บทที่ 84 การเผชิญหน้า_1 “นี่มัน...คาถางั้นหรือ?” ศิษย์ฝึกงานโรงหลอมคนหนึ่งพูดตะกุกตะกัก ต้าจูส่ายหน้า เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงโม่ฮว่าเอาหมึกวิญญาณสาดใส่เชียนซิง อีกฝ่ายเจ็บจนหน้าบิดและพยายามคว้าตัวโม่ฮว่า โม่ฮว่าจึงถีบตอบกลับไป แต่คนที่กระเด็นลอยถอยหลังกลับเป็นโม่ฮว่า ไม่นานหลังจากนั้น เชียนซิง...ก็ระเบิดตูม “เร็ว โม่ฮว่า!” เสียงระเบิดเมื่อครู่ดังสนั่นเกินไป ไม่มีใครรู้ว่าโม่ฮว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ต่างจากนักบ่มเพาะร่างกาย หากโม่ฮว่าถูกแรงระเบิดเข้าไปก็อันตรายมาก ต้าจูและคนอื่นรีบวิ่งเข้าไปหาโม่ฮว่า แต่พอไปได้ครึ่งทางก็พบว่าโม่ฮว่าลุกขึ้นได้เองแล้ว แถมยังตบก้นตัวเองเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ พอเห็นต้าจูและพวกนั้น โม่ฮว่าก็ทำหน้ากังวลแล้วถามว่า “พี่ต้าจู พวกพี่ไม่เป็นไรกันใช่ไหม...” คนในฝูงชน: “...” “โม่ฮว่า เจ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ต้าจูถาม “อืม ผมไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อย แล้วก็มีคอเจ็บนิดๆ” โม่ฮว่าพูดพลางยกมือแตะคอตัวเอง ตรงนั้นยังมีรอยช้ำจากการถูกเชียนซิงบีบคออยู่ก่อนหน้า แล้วเชียนซิงล่ะ? โม่ฮว่าใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะหาตัวเชียนซิงเจอ ร่างของอีกฝ่ายดำไหม้ไปทั้งตัว เปื้อนเลือดจนมองแทบไม่ออกว่าชะตาเป็นตายร้ายดีอย่างไร พลังของค่ายกลอัคคีปฐพีดูจะรุนแรงกว่าที่โม่ฮว่าคาดไว้มาก ตอนระเบิดต้นไม้ยังไม่ค่อยเห็นผลชัด แต่พอใส่กับคนแล้ว ผลลัพธ์กลับเด่นชัดอย่างยิ่ง “โม่ฮว่า ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่...” ต้าจูถามเบาๆ ยังไม่ทันที่โม่ฮว่าตอบได้ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างตัวเชียนซิงในชั่วพริบตา เขาขมวดคิ้ว ตรวจดูลมหายใจของเชียนซิงแล้วจึงค่อยถอนหายใจโล่งอกออกมานิดหนึ่ง ชายวัยกลางคนนำโอสถออกมาสองสามเม็ดแล้วยัดใส่ปากเชียนซิง จากนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเหยี่ยว ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “ใครเป็นคนทำ?” เสียงที่อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณทำให้หูของโม่ฮว่าดังอื้ออึง ผู้ฝึกตนขั้นหลอมปราณระดับเก้า! หนังศีรษะโม่ฮว่าชาไปหมด เขากำลังจะก้าวออกไปข้างหน้า แต่ต้าจูกลับดึงตัวเขาไว้แล้วกระซิบว่า “ปล่อยให้ผู้ฝึกตนขั้นหลอมปราณระดับเก้าจัดการเถอะ พวกเราไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง” เป็นดังที่คาด ไม่นานนัก ชายร่างกำยำที่มีหนังหมาป่าคาดเอวก็เดินออกมาจากฝูงชน แล้วตะโกนลั่นว่า “เด็กๆ เล่นกันเลอะเทอะเอง เชียนจงหลี่ เจ้าแก่แล้วยังจะมาโวยวายอะไรนักหนา?” เชียนจงหลี่ที่เป็นชายวัยกลางคนแค่นเสียงเย็นชา “เล่นกันแบบนี้หรือ?” ชายร่างกำยำหัวเราะลั่น “ถ้าเจ้าหนูมันมีความสามารถขนาดนั้น ข้าก็ปล่อยให้มันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!” เชียนจงหลี่กล่าว “อย่าคิดปัดความรับผิดชอบ ข้าต้องการตัวคนที่ลงมือ ให้ข้าต้องมีคำอธิบาย ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็อย่าหวังจะรอดไปง่ายๆ ด้วย” เสียงหัวเราะของชายร่างกำยำหายไป สีหน้าของเขาเย็นลงทันที “เชียนจงหลี่ ไอ้เวรเอ๊ย ข้าให้หน้ามึงมากไปหรือไง? ที่ข้าพูดดีด้วยน่ะคือให้เกียรติมึง อย่าหน้าด้านนัก!” “ข้าจะพูดอีกครั้ง ส่งตัวคนที่ลงมือมา อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือ!” เชียนจงหลี่กล่าว พลางข่มความโกรธเอาไว้ “ข้าก็จะพูดเหมือนกัน ถ้าข้าให้มึงไสหัวไป มึงก็ต้องไสหัวไป แล้วจะทำไมถ้าข้าลงมือ? หรือข้าต้องกลัวมึง?” ชายร่างกำยำตอบอย่างห้าวหาญไม่แพ้กัน แม้เชียนจงหลี่จะพูดกร้าว แต่เขาก็มีความหวั่นเกรงต่อชายร่างกำยำอยู่จริง จึงไม่กล้าลงมือส่งเดช ได้แต่ข่มขู่ว่า “ผู้อาวุโสของตระกูลเชียนกำลังจะมา เรื่องนี้พวกเจ้าไม่อยากให้บานปลายหรอก มันไม่ใช่เรื่องที่จะเก็บกวาดกันง่ายๆ สำหรับทุกคน” “อะไร ใช้อำนาจตระกูลเชียนมาข่มพวกเราผู้ฝึกตนอิสระหรือ?” ชายร่างกำยำสวนกลับอย่างท้าทาย “เจ้ายังจะยืนกรานจะเอาเรื่องอีกหรือ?” “วันนี้พวกเจ้าจับคนไปจากที่นี่ วันหน้าพวกเจ้าก็คงเหยียบหัวพวกเราแล้วถ่ายรดหัวกันพอดี ไอ้คุณชายตัวเล็กแห่งตระกูลเชียนของพวกเจ้ามันเป็นยังไง เจ้าจะไม่รู้เชียวหรือ? ข้ายังพอทนได้ถ้ามันไปข่มคนอื่น แต่ถ้ามันโดนคนอัดตอนกำลังไปข่มคนอื่น นั่นก็สมควรแล้ว และพวกเจ้าก็อย่ามาแทรก!” “ตระกูลเชียนของเราก็มีผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐาน...” “แล้วไง? ตระกูลเชียนของเจ้ามีผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐานอยู่ฝ่ายเดียวหรือ? แล้วขั้นสร้างฐานมันน่าไปหาเรื่องคนรุ่นหลอมปราณอายุน้อยเล่นหรือ? ช่วงเวลาที่พวกเจ้าบ่มเพาะมาตลอดไม่เปลืองไปเปล่าๆ หรือไง?” ชายร่างกำยำด่าอย่างไม่ไว้หน้า “ต้องให้ข้าเอาเรื่องน่าอับอายที่ตระกูลเชียนพวกเจ้าทำไว้เพื่อไต่ขึ้นมาจนถึงวันนี้มาพูดออกมาหมดเลยหรือเปล่า?” เมื่อรู้ว่าพูดสู้ไม่ได้ แถมยังไม่รู้ว่าชายร่างกำยำจะพูดอะไรออกมาอีก เชียนจงหลี่จึงตอบว่า “ได้ ข้าไม่เอาตัวคนในตอนนี้ก็ได้ แต่เจ้าต้องบอกข้าก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ที่ทำร้ายคุณชายสามนั่นใช้วิธีอะไร?” “ยังไม่ชัดอีกหรือ?” ชายร่างกำยำหัวเราะ “ไอ้เจ้าคุณชายตัวเล็กของพวกเจ้าอยากใช้คาถามารังแกคนอื่น แต่ฝีมือมันไม่ถึง กลับไม่โดนเป้าหมาย แถมยังระเบิดตัวเองจนเละเป็นผีกลางแดดแบบนี้! หรือว่าเจ้ามองไม่ออกเองกันแน่ ดวงตานั้นมีไว้ประดับเฉยๆ หรือไง?” ชายร่างกำยำหลับตาแล้วพูดจาไร้สาระเพื่อปัดความผิดได้อย่างแนบเนียน ส่วนเชียนจงหลี่ที่ฟังอยู่แทบกระอักเลือดออกมา เชียนซิงจะใช้คาถาได้ตั้งแต่เมื่อไร? ต่อให้ใช้ได้ เขาก็เพิ่งอยู่ช่วงกลางของขั้นหลอมปราณเท่านั้น จะใช้คาถาอะไรได้ใหญ่โตถึงเพียงนี้? “อย่าพูดไร้สาระ!” เชียนจงหลี่พูดอย่างเดือดดาล “แล้วเจ้าอธิบายมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น? ในบรรดาคนพวกนี้ เจ้าหาคนที่ใช้คาถาได้แรงขนาดนั้นเจอสักคนไหม?” ชายร่างกำยำชี้ไปทางโม่ฮว่า “ถ้าเจ้าเจอคนที่ทำได้ ข้าจะไม่พูดอีกแม้แต่คำเดียว แล้วจะปล่อยให้พวกเจ้าพาคนไป!” เชียนจงหลี่ถึงกับพูดไม่ออก ในบรรดาผู้ฝึกตนพวกนี้ ระดับสูงสุดก็แค่ขั้นหลอมปราณระดับหกเท่านั้น ไม่มีใครมีพลังวิญญาณพอจะใช้คาถาเช่นนี้ได้ แม้บางคนจะมีระดับฝึกตนถึง แต่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นนักบ่มเพาะร่างกาย นักบ่มเพาะร่างกายโจมตีด้วยวิชาและกระบวนท่า ซึ่งต่างจากคาถาของนักบ่มเพาะพลังวิญญาณโดยสิ้นเชิง เชียนจงหลี่ใช้สัมผัสเทวะกวาดตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เริ่มลังเลกับตัวเองขึ้นมาว่า หรือคนที่ทำให้คุณชายสามเชียนซิงบาดเจ็บจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้จริงๆ? ดูแล้วก็ไม่มีใครที่ใช้คาถาแรงขนาดนั้นได้เลย โม่ฮว่าแฝงตัวอยู่ในฝูงชน หดคอลงนิดหนึ่ง ไม่มีคนใช้คาถา แต่มีคนหนึ่งที่รู้เรื่องค่ายกล... อย่างไรก็ตาม โม่ฮว่าที่อยู่เพียงขั้นหลอมปราณระดับสี่ ยังไม่เข้าตาเชียนจงหลี่แม้แต่น้อย “แล้วไง? ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม?” ชายร่างกำยำถามด้วยรอยยิ้มเยาะ เชียนจงหลี่ขมวดคิ้ว “อย่างไรก็ต้องมีคำอธิบาย” ชายร่างกำยำหงุดหงิดขึ้นมาทันที “อธิบายพ่อมึงสิ! จะหาเรื่องกันใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็มาคุยกันด้วยฝีมือฝึกตน ดูสิว่าข้าจะซ้อมมึงจนร้องเรียกพ่อแม่ หรือสุดท้ายมึงจะต้องคลานกับพื้นหาเตี้ยวตัวเอง!” ชายร่างกำยำชักกระบองเขี้ยวหมาป่าอาบเลือดออกมา ปลายกระบองเปื้อนเลือดสีแดงคล้ำ ส่งกลิ่นอายอสูรชั่วร้ายออกมาอย่างเข้มข้น เห็นได้ชัดว่าภายใต้กระบองเล่มนี้ มีอสูรอสูรจำนวนมากต้องตายไปแล้ว เชียนจงหลี่ไม่อยากสู้ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือก ต้องสู้แล้ว เขาชักกระบี่ออกมา พลังวิญญาณทั่วร่างพลุ่งพล่าน ดูเหนือกว่าในด้านระดับฝึกตนอยู่บ้าง ทว่าเมื่อต้องยืนเผชิญหน้ากับชายร่างกำยำที่ยิ้มเยาะพร้อมกระบองเขี้ยวหมาป่า เขากลับไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิดเดียว ในตอนนั้นเอง มีคนตะโกนให้หยุด และผู้ฝึกตนในชุดของศาลเต๋าก็เดินเข้ามา