ตอนที่ 554: แก้ปัญหา Karen ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น พูดไม่ออก เพราะเธอไม่เข้าใจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เธอไม่รู้เรื่องแก๊งหรือกลุ่มพวกนี้มากนัก สิ่งที่เธอรู้มีแค่ว่าพื้นที่ที่เธออยู่เป็นย่านแย่ เป็นสถานที่ที่ไม่มีใครอยากมาเยือนถ้าไม่จำเป็น ดังนั้นเธอจึงไม่รู้เลยว่าพวกผู้ชายตรงหน้าจะมีอำนาจ แข็งกร้าว หรือเป็นพวกมีระบบมากพอหรือไม่ เธอแค่คิดว่ามันน่าจะพอใช้ขู่พวกขโมยให้ถอยไปได้ เพราะนั่นยังคงเป็นสิ่งที่เธอคิดว่ากำลังรับมืออยู่ พวกขโมย สำหรับ Karen อาชญากรรมคือเลขในรายงาน กระจกที่แตก และของตั้งโชว์ที่ถูกขโมยไป มันไม่ใช่แรงกดดันแบบมีการจัดการที่ทำให้เหล่าซีอีโอต้องปฏิเสธสายโทรศัพท์ และทำให้ผู้ขายลังเล นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูผิดปกติ มันเงียบ สะอาด และควบคุมได้ เหมือนมือที่บีบลำคอของร้านอยู่โดยไม่ทิ้งลายนิ้วมือ และการที่พวกผู้ชายพวกนี้รู้เรื่องนี้ แปลว่าเธอมาช้าไปแล้ว แต่คำตอบที่เธอได้ยินกลับทำราวกับว่าผู้ชายตรงหน้ารู้สถานการณ์อยู่แล้ว เหมือนเขาคาดอยู่แล้วว่าจะมีคนอย่างเธอเดินเข้ามา และเขาก็ตัดสินใจคำตอบไว้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะพูดจบเสียอีก “เดี๋ยวก่อน แต่คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะจ่ายได้เท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ?” Karen กล่าว ชายคนนั้นโบกมือเป็นเชิงบอกว่าเธอควรกลับไปได้แล้ว “คนตายเอาเงินไปทำอะไรไม่ได้หรอก” เขาตอบ “มีคนที่เราไม่อยากไปทำให้ไม่พอใจอยู่ ทุกแก๊งใน Notting Hill ไม่มีใครอยากขัดคนที่เล็งคุณไว้ ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอยากรู้อยู่เหมือนกันว่าคุณไปทำให้พวกนั้นไม่พอใจได้ยังไง” ดังนั้นที่เธอเดา และความรู้สึกที่มีมาตั้งแต่แรก ถูกต้องแล้ว เธอกำลังถูกเล็งเล่นงานอยู่ แม้คืนนี้เธอจะยังแก้ปัญหาเรื่องยามไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็น่าจะหาคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ได้ “ใครกัน?” Karen ถาม “บอกฉันมา ใครที่กำลังเล่นงานห้างของเรา แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” ชายคนนั้นหันกลับไปจิบเครื่องดื่มของตัวเองต่อ แสดงชัดเจนว่าเขาไม่สนใจจะรับข้อเสนอของเธอด้วยซ้ำ เขาไม่แม้แต่จะมองเธอให้ดีด้วยซ้ำ แค่จิบช้าๆ ราวกับเธอไม่คู่ควรกับเวลาของเขา “หนึ่งล้าน” Karen กล่าว คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก “คุณไม่ต้องทำอะไรเลย” Karen เสริม “ฉันเข้าใจว่าเงินเท่าไหร่ก็คงช่วยฉันไม่ได้ แต่แค่บอกฉันมาว่าใคร แล้วเงินก้อนนั้นจะเป็นของคุณ” คราวนี้เขาเริ่มสนใจจริงๆ เขาหันกลับมาอีกครั้ง ดวงตาคมขึ้นทันที “แก๊งระดับถนนทุกแก๊งถูกสั่งไว้แล้วว่าไม่ให้รับงานใดๆ ถ้ามันเกี่ยวข้องกับห้างสรรพสินค้า” เขาพูด “พวกเราได้รับแจ้งมาก่อนแล้ว” ท้องของ Karen เกร็งแน่นขึ้น “ยังมีพวกที่อาจไม่ได้เอาคำเตือนไปใส่ใจ” เขาพูดต่อ “จนกระทั่งรู้ว่าคนที่ออกคำสั่งคือใคร มันคือกลุ่มที่เรียกว่า Gilt Rats” ด้านหลัง Karen, Veronica ขยับตัวอย่างอึดอัด พวกการ์ดก็ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเช่นกัน ลดระยะเข้ามาโดยไม่ได้นัดหมาย ราวกับอยากกัน Karen ออกไปจากตรงนั้น พวกผู้ชายรอบบาร์เองก็ดูอึดอัดเช่นกัน มันแทบเหมือนพวกเขาไม่ชอบที่หัวหน้าของตัวเองพูดชื่อนั้นออกมาตรงๆ “Gilt Rats?” Karen ทวน “ทำไมพวกนั้นถึงมาเล่นงานฉัน? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อพวกเขาด้วยซ้ำ” ชายคนนั้นยักไหล่ “นั่นไม่ใช่ข้อมูลที่พวกเราได้รับ” เขาตอบ “สิ่งสำคัญคือพวกเราต้องฟังในสิ่งที่พวกเขาพูด ไม่มีใครในเมืองนี้กล้าต่อกรกับ Gilt Rats” เขาลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะแก้ไขคำพูดของตัวเอง “เอ่อ ก็อาจจะไม่ถึงกับจริงทั้งหมดก็ได้ มีอยู่กลุ่มบ้าคลั่งกลุ่มหนึ่งที่กำลังอาละวาดอยู่ แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ เพราะมันไม่ได้เป็นเรื่องส่วนตัวสำหรับพวกเขา” “พวกนั้นเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดและทรงอำนาจที่สุดในเมือง ตอนนี้เมื่อคุณถูกพวกเขาเล็งเป้าแล้ว... พวกเขาจะไม่หยุดจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ” Karen กลืนน้ำลายลงคอ สมองเริ่มหมุนเร็วขึ้น เธอไปทำให้ใครสักคนในพวกนั้นไม่พอใจโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า? แล้วเป้าหมายของพวกนั้นคืออะไร จะลากธุรกิจทั้งธุรกิจให้พังพินาศไปเลยอย่างนั้นหรือ? “ก่อนที่คุณจะถามอะไรต่อ” ชายคนนั้นพูด “ฉันจะบอกได้แค่นี้ ออกไปได้แล้วตอนนี้ ฉันไม่ควรเป็นคนเปิดเผยข้อมูลพวกนั้น” เขาเหลือบมองเธอ แล้วก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “เอ่อ คือ... อย่างน้อยคุณก็ต้องจ่ายฉันก่อน” Karen จ่ายให้เขา หลังจากนั้นพวกเธอก็ออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว แต่คืนนั้นก็ยังไม่จบแค่นั้น แม้ Karen จะไม่คิดว่าชายคนนั้นโกหก แต่เธอก็ยังเชื่อไม่ลง อยู่ดีๆ จะมีกลุ่มคนที่เธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน แต่กลับมีอำนาจมากขนาดนั้น มันไม่สมเหตุสมผลสำหรับเธอเลย ในโลกของเธอ เงินคือสิ่งที่เปิดประตูได้ ทว่าในคืนนี้ เงินกลับถูกปฏิบัติราวกับไม่มีค่าอะไรเลย ยังไงซะ ต้องมีใครสักคนยอมเสี่ยงเพื่อเงินจำนวนมากพอ ดังนั้น Karen จึงออกตามหา เธอไปหาแก๊งอื่นทีละกลุ่ม เสนอเงินมากขึ้น เสนอการรับประกัน ทุกครั้ง ปฏิกิริยาของพวกนั้นก็เปลี่ยนไปทันทีที่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร บางคนหัวเราะ บางคนโกรธ บางคนมองเธอเหมือนเธอโง่ที่กล้าถามเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ไม่มีสักกลุ่มที่ยอมช่วยเมื่อรู้ว่างานนี้เอาไปทำเพื่ออะไร ทิ้งให้ Karen ไม่มีทางเลือกใดเหลืออยู่เลย เมื่อในที่สุดเธอกลับไปถึงคฤหาสน์ เธอก็ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากหยิบขวดไวน์ออกมาแล้วเริ่มดื่ม แก้วในมือหนักอึ้ง ทว่าเธอก็ยังรินเพิ่มอีกอยู่ดี ‘ด้วยทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น ฉันคงต้องขายธุรกิจทิ้งจริงๆ สินะ’ Karen คิด ‘ถ้าเป็นแบบนั้น ราคาก็คงต้องถูกหักลงไปเยอะมากด้วย แล้วงั้นฉันจะทำยังไงกับเงินที่ได้มาล่ะ’ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ยังแอบหวังว่ามีอะไรบางอย่างที่เธอมองข้ามไป นั่นคือตอนที่เธอเห็นข้อความล่าสุดจากใครบางคน ชื่อที่ทำให้เธอชะงักไปทันที “ตระกูล Curtis...” Karen พึมพำ บางทีพวกเขาอาจรู้จักใครสักคน บางทีพวกเขาอาจรู้จักคนที่ยอมมาทำหน้าที่เป็นยามให้บริษัท ไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่ก็ตาม “ฉันจะจ่าย” Karen กล่าว น้ำเสียงเบาแต่หนักแน่น “ฉันจะจ่ายทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ”