บทที่ 553: เอาไฟสู้ไฟ Karen เพิ่งกลับมาจากการประชุมกับตำรวจท้องที่ พร้อมรายงานที่รวบรวมมาจากย่านใกล้เคียง และเธอแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองกำลังอ่านอยู่ ไม่มีสัญญาณใดเลยว่าคดีอาชญากรรมจะเพิ่มขึ้น ร้านค้าตามถนนสายหน้า รวมถึงร้านที่อยู่ลึกเข้าไปอีกไม่กี่ช่วงถนน ต่างก็ไม่ได้รายงานเรื่องผิดปกติใดๆ การดำเนินงานไม่ได้เปลี่ยนแปลง จำนวนคนเดินผ่านก็ยังคงคงที่ และไม่มีหลักฐานของการทำลายทรัพย์สินหรือการลักขโมยที่เกินกว่าปกติ นั่นหมายความว่ามีอยู่เพียงสิ่งเดียวที่ชัดเจน พวกเขากำลังถูกเล่นงาน คำถามคือ ใครเป็นคนทำ แล้วทำไมกันแน่? Karen เอนหลังลงในเก้าอี้ในห้องทำงานของเธอภายในห้างสรรพสินค้า จ้องมองรายงานที่กองอยู่เต็มโต๊ะ ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ตัวเลขก็ยังลดลงเรื่อยๆ ความสนใจจากผู้เช่าร้านค่อยๆ หายไป สัญญาต่างๆ ถูกเลื่อนออกไป และไม่ว่าเธอจะนัดประชุมกี่ครั้ง ก็ไม่อาจโน้มน้าวให้ธุรกิจใหม่ๆ ย้ายเข้ามาได้ “ฉันต้องทำยังไงดี?” Karen พูดออกมาพร้อมยกมือถูขมับ “ฉันยังใส่เงื่อนไขพิเศษลงไปในสัญญาอีก ถ้ามีอาชญากรรมเพิ่มขึ้น หรือร้านของพวกเขาได้รับผลกระทบไม่ว่าแบบไหน พวกเขาก็ยกเลิกก่อนกำหนดได้เลย” เธอถอนหายใจอย่างหัวเสีย “ฉันมั่นใจในพวกยามที่จ้างมา เราเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยมากพอแล้ว แล้วมันก็ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก” น้ำเสียงของเธอสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามความคับข้องใจที่ระเบิดออกมา “ฉันเสียเงินทุกวัน ฉันจ่ายค่าประชาสัมพันธ์ จัดอีเวนต์ ทำแคมเปญพิเศษ ทำทุกอย่างเพื่อดึงดูดผู้เช่า ฉันยังจ้างคนกลางขึ้นมาเพื่อคุยกับประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทพวกนี้โดยตรงแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมขยับกันเลย สนใจอยู่แค่ว่าเงินของพวกเขาจะได้เท่าไร ไอ้เงินบ้าๆ นั่นน่ะ!” Karen เหวี่ยงแขนออกไปหนึ่งที ทำให้รายงานปลิวกระจายเกลื่อนพื้น เธอยืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น กำหมัดแน่น ก่อนจะค่อยๆ บังคับตัวเองให้สงบลง เธอต้องมีสมาธิ มีอยู่สองเรื่องที่เธอต้องหาคำตอบให้ได้ อย่างแรก ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้? ‘เป็นคนของตระกูล Stern อีกแล้วเหรอ’ เธอคิด ‘ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจจะเล่นงานฉันจริงๆ งั้นหรือ หรือว่าเป็นคู่แข่งที่กำลังพยายามจะบีบฉันในอีกรูปแบบหนึ่ง?’ จนถึงตอนนี้ตำรวจแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไม่ได้ให้คำตอบที่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง แค่นั้นก็ทำให้เธอหงุดหงิดพอแล้ว ‘ในน็อตติงฮิลล์ มีใครที่เส้นสายมากกว่าฉันอีก?’ แถวนั้นมีพวกคนรวยอยู่เยอะก็จริง แต่ไม่ค่อยมีใครกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอแบบเปิดหน้า รายชื่อคนที่น่าจะเป็นไปได้สั้นมาก และชื่อส่วนใหญ่ในรายชื่อนั้นก็มาจากครอบครัวของเธอเอง ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะสู้กับพวกเขาตรงๆ ได้ยังไง แต่ตอนนี้ เธอตัดสินใจว่าจะโฟกัสกับปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ‘ถ้ายามยังหยุดพวกอาชญากรพวกนี้ไม่ได้ งั้นบางทีฉันอาจกำลังใช้วิธีผิดอยู่’ Karen คิด ‘บางทีฉันต้องเอาไฟสู้ไฟ’ คืนนั้น Karen พา Veronica ผู้ช่วยของเธอมาด้วย พร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของห้างอีกสองคน