โม่ฮว่ามองดูให้ถี่ถ้วนแล้วพบว่าเป็นจางหลานจริงๆ จางหลานที่ปกติเอาแต่ลอยชายไม่เอาไหน พอใส่ชุดของศาลเต๋าแล้ว กลับดูมีอำนาจไม่น้อยเลยทีเดียว “เรื่องนี้ศาลเต๋าจะเป็นผู้จัดการเอง” จางหลานเอ่ยด้วยท่าทีเป็นทางการ “ท่านหัวหน้าจาง เรื่องนี้...” เชียนจงหลี่เริ่มจะพูด แต่จางหลานยกมือขึ้นห้าม “ข้าพูดแล้ว ศาลเต๋าจะเป็นผู้จัดการ คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ถอยออกไป!” เชียนจงหลี่ไม่อยากถอย ส่วนชายร่างกำยำก็ไม่สะทกสะท้าน จึงเกิดสภาพชะงักงันระหว่างทั้งสองฝ่าย สายตาของจางหลานคมขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบมองชายร่างกำยำที่พันหนังหมาป่าอยู่ “เรื่องนี้ไม่ควรถูกทำให้บานปลาย” จากนั้นจึงหันไปทางเชียนจงหลี่ “และเจ้าก็ไม่ควรทำให้ตระกูลของตนเสื่อมเสีย” เชียนจงหลี่กัดฟันแน่นแล้วค้อมตัว “ข้าจะยอมรับดุลยพินิจของผู้ควบคุม!” ชายร่างกำยำก็ประสานหมัดคำนับเช่นกัน แล้วเหลือบมองโม่ฮว่าพร้อมโบกมือไล่อย่างรำคาญ “ไอ้เด็กน้อย มองอะไรอยู่ ไสหัวไปเร็วๆ!” โม่ฮว่าและคนอื่นๆ รีบแอบถอยออกมาอย่างรู้กาลเทศะ ต้าจูและพวกที่เหลือเข้าไปต่อสู้มา จึงบาดเจ็บกันไม่มากก็น้อย โม่ฮว่าพาพวกเขาไปหาคุณเฟิงเพื่อรักษา เชียนจงหลี่พาเชียนซิงที่บาดเจ็บสาหัสออกไป โดยไม่แม้แต่จะมองศิษย์ตระกูลเชียนคนอื่นๆ สักแวบเดียว เห็นดังนั้น ชายร่างกำยำก็แค่นหัวเราะเย็นชา แล้วเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์ ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ฝึกตนของศาลหลายคนก็มาถึง และภายใต้การสั่งการของจางหลาน ก็ช่วยกันเก็บกวาดพื้นที่ เดิมทีจางหลานมัวแต่เลาะเล่นอยู่ใกล้ๆ พอได้ยินเสียงระเบิดก็ตกใจรีบวิ่งมา ถึงตอนนั้นก็เห็นเชียนจงหลี่กับชายร่างกำยำกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ในฐานะผู้ควบคุมของศาลเต๋า เขาจะปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้ ตอนถึงเวลาต้องออกหน้า อย่างน้อยก็ต้องแสดงละครให้แนบเนียนพอ หลังจากค้นดูพื้นที่อย่างละเอียด จางหลานก็มองหมึกวิญญาณบนพื้น กับกระดาษค่ายกลที่แทบจะไหม้เป็นเถ้าถ่าน แล้วพึมพำว่า “หรือว่าจะเป็นค่ายกล?” ใครกันที่จะใช้ค่ายกลแบบนี้? ค่ายกลไม่ใช่ว่าผู้ฝึกตนทุกคนจะเรียนได้ โดยเฉพาะในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองทงเซียนยิ่งเป็นไปได้ยาก จางหลานนึกถึงใบหน้าจิ๋วๆ ที่ดูน่าสนใจของโม่ฮว่าซึ่งแวบผ่านอยู่ในฝูงชนเมื่อครู่ เดิมทีเขาคิดว่าโม่ฮว่าแค่ปะปนเข้ามาดูเรื่องสนุกเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมีความคิดหนึ่งที่ออกจะเหลือเชื่อผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนหนังตาของจางหลานกระตุกโดยไม่รู้ตัว “คงไม่ใช่ว่าเด็กนั่นจะลึกลับขนาดนั้นหรอกนะ...”