลาดใจคือเหล่าผู้ท้าชิงกำลังเคี้ยวอาหารกันอย่างมีความสุขโดยไม่สะทกสะท้านกับสิ่งใด หลังจากตั้งสติได้ นักศึกษาก็รีบกลับมารายงานสถานการณ์อันเหลือเชื่อนี้ให้ศาสตราจารย์เอเลียสฟัง ซึ่งเขาก็ตกใจไม่ต่างกัน "...เอาเถอะ ฉันเดาว่าพวกเขาคงตัดสินใจจะทานข้าวก่อนเริ่มการทดสอบ" ศาสตราจารย์เอเลียสกล่าว "ปล่อยพวกเขาไปเถอะ" "ครับอาจารย์" นักศึกษาปีสามพยักหน้า ทว่าเวลาผ่านไปอีกสามชั่วโมง ศาสตราจารย์เอเลียสก็ยังไม่เห็นวี่แววของพวกเขา ด้วยความหมดความอดทน เขาจึงส่งนักศึกษาอีกคนไปดูสถานการณ์ เมื่อนักศึกษากลับมา เขารายงานว่าตอนนี้เหล่าผู้เข้าทดสอบกำลังประลองฝีมืออยู่กับเหล่าผู้คุ้มกันที่จ้างมา "บางทีพวกเขาอาจจะกำลังฝึกซ้อมโค้งสุดท้ายอยู่หรือเปล่าครับอาจารย์?" นักศึกษาปีสามยิ้ม "หรือไม่ก็แค่ยืดเส้นยืดสายก่อนจะลงดันเจี้ยน" "เธออาจจะพูดถูก" ศาสตราจารย์เอเลียสพยักหน้า "ตอนฉันอายุเท่าพวกเขา ฉันเองก็ขยันฝึกซ้อมมากเหมือนกัน สงสัยพวกเขาคงจะมาหลังจากวอร์มอัพเสร็จแล้วล่ะ" สามชั่วโมงต่อมา... ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มและสีม่วงเมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า กลางคืนกำลังจะมาเยือน แต่พวกผู้เข้าทดสอบก็ยังไม่ปรากฏตัว! ศาสตราจารย์เอเลียสถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ "เด็กสมัยนี้เสียเวลากันจริงๆ" ศาสตราจารย์เอเลียสพึมพำ "พวกเธอสามคนเฝ้าทางเข้าไว้ อีกห้าชั่วโมงค่อยเปลี่ยนกะกับอีกกลุ่ม เข้าใจที่ฉันพูดไหม?" "เข้าใจครับอาจารย์!" จากนั้นศาสตราจารย์ก็มุ่งหน้าไปยังโรงแรม เมื่อเข้าไปข้างใน เขาเห็นอเล็กซ์และกลุ่มเพื่อนกำลังสนทนากันอย่างออกรสขณะทานมื้อเย็น ศาสตราจารย์เอเลียสพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะสั่งให้เจ้าของโรงแรมนำอาหารเย็นไปส่งที่ห้องของเขา เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองกลุ่มของอเล็กซ์เป็นครั้งที่สองและปลีกตัวไปพักผ่อน วันต่อมา... "อาจารย์ครับ พวกเขายังไม่มาอีกเหรอครับ?" นักศึกษาปีสามคนหนึ่งถาม "นี่มันเที่ยงแล้วนะครับ" "หรือว่าพวกเขาจะปอดแหกไปแล้ว?" นักศึกษาอีกคนเสนอ "ผมหมายถึง เราอาจจะประเมินพวกเขาไว้สูงเกินไปก็ได้" ศาสตราจารย์เอเลียสไม่ตอบโต้ เพียงแต่นั่งอยู่ในร่มพลางใช้พัดโบกไล่ความร้อน ตอนที่เขาเห็นไคโร, โรซีเลีย, เอฟ่า และเอเลนเป็นครั้งแรก เขาได้ประเมินระดับพลังของพวกเขาและยืนยันได้ว่าอย่างน้อยพวกเขาก็เป็นนักสู้ที่ฝีมือดี ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่กลุ่มของอเล็กซ์จะต้องกังวลเรื่องมอนสเตอร์ที่ชั้นแรกของดันเจี้ยนแห่งจุดเริ่มต้น แน่นอนว่ามอนสเตอร์ที่นี่อาจมีจำนวนมากกว่าดันเจี้ยนอื่นในอาณาจักร แต่มันก็ยังเป็นเพียงมอนสเตอร์แรงค์ 1 เท่านั้น พวกมันไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อกลุ่มของอเล็กซ์ที่มีนักสู้ระดับแรงค์ 3 อย่างน้อยสี่คนคอยคุ้มกันอยู่ 'แปลก...' ศาสตราจารย์เอเลียสคิด 'พวกเขาคิดอะไรกันอยู่นะ?' ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปอีกครั้ง และศาสตราจารย์ก็กลับไปพักผ่อนที่โรงแรม กลุ่มของอเล็กซ์กำลังทานมื้อเย็นกันอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่อาจทนเก็บความสงสัยไว้ได้จึงเดินเข้าไปหาพวกเขา "พวกเธอเปลี่ยนใจกันแล้วเหรอ?" ศาสตราจารย์เอเลียสถาม "ไม่สนใจจะเข้ารับการทดสอบแล้วงั้นรึ?" "พวกเรายังจะเข้ารับการทดสอบครับอาจารย์" อเล็กซ์ตอบ "แล้วทำไมพวกเธอถึงไม่เข้าดันเจี้ยนไปเสียที?" ศาสตราจารย์เอเลียสถามด้วยความสับสน "เพราะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมครับอาจารย์" อเล็กซ์ตอบ "ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมงั้นรึ?" ศาสตราจารย์เอเลียสแค่นหัวเราะ "นี่พวกเธอกำลังเล่นเกมต่อแต้มอะไรอยู่หรือเปล่า? ลืมไปแล้วหรือไงว่าต้องเข้าไปในสถาบันก่อนที่การทดสอบรอบที่สองจะเริ่มขึ้น? แทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ พวกเธอควรจะรีบเข้าดันเจี้ยนแล้วทำให้มันจบๆ ไปซะ!" อเล็กซ์ยิ้มให้อาจารย์อย่างรู้สึกผิด เขารู้ดีว่าชายวัยกลางคนผู้นี้หวังดีและอยากให้พวกเขาจบการทดสอบให้เร็วที่สุดเท่านั้น "ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์" อเล็กซ์กล่าว "พวกเราจะเข้าดันเจี้ยนในอีกสองวันครับ" ศาสตราจารย์เอเลียสไม่สามารถทนฟังเรื่องไร้สาระต่อไปได้อีก เขาพ่นลมหายใจและตัดสินใจไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้ หากทำได้ เขาคงตัดสิทธิ์พวกเขาโทษฐานที่มองการทดสอบแห่งจุดเริ่มต้นเป็นเรื่องล้อเล่น แต่น่าเสียดายที่กฎไม่อนุญาต กฎระบุไว้เพียงว่าใครก็ตามที่ยังติดอยู่ในดันเจี้ยนหลังจากครบห้าวันจะหมดสิทธิ์เข้ารับการทดสอบรอบที่สองที่สถาบัน เหลือเวลาอีกสี่วัน หากพูดตามตรง ตราบใดที่กลุ่มของอเล็กซ์เคลียร์การทดสอบได้ภายในเวลานี้ พวกเขาก็ยังสามารถเข้ารับการทดสอบรอบที่สองของสถาบันได้อยู่ "ตามใจพวกเธอเลย แต่อย่ามาร้องไห้ใส่ฉันตอนที่สอบตกก็แล้วกัน" ศาสตราจารย์เอเลียสถลึงตาใส่อเล็กซ์ก่อนจะเดินจากไป "ดูเหมือนเขาจะคิดว่าพวกเรากำลังล้อเล่นกับการทดสอบนี้อยู่นะ" ชาร์ลส์กล่าวพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ "เขาจะคิดอย่างไรก็ไม่สำคัญหรอก" อเล็กซ์ตอบ "เราจำเป็นต้องให้เวลาผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆ เคลียร์การทดสอบไปก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะเป็นอันตรายได้เมื่อมอนสเตอร์จากชั้นล่างของดันเจี้ยนแห่กันขึ้นมาที่ชั้นแรก" "เราจะรออีกแค่วันเดียว หลังจากนั้น ผม, เอเลน, เอฟ่า และมาสเตอร์จะเข้าไปในดันเจี้ยนเพื่อช่วยผู้เข้าทดสอบที่ยังติดอยู่ข้างใน เมื่อเรายืนยันได้แล้วว่าทางเดินในดันเจี้ยนปลอดภัย ถึงตอนนั้นพวกคุณค่อยตามเข้าไป" แผนที่เส้นทางที่ถูกลืม (Map of Forgotten Paths) มีคูลดาวน์เต็มหนึ่งวัน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้เวลาอีกสองวันก่อนที่จะเริ่มการทดสอบได้อย่างเต็มตัว ด้วยพลังของพวกเขารวมกัน อเล็กซ์คาดการณ์ว่าอย่างมากที่สุดคงใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงในการเคลียร์ดันเจี้ยนและหาทางออกไปยังเมืองฮาร์โมเนีย พวกเขาไม่ได้ขี้เกียจหรือเพิกเฉยต่อศาสตราจารย์เอเลียส พวกเขาเพียงแค่ต้องการป้องกันไม่ให้มีใครต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมเพราะเครื่องหมายผู้ท้าชิงของชาร์ลส์เท่านั้น