พวกเขาเป็นยามที่ยังไม่เคยเข้าไปพัวพันกับการปะทะกับพวกผู้โจมตีมาก่อน ท้องฟ้ามืดสนิทแล้วกว่าพวกเขาจะไปถึงจุดหมาย พวกเขาเดินทางมาถึงย่านที่ไม่คุ้นเคยของเมือง ห่างไกลจากถนนเรียบหรูและหน้าร้านระดับลักชัวรีที่ Karen คุ้นตา บริเวณริมขอบของแนวชายฝั่งที่ไม่ค่อยมีใครนิยม มีบาร์ ผับ และร้านอาหารเล็กๆ เรียงเบียดชิดกันเป็นกลุ่ม ลูกค้าที่มาแถวนี้ดูดิบเถื่อนและกระด้างกว่ามาก ที่นี่ตรงกันข้ามกับฝูงชนที่มักจะมาเดินห้างของเธอโดยสิ้นเชิง “แน่ใจนะคะว่าเราควรทำแบบนี้?” Veronica ถามเบาๆ พวกเขายืนอยู่หน้าร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ผู้ชายหลายคนด้านในกำลังมองมาทางพวกเธออยู่แล้ว มือถือเบียร์ บ้างนั่งอยู่บนลัง บ้างก็พิงกำแพง กลุ่มของพวกเธอโดดเด่นขึ้นมาทันที Karen โดดเด่นเสมอในแบบของเธอ แต่งตัวเนี้ยบไร้ที่ติ Veronica สวมสูทเข้ารูป ส่วนยามสองคนยืนตัวตรงแข็งขืนข้างๆ พวกเธอ พวกเขาไม่เข้ากับที่นี่เลย และทุกคนก็รู้ดี “ดูนั่นสิ” ชายคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ “นี่มีพวกเจ้านายมาหาพวกเรารึไง” ไม่สนใจสายตาและคำพูดเหล่านั้น Karen ก้าวเข้าไปในร้าน กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยปะทะหน้าเธอทันที เธอกวาดสายตามองไปทั่วห้อง จนสะดุดเข้ากับกลุ่มผู้ชายที่ใส่เสื้อยีนขาดๆ แบบเดียวกัน พวกเขานั่งรวมกันอยู่ตามโต๊ะและเก้าอี้บาร์ หัวเราะเสียงดังกันอย่างครึกครื้น “ดูเหมาะมือดีนี่” Karen พูดขึ้นขณะเดินเข้าไปหาพวกเขา ถ้าพวกอาชญากรคือคนที่กำลังขัดขวางธุรกิจของเธอ เธอก็แค่จ้างอาชญากรมาแก้ปัญหานี้เสียเอง Karen เดินเข้าไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงบาร์ เขาดูผ่อนคลายกว่าคนอื่นๆ มาก เอนหลังสบายๆ มีเครื่องดื่มวางอยู่ตรงหน้าแต่ยังไม่ได้แตะ เธอสังเกตเห็นผู้ชายแต่งตัวแบบเขาเดินเข้าออกอยู่หลายคน และเดาว่าเขาไม่ใช่แค่หัวหน้าหรือก็เป็นคนระดับสูงในกลุ่มนี้ “คุณเป็นคนคุม...” Karen เว้นไปชั่วครู่ พลางเหลือบมองไปด้านข้าง เมื่อเห็นผู้ชายไม่กี่คนแถวนั้นผลักกันไปมาเหมือนจะตะลุมบอนกันเล่นๆ “...กลุ่มน่ารักๆ กลุ่มนี้ใช่ไหม?” “ใช่” ชายคนนั้นตอบอย่างนิ่งๆ “แล้วก็ดูเหมือนคุณไม่เคยเหยียบเข้ามาในที่แบบนี้มาก่อนเลย” เขาหันมาทางเธอเล็กน้อย “จะไม่เสียเวลา ผมว่าให้คุณพูดสิ่งที่อยากพูดมาให้จบ แล้วรีบไปซะจะดีกว่า และมันก็ควรจะไม่ใช่เรื่องเสียเวลาของพวกเรา” ขณะพูด เขาหยิบมีดสั้นออกมาจากตัว แล้วปักมันลงตรงเคาน์เตอร์ไม้ตรงหน้า ใบดาบจมลงไปพร้อมเสียงทึบคมชัด Karen ไม่แม้แต่จะสะดุ้ง ถึงอย่างนั้นเธอก็รังเกียจคนประเภทนี้อยู่ดี แต่ตอนนี้ พวกเขาคือสิ่งที่เธอต้องการพอดี “ฉันยอมจ่ายเงินให้คุณกับพวกของคุณมากกว่าที่พวกคุณเคยเห็นมาทั้งชีวิต” Karen พูดเรียบๆ “ถ้าพวกคุณจะรับงานให้ฉัน แล้วช่วยคุ้มกันห้างสรรพสินค้าของฉัน” ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก บรรยากาศในร้านก็เงียบลง ผู้ชายหลายคนหันไปมองชายที่อยู่ตรงบาร์ รอปฏิกิริยาของเขา “ห้างสรรพสินค้าของคุณนั่น” เขาพูดช้าๆ “คงไม่ใช่ที่อยู่บนถนนฟรอนต์สตรีตใช่ไหม ติดทะเลนั่นน่ะ” Karen ไม่ได้แปลกใจที่เขารู้จักห้างนั้น มันเป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่เธอกลับประหลาดใจที่เขาเดาได้ง่ายขนาดนั้น เธอพยักหน้า “ผมว่าคุณควรกลับไป” ชายคนนั้นพูด “แล้วถ้าจะให้แนะนำล่ะก็ ถ้าเป็นผม ผมคงยอมแพ้ห้างสรรพสินค้านั่นไปแล้ว” Karen ขมวดคิ้ว “ไม่มีแก๊งไหนในน็อตติงฮิลล์ทั้งนั้น” เขาพูดต่อ “ที่ยอมคุ้มกันที่นั่น”