บทที่ 535: เอาชีวิตรอด แม็กซ์เป็นคนมองโลกตามความเป็นจริง และตอนนี้ความเป็นจริงของสถานการณ์ตรงหน้าก็ดูเลวร้ายอย่างยิ่ง เขาไล่คิดทบทวนทุกทักษะ ทุกเคล็ดวิชาลับ และทุกประสบการณ์การต่อสู้ที่เก็บสะสมไว้ในคลังอาวุธของตัวเองแล้ว แต่ข้อสรุปก็ยังเหมือนเดิม เขาไม่มีทางชนะดาเรียสในการสู้ระยะยาวแบบซึ่งหน้าได้ เมื่อเขาเหลือบมองดาร์โนกับสตีเฟน เขาก็เห็นความอ่อนล้าและบาดแผลที่เพิ่มขึ้นสะท้อนอยู่ในท่าทางของทั้งคู่เหมือนกัน พวกเขากำลังชนกำแพง และกำแพงนั่นทำจากเหล็ก บางทีเขาอาจคิด มีโอกาสเพียงเล็กน้อย บางทีถ้าดวงดีอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าเขาเล่นทุกไพ่ที่มีอย่างสมบูรณ์แบบ และฝืนร่างกายของตัวเองให้เกินขีดจำกัดสูงสุดได้ เขาอาจจะพลิกชนะด้วยปาฏิหาริย์ก็ได้ อย่างไรเสีย เขาเคยทำได้มาก่อน ทั้งในชีวิตปัจจุบันในฐานะแม็กซ์ และในชาติที่แล้วในฐานะแม็กซ์ สเติร์น เขาเคยเอาตัวรอดจากวันที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้มาด้วยความอึดล้วนๆ เขาเคยยืนอยู่กลางพายุแบบนี้มาแล้ว และก็ยังเดินออกมาได้ แต่แล้วความคิดของเขาก็ลอยไปยังตัวแปรอีกตัวในสมการ นั่นคือเจ็ต ถึงแม้เขาจะสามารถกดดันดาเรียสลงได้อย่างไร้ปาฏิหาริย์ เขาจะรับมือกับเจ็ตได้ด้วยหรือไม่ และสำคัญกว่านั้น เขาจะพูดได้เต็มปากหรือว่าทำได้โดยไม่ต้องเสียสตีเฟนหรือดาร์โนไปด้วย ความเสี่ยงมันสูงเกินไป เพื่อนร่วมทางทั้งสองของเขาแสดงให้เห็นแล้วว่ามีพรสวรรค์และทักษะดิบอย่างเหลือเชื่อตลอดเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เป็นศักยภาพที่สักวันหนึ่งจะทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น และเติบโตไปได้ไกลกว่านี้อีก พวกเขาคือตัวหมากอนาคตที่เขาต้องใช้ในการโค่นกลุ่ม White Tiger Group ให้สิ้นซากในที่สุด การเสียพวกเขาไปตรงนี้จะเป็นหายนะทางยุทธศาสตร์ ทุกคนต้องรอดเพื่อไปสู้วันหน้าอีกครั้ง เป้าหมายเดียวที่สำคัญในตอนนี้คือการเอาชีวิตรอด เมื่อตัดสินใจแล้ว แม็กซ์ก็ไม่ลังเล เขาหันหัวมองไปรอบๆ บริเวณทันที แล้วพุ่งตัวไปยังแท่นยกสูง เมื่อไปถึงดาร์โน เขาไม่เสียเวลาหาเหตุผลอธิบาย เขาก้มลงคว้าดาร์โนจากพื้นด้วยมือข้างเดียว ใช้แรงส่งของตัวเองเหวี่ยงทั้งสองคนลอยขึ้นไปกลางอากาศ จากนั้นก็พุ่งตรงเข้าใส่เจ็ตที่กำลังปิดระยะเข้ามา กลางอากาศ แม็กซ์ระเบิดการเตะอันทรงพลังออกไปอย่างเต็มแรง เจ็ตแทบไม่มีเวลาตอบสนอง เขารีบกอดแขนเข้าหากันอย่างสิ้นหวังเพื่อรับแรงปะทะ เจ็ตกำลังจะเข้ามาปิดงานใส่ดาร์โนที่ล้มอยู่กับพื้น แต่การแทรกแซงของแม็กซ์ทำให้เขาถอยเซถอยหลังไปหลายก้าว ส้นเท้าครูดไปกับพื้นดาดฟ้าเรือ อะไรกันวะ? เจ็ตคิด ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจริงๆ เขารู้สึกได้ถึงอาการชาแบบทึบๆ เต้นร้าวลามอยู่ในท่อนแขนตรงจุดที่โดนเตะ ตัวหัวหน้าขององค์กรนี้... เด็กหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งถึงขนาดนี้จริงๆ งั้นเหรอ เพราะเจ็ตมัวแต่ทุ่มสมาธิไปกับการต่อสู้ของตัวเอง เขาจึงแทบไม่ทันสังเกตเลยว่าแม็กซ์กำลังฉีกพวกสมาชิกระดับล่างของ Black Hound กระจุยง่ายแค่ไหน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม็กซ์สามารถยืนประมือกับหัวหน้าของมันอย่างดาเรียสได้อย่างสูสี ความจริงที่ว่าเขาดูแคลนพลังร่างกายของเด็กหนุ่มคนนี้ ทำให้ความหนาวเย็นไหลวาบเข้ามาในใจเขา “ดาร์โน!” แม็กซ์ตะโกนทันทีที่เท้าแตะพื้นเวที “ไปคว้าสตีเฟน อุ้มเขา แล้วรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” ดาร์โนชะงักไปชั่วครู่เพราะการเปลี่ยนแผนกะทันหัน แต่เขาไม่ได้ปล่อยให้ความลังเลยืดเยื้อ เขารีบถลาไปหาสตีเฟนที่ตอนนี้กำลังเดินกระเผลกและกุมสีข้างตัวเองอยู่ แล้วอุ้มชายคนนั้นขึ้นจากพื้น มันเป็นงานที่ไม่ยากนักสำหรับดาร์โน ในช่วงหลังเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก น้ำหนักของสตีเฟนทำให้เขานึกถึงสมัยฝึกฝนอย่างหนักของตัวเอง เขาจำได้ว่าครูเคยบังคับให้เขาปีนบันไดหินนับไม่ถ้วนโดยมีผู้ใหญ่คนหนึ่งมัดติดอยู่บนหลัง เทียบกับภูเขาลูกนั้นแล้ว เรื่องนี้นับว่าเล็กน้อยมาก ขณะที่พวกเขาเริ่มเคลื่อนตัว ดาร์โนก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของผู้นำตัวเองเปลี่ยนไปในสายตา เขาเริ่มมองว่าหัวหน้าของ Billion Bloodline เป็นแก๊งสเตอร์ตัวจริง ในความหมายดิบที่สุดของคำนั้น เขาคิดว่าความเป็นคน pragmatism แบบนี้น่าจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของแม็กซ์ เป็นบุคลิกที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อยของนามสกุลสเติร์น แต่ส่วนลึกเล็กๆ ในใจของดาร์โนก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่ดี ถ้าแม็กซ์เป็นคนของโลกมืดจริงๆ พวกเขาไม่ควรมีรหัสอะไรบางอย่างที่เคร่งครัดเหรอ พวกเขาไม่ควรไม่มีวันหนีจากการต่อสู้เหรอ พวกเขาไม่ควรยึดมั่นในคำพูดและสู้จนตายเหรอ ความจริงที่แม็กซ์เข้าใจอย่างชัดเจนก็คือ แก๊งต่างๆ ฉีกกฎทิ้งทุกวันเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด สำหรับแม็กซ์ แนวคิดเรื่องกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ หรือ “วิถีนักรบ” ของพวกอาชญากร เป็นวิธีคิดที่น่าขันสิ้นดี ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งเดียวที่สำคัญก็คือใครยังหายใจอยู่ นั่นคือความจริงอันเยือกเย็น และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนี้แม็กซ์ถึงกำลังพาพวกเขาหนีออกจากการต่อสู้ที่ไม่มีทางชนะ “ตามมา!” แม็กซ์เห่าเสียงแข็ง พลางวิ่งฉีกตัวออกจากกลางดาดฟ้า เขาเคลื่อนตัวไปในทิศทางที่ทำให้เจ็ตกับดาเรียสอยู่คนละฝั่งกับพวกเขา ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายอ้อมมาล้อมกลุ่มได้ง่ายๆ จากนั้นพวกเขาก็วิ่งไปทางด้านข้างของเรือ ระหว่างทางแม็กซ์กลายเป็นพายุแห่งการทำลายล้างที่เปิดทางให้พวกพ้อง เขาเหวี่ยงและเตะโต๊ะกับเก้าอี้หนักๆ ให้กระเด็นออกไปจากทาง ราวกับเป็นของเล่น เพื่อให้ดาร์โนมีเส้นทางโล่งพอจะหิ้วสตีเฟนที่บาดเจ็บไปได้สะดวก ทุกแรงปะทะเขย่าร่างของแม็กซ์ เขาไม่ได้มีพลังเหนือธรรมชาติเหมือนบางคน และทุกครั้งที่เขาโดนหรือโจมตีกลับมาก็ทิ้งรอยช้ำเอาไว้ แต่ในสถานการณ์นี้ ความเจ็บปวดไม่สำคัญ เมื่อดาร์โนตามติดอยู่ด้านหลัง สมาชิก Black Hound หลายคนพยายามพุ่งเข้ามาขวางการหลบหนีของพวกเขา แม็กซ์ไม่ชะลอความเร็ว เขาอาศัยแรงส่งไปข้างหน้าและพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดพุ่งเข้าใส่พวกนั้น เขาสับหมัดใส่ใบหน้าของคนหนึ่งอย่างจัง หลบหมัดสวนที่พุ่งมาแบบสิ้นหวัง แล้วกระแทกเท้าเตะท้องอีกคนเข้าอย่างแรง แรงปะทะมหาศาลส่งให้พวกอันธพาลคนนั้นปลิวถอยหลังไป กระแทกราวกั้นดังตุบ ก่อนจะพลิกคว่ำข้ามขอบและหายวับลงสู่ทะเลมืดที่ปั่นป่วนอยู่เบื้องล่าง พวกเขายังคงวิ่งอย่างสิ้นหวังไปเรื่อยๆ จนถึงด้านข้างของดาดฟ้าเรือ และฝ่ากลุ่มคนดูที่ตื่นตระหนกออกไปอย่างยากลำบาก น่าแปลกที่ดาเรียสกับเจ็ตยังไม่ไล่ตามมา อย่างน้อยก็ยังไม่ตอนนี้ การกระทำที่เหนือความคาดหมายขนาดนี้ และสวนทางกับ “เกียรติ” ที่พวกเขาคาดหวังจากคนอย่างแม็กซ์ ทำให้ทั้งสองชะงักไปชั่วขณะด้วยความหน้าด้านไร้ยางอายอันน่าตกใจ “ไอ้โง่เอ๊ย” ดาเรียสถ่มเสียงเย้ยในที่สุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน ขณะที่มองพวกเขาหนีไป “จะเอาแรงที่เหลือทั้งหมดมาวิ่งหนี แทนที่จะสู้แบบลูกผู้ชายจริงๆ งั้นเหรอ? มันไม่ได้ฟังที่ฉันพูดสักคำเลยหรือไง? พวกเราอยู่บนเรือกลางมหาสมุทร ที่ที่ทุกคนเป็นศัตรูกับมัน ไม่มีแผ่นดินอยู่ใกล้ๆ เลยด้วยซ้ำ ไม่มีที่ไหนให้หนี และไม่มีอะไรที่มันทำได้หรอก มันก็แค่เสียเวลาฉันเปล่าๆ!” อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าดาเรียสเริ่มเดือดดาลหนักขึ้นเรื่อยๆ สมาชิก Black Hound ที่เหลือก็มองออกถึงสัญญาณนั้น พวกเขาค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ปิดล้อมเส้นทางของแม็กซ์ราวกับฝูงหมาป่า เพราะดาร์โนมัวแต่พยุงสตีเฟนอยู่ เขาจึงไม่อาจป้องกันตัวเองได้ นั่นทำให้เหลือแค่แม็กซ์คนเดียวที่ต้องคุ้มกันด้านหลัง กลายเป็นแนวหน้าคนเดียวที่ยืนขวางฝูงศัตรูที่ไล่ต้อนเข้ามา ขวดแก้วเริ่มถูกเหวี่ยงว่อนกลางอากาศ ลมแรงทำให้มันแตกกระจายก่อนจะถึงตัวกลุ่มของพวกเขา แม็กซ์ยกแขนขึ้นบังเศษแก้วไม่ให้กระเด็นโดนดาร์โนกับสตีเฟน ขณะที่ขวดแตกกระแทกกับดาดฟ้าและไหล่ของเขาเอง เขาจับจังหวะได้อย่างแม่นยำ เตะฉับใส่ชายคนหนึ่งที่พุ่งออกมาจากฝูงชน กระแทกเข้ากลางลิ้นปี่เต็มๆ จนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปทั้งตัว พวกเขายังวิ่งต่อไป เรื่อยไปจนปอดแสบไหม้ กล้ามเนื้อกรีดร้องด้วยความล้า จนกระทั่งมาถึงท้ายเรือจริงๆ ไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว เมื่อสมาชิก Black Hound ทยอยรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมอาวุธในมือและคำรามขู่ กลุ่มของแม็กซ์ก็พบว่าตัวเองถูกล้อมไว้อย่างสมบูรณ์ แผ่นหลังของพวกเขาถูกกดชิดราวเหล็กเย็นเฉียบ และด้านหลังราวนั้นก็มีเพียงทะเลมืดสนิทอันกว้างใหญ่เท่านั้น ดาร์โนมองกำแพงศัตรูตรงหน้า แล้วเหลือบมองเหวที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นเขาก็หันไปหาแม็กซ์ เสียงของเขาตึงเครียดไปด้วยความกังวล “แล้วตอนนี้ล่ะ ทำไงต่อ